FORERUNNER ESCHATOLOGY
Mike Bickle’s End-Time Teaching
& the International House of Prayer
The End-Time Prayer Manual
Throughout church history the book of Revelation has perhaps been both the most ignored
and the most abused book in the Bible. Because of Bickle’s absolute futuristic, and often
highly sensationalized exposition of the book of Revelation, he has inappropriately elevated
Revelation to a preeminent canonical position in the New Testament. He has redefined and
repurposed it as the church’s “canonized prayer manual” concerning Jesus’ specific end-time
battle plan.40
Bickle imagines that millions of praying Christians will one day be unified in prayer by
knowing exactly how and when to pray next because the judgments and events in the book
of Revelation are numbered and in sequential chronological order.41 According to Bickle,
since the specific sequencial events of the future have been prophetically predicted in the
book of Revelation, the end-time church will be able to loose or bind God’s judgments
exactly as they unfold in history.42
Bickle envisions prayer rooms around the world in full agreement as they pray the
events of the end-time battle plan into existence. It is with this belief that Bickle is now
attempting to get the global prayer movement to embrace his exclusive interpretation of the
book of Revelation.43 This would mean that by praying the final judgment events of the
book of Revelation into existence, the end-time church will be directly responsible for the
mass killing of billions of men, women, and also apparently children.44
John Piper provides wise correction to those like Bickle who attempt to chronologically
predict future events when he writes, “When our future perspective becomes chronological
instead of theological, then faith is endangered. The more detailed one attempts to map
out the future, the more inferences one must make which are not explicit in the Scripture.
Therefore, the tendency of the imagination to fill the gaps increases and the probability of
erroneous calculation grows.”45
END-TIME ESSENTIALS AND NON-ESSENTIALS
One of the mottos I try to live by is “In essentials, unity; in non-essentials,
diversity; and in all things, love.” Indeed there are eschatological biblical
essentials that must be commonly confessed by the church, such as, Jesus’
second coming, bodily resurrection, eternal judgment, and God’s ultimate
purpose of a new heaven and earth. The proper teaching of eschatological
biblical essentials are crucially important to the spiritual urgency and health
of the church.
Unfortunately from the beginning of the church sincere Christians have
been left confused and alarmed by wayward end-time teaching,46 and often
end up spiritually shipwrecked. There always has been, and are today,
church denominations and movements that are preoccupied and isolated by
eschatological date-setting and end-time chronological absolutes.
This has especially been true when dogmatic end-time teachings are
propagated through special revelations, dreams, prophecies, and extrabiblical
exaggerations that are not rooted in thorough exegetical disciplines
of Bible interpretation.
Mature Christians realize that there will continue to be interpretative
diversity within the church concerning the specific chronology and details of
biblical eschatology because end-time teaching requires us to expound
complex Bible passages. As the Apostle Paul makes clear, “Now we see but
a poor reflection as in a mirror; then we shall see face to face. Now I know
in part; then I shall know fully” (1 Corinthians 13:12). N.T. Wright reminds
us that “all Christian language about the future is a set of signposts pointing
into a fog.”47
No one has an exclusive corner on the full truth concerning the specific
details of the end-times. As long as biblical eschatological essentials are
embraced, and sound contextual Bible interpretation is implemented, we
need to respect each other’s end-time perspectives. Preachers and teachers
should be very careful not to insist or infer that their eschatology is the only
“correct one,” an insistence which has often resulted in dividing the Body of
Christ.48 The Bible is clear that Christian teachers will give an account to
God for their proper and mature handling of the Bible (2 Timothy 2:15).
Sadly, Church history is littered with self-confident and prideful
preachers who have made end-time claims and predictions that have turned
out to be wrong, resulting in Christ’s name being defamed and Christians
being deceived.
One of the clear and essential teachings of New Testament eschatology
is that the church has been living in the Messianic age of the “end-times” or
the “last days” predicted by the Old Testament prophets now for over 2,000
years. Christians are living in the Messianic age of fulfillment,49 and we are
called to watch eagerly50 with full assurance and perseverance for Jesus’
second coming and the final consummation of God’s kingdom. However,
watching for Jesus’ second coming and predicting it are two totally different
things.
Too often, though, watching expectantly, and engaging in world
missions, is not exciting enough for many Christians, and so we become
preoccupied with attempting to predict the exact date or season of the
Messianic consummation. Let’s be honest, the topic of eschatology,
especially when it is sensationalized and fantasized, can easily appeal to our
unhealthy heart motives and ambitions, just as fortune telling, horoscopes,
and even spiritual channeling attract non-Christians. The idea of knowing
the exact season and details of future events can become very tantalizing to
finite humans.
Let’s be reminded that Jesus calls Christians to pray for and forgive our
enemies, even if we are martyred for our faithful witness. He rebuked
James and John when they requested to call down fire from heaven to
destroy the unbelieving Samaritans (Luke 9:51-56). We must reflect deeply,
and with sincere caution, when influential Christian leaders like Bickle start
to predict the exact time or season of Jesus’ second coming.51 Jesus’ own
words in Acts 1:7-8, “It is not for you to know the seasons or dates the
Father has set by his own authority” should lead those inside and outside the
IHOP movement to evaluate more closely the details and thrust of Bickle’s
end-time teaching and his interpretation of the book of Revelation.
God alone in his infinite wisdom holds the details of the future within
his own sovereign will. The ultimate future belongs to God. As for the
church, we must remain focused on Jesus’ great commission of world
evangelization in reaching the billions of men and women who are wandering
lost outside of the kingdom of God.52
1 Pytches, D., Buckingham, J. Some Said It Thundered: A Personal
Encounter with the Kansas City Prophets (Nashville: Oliver-Nelson, 1991).
IHOP’s Prophetic History http://74.125.95.132/search?q=cache:-
MJEye90RlcJ:www.fotb.com/Publisher/File.aspx%3Fid%3D1000010317+bob
+jones+tabernacle+of+david&cd=15&hl=en&ct=clnk&gl=us&client=firefoxa
2 Mike Bickle, Overview of Revelation, mp3, 2008. Mike Bickle, Book of
Revelation: Study Guide (Kansas City: Forerunner Books, 2009).
3 IHOPU Catalog, 4; IHOP Interships Catalog, 18. The Coming Eschatological
Revolution. http://www.ihop.org/Publisher/Article.aspx?ID=1000042100.
Bickle believes that we are living in the early days of the generation in which
Jesus’ second coming, and that He will return within the lifetime of people
alive today.
4 www.IHOP.org
5 www.bobjones.org
6 Bickle was 27-years-old. Paul Steven Ghiringhelli, Watch and Pray
(Charisma Magazine September 2007). http://www.charismamag.com/
index.php/component/content/article/235-unorganized/15949-channelsurfing.
Also Jones prophesied comparing Bickle to President Harry Truman:
CBN YouTube Interview http://www.youtube.com/watch?v=WDBRgZP7ul8
7 I have been told by several church leaders that Mike Bickle is a man of
integrity. I had a long talk with him after I sent him a copy of my prepublished
article. I found him to be genuine, and very open to what I had
written.
8 This article is my response to Bickle urging Christians to challenge his endtime
teaching. See Bickle, Book of Revelation, 5. I would like to provide a
detailed response to Bickle’s interpretation of Revelation. However, I am
limited in this article to an introduction of his end-time teaching. See
Gregory K. Beale, The Book of Revelation. New International Greek
Testament Commentary (Grand Rapids: Eerdmans, 1999). Mark Wilson,
Charts on the Book of Revelation: Literary, Historical, and Theological
Perspectives (Grand Rapids: Kregel Publications, 2007).
9 Stanley J. Grenz, The Millennial Maze: Sorting Out Evangelical Options
(Illinois: InterVarsity, 1992). Robert G. Clouse, editor. The Meaning of the
Millennium: Four Views (Illinois: InterVarsity, 1977).
10 Bickle is correct, from my perspective, in rejecting a secret pre-tribulation
rapture. George Elton Ladd, The Blessed Hope: A Biblical Study of the
Second Advent and the Rapture (Grand Rapids: Eerdmans, 1980).
11 Keith A. Mathison, Dispensationalism: Rightly Dividing the People of God?
(New Jersey: R&R Publishing, 1995).
12 Hal Lindsey, The Late Great Planet Earth (Grand Rapids: Zondervan, 1970).
13 In studying eschatology, it is important to allow the New Testament to
interpret Old Testament prophecies, not the reverse.
14 Bickle, Book of Revelation, 134.
15 Much of Bickle’s end-time teaching is founded upon his faulty
interpretations of Daniel 9:20-27 (Seventy Weeks), and Jesus’ Olivet
Discourse (Matthew 24). Sam Storms, www.enjoygodministries.org,
Theological Studies/Eschatology/Daniel’s 70 Weeks & Matthew 24 and the
Olivet Discourse; R.C. Sproul, The Last Days According to Jesus; John Piper,www.desiringgod.org, Misgivings About Hal Lindsay’s “Planet
Earth” (Sermon, 1974).
16 Bickle teaches an almost sensual bridal church paradigm based on his
allegorical interpretation of the Song of Solomon.
17 I visited IHOP for one-week in January 2009. I participated in their “Prayer
Room” for many hours. I generally found the worship, led by quality
musicians and singers, to be God-centered and Jesus-honoring.
18 IHOP’s online glossary. http://www.ihop.org/Publisher/Article.aspx?
ID=1000044074. In response to the concerns I raised, Bickle told me that
he planned to remove this glossary from IHOP’s website.
19 Bickle, Overview of Revelation, Session 1.
20 “The prepared prophetic Church alone will have the answers to keep many
from being offended by God.” Bickle, Book of Revelation, 96.
21 Bickle does not see himself as uniquely special, and he affirms other
equipping ministries in the church.
22 2008 OneThing Conference Podcast Promo. http://www.youtube.com/
watch?v=K5FMsDrNyn4&feature=email. Bickle, Overview of Revelation,
Session 1.
23 Revelation 8:1-5 reveals that God’s judgments are released by an angel,
and not by the direct prayers of the end-time church as taught by Bickle.
24 Bickle. Book of Revelation, 5.
25 2008 OneThing Conference Podcast Promo. http://www.youtube.com/
watch?v=K5FMsDrNyn4&feature=email.
26 Bickle, Overview of Revelation, Session 1.
27 Bickle, Book of Revelation, 66, 80.
28 Bickle, Overview of Revelation, Session 1.
29 Bickle, Book of Revelation, 4.
30 Bickle includes Matthew 18:18-19.
31 Bickle, Overview of Revelation, Session 1.
32 Bickle, Overview of Revelation, Session 1.
33 The Coming Eschatological Revolution. http://www.ihop.org/Publisher/
Article.aspx?ID=1000042100.
34 2 Kings 1:8
35 IHOP leader Lou Engle (www.louengle.com) is the founder of TheCall
(www.TheCall.com) movement. Lou Engle, The Nazarite Uprising http://www.identitynetwork.net/apps/articles/default.asp?
articleid=37582&columnid=2093.
36 Bickle told me that he has no theological basis for his emphasis
concerning the “harp and bowl” style of prayer. Rather, he is very pragmatic,
and says that it is simply more enjoyable and attracts young Christians.
IHOP 24-7 prayer is led by 25 different worship teams comprised primarily of
young adults. Without these worship teams, I question whether IHOP could
draw and maintain Christians attending their 24/7 Prayer Room. In
discussing this point with Bickle, he fully agreed with me. This prayer model
is very difficult to maintain long-term, it is very labor intensive, requires paid
musicians and singers, and also costs large amounts of money.
37 IHOPU Catalog, 7. Mike Bickle, Tabernacle of David Fact Sheet http://
74.125.95.132/search?q=cache:Kh0-D-hcbSYJ:crossroadsihop.org/teaching/
Tabernacle%2520of%2520David.pdf+mike+bickle+tabernacle+
+david&cd=2&hl=en&ct=clnk&gl=us&client=firefox-a
38 Bickle told me that a ghost-writer wrote his initial Tabernacle of David
article (Charisma Magazine, October 2000) http://www.davidic24-7.com/
tabofdavid.html, and that he did not review it well before publication. The
same article was published online in June 2008 by Charisma http://www.charismamag.com/index.php/charisma-channels/prayer/18750, but
Bickle claims that he did not know that it had been republished. He has now
requested Steve Strang to remove it. However, a similar article including
teaching concerning the tabernacle of David was written by Bickle in April
2008. Mike Bickle, Enjoyable Prayer (Charisma Magazine, April 2008).http://www.charismamag.com/index.php/charisma-channels/prayer/18744
39 John Stott, The Message of Acts (Downers Grove: InterVarsity Press,
1990), 246-247. Sam Storms, www.enjoyinggodministries.com, Theological
Studies/Eschatology/Rebuilding the Tabernacle of David.
40 Bickle, Book of Revelation, 4. Bickle, Overview of Revelation, Session 1.
41 Bickle, Overview of Revelation, Session 1.
42 Bickle, Book of Revelation, 4.
43 2008 OneThing Conference Podcast Promo. http://www.youtube.com/
watch?v=K5FMsDrNyn4&feature=email. Bickle, Overview of Revelation,
Session 1.
44 Bickle projects four billion people will be killed in the last three and half
years of the Great Tribulation. Bickle, Book of Revelation, 42.
45 John Piper, Misgivings About Hal Lindsay’s “Planet Earth,” 1974.
46 2 Thessalonians 2:1-2
47 N.T. Wright, Surprised by Hope (Grand Rapids: Zondervan, 1994), 132.
48 To my knowledge, Bickle does not allow anyone, even the most qualified
Bible teachers, to teach on the end-times at IHOP unless they primarily
agree with his forerunner eschatology, and his interpretation of the book of
Revelation. Unfortunately, Bickle infers that other interpretations of
Revelation in the church today are lies, and a Satanic strategy to keep the
church from truly understanding Revelation as a end-time prayer manual.
Bickle, Book of Revelation, 96 & Overview of Revelation, Session 1.
49 George Elton Ladd, The Presence of the Future. (Grand Rapids:
Zondervan, 1974).
50 George Elton Ladd, The Blessed Hope: A Biblical Study of the Second
Advent and the Rapture (Grand Rapids: Eerdmans, 1980), 105-119.
51 Bickle states that he is not predicting Jesus’ second coming, but is only
discerning the biblical signs of the times.
52 IHOP engages in local evangelism. However, it lacks any intentional
recruiting and training program for sending long-term cross-cultural
missionaries.
<< COFNIJ
piątek, 30 marca 2012
FORERUNNER ESCHATOLOGY - 1
FORERUNNER ESCHATOLOGY
Mike Bickle’s End-Time Teaching
& the International House of Prayer
Mike Bickle, the one-time charismatic leader of the controversial Kansas City
Prophets in the 1980s and 1990s,1 is now positioning himself to become an
end-time specialist to thousands of Christian young adults around the world.
He preaches an obscure interpretation of the book of Revelation,2 and
proclaims, with a conviction of certainty, that the world is now entering an
“eschatological revolution” that will lead to Jesus’ second coming within the
next fifty years.3
In A.D. 2000, the now 54-year-old Bickle resigned his senior pastorate
position at Metro Christian Fellowship to launch Kansas City’s International
House of Prayer, identified by the acronym IHOP.4 Today, Bickle is the
executive director of the multiple ministries of IHOP, and is the senior pastor
of Forerunner Christian Fellowship. IHOP boasts over four hundred full-time
staff that identify themselves as “Intercessory Missionaries,” and raise their
own financial support.
According to Bickle, the launching of IHOP was a direct fulfillment of a
prophecy he received in 1983 from Bob Jones, one of more disputed of the
so-called Kansas City Prophets.5 Jones predicted that God would raise up a
Kansas City prayer and worship movement “in the spirit of the Tabernacle of
David” that would be made-up of thousands of Christian young adults.6
The IHOP movement has motivated many Christians towards a passion
for Jesus and intercessory prayer. However, in light of Bickle’s escalating
eschatological enthusiasm, it is very timely and significant for Christians,
especially leaders and pastors, to become more informed concerning his
personalized brand of “Forerunner Eschatology” he is now spreading far and
wide.
The purpose of this article is not to critique Bickle’s lifestyle and
ministry, wherein there is apparently much to be admired.7 Rather, I will
explain, and interact with, Bickle’s teaching that is embedded in his eclectic
interpretation of the book of Revelation.8 It is my prayerful desire that this
introductory article will encourage a broader, and more in-depth,
conversation and evaluation of Bickle’s eschatology among those inside and
outside the IHOP movement.
MIKE BICKLE’S END-TIME TEACHING
Today, the primary interpretative systems of biblical eschatology are known
as premillennialism, postmillennialism and amillennialism,9 and within these
distinct systems there are varying perspectives. Bickle identifies his endtime
teaching as an exclusive brand of premillennialism that he calls
“Apostolic Premillennialism.”
Apostolic Premillennialism
Bickle distinguishes his Apostolic Premillennialism from Dispensational
Premillennialism by rejecting a pre-tribulation rapture10 for a conquering
church that prays and ministers through Revelation’s Great Tribulation,
resulting in the salvation of Israel and the largest mission harvest in history.
Otherwise, Bickle’s Apostolic Premillennialism differs little from
Dispensational Premillennialism,11 and incorporates many of the core
interpretative and chronological scenarios popularized by Hal Lindsey.12
These are, for example, a literalist hermeneutic13 of the book of Revelation,
separate redemptive plans for Israel and the Church, a personal Antichrist
leading a revived Roman empire and one-world government, a rebuilt
Jerusalem temple and re-instituted sacrificial system, the mark of the beast
as a microchip implanted in the hand or forehead,14 a seven-year Great
Tribulation, and the earthly millennial reign of Jesus following his second
coming.15
Bickle uses the adjective “Apostolic” in describing his premillennialism
in an effort to emphasize the kind of church he is laboring to build. He
believes he is preparing an army of Christians who will triumph during the
soon-coming crisis of the Antichrist’s global rule and the Great Tribulation.
He preaches a self-identified “Apostolic Christianity” characterized by
intimacy with Jesus as bridegroom,16 wholeheartedness of the Great
Commandment, self-denial holiness, Sermon on the Mount living, Holy Spirit
empowerment, justice, fasting, prayer, and worship. Whereas Bickle has
taught many of these worthy topics since the 1980s, my primary concern is
that in the last couple of years he has begun to re-teach them, wrapping
them tightly in his exclusive end-time teaching and his distinct interpretation
of the book of Revelation.
Forerunner Eschatology
You don’t have to be around the IHOP movement very long17 before you are
exposed to a large glossary of insider terms and phrases, such as,
wilderness lifestyle, friend of the Bridegroom, Daniel anointing, eating the
scroll, fasted lifestyle, burning and shining lamps, wholehearted lovers,
zones of glory, corridor of glory, and many more that could be added.18
A cautionary red light should go on whenever we discover any church
or Christian movement creating, and extensively using, their own exclusive
language. The habitual use of insider language by a Christian movement
can develop a “we-are-different culture” within the greater church. Soon a
person’s use of prescribed terms and phrases is the way to determine
whether they are true “insiders.” It can also easily create a “us” and “them”
attitude within the Body of Christ. Many Christians living within such a
cloistered culture can often find it difficult to leave or relate with other
Christians, who do not speak “their language,” and who are frequently seen
as spiritually luke-warm or compromising.
This becomes especially disconcerting when most inside a Christian
movement begin to “talk alike,” and parrot the same terms and phrases in
their prayers and songs. This emerging reality at IHOP can be demonstrated
by listening to the rapid prayer times in their “Prayer Room,” or to the lyrics
of the songs of IHOP’s quality worship musicians and singers.
More than all of IHOP’s inside terms, however, it is the word
“Forerunner” that is most omnipresent. It is everywhere. Among IHOP’s
ministries, there is the Forerunner Christian Fellowship, Forerunner Music
Academy, Forerunner School of Ministry, Forerunner Media School,
Forerunner Evangelism, and Forerunner Books. It is safe to say that
“Forerunner” is the brand name of Bickle’s IHOP ministry. The use of the
word “Forerunner” is no accident. In fact, “Forerunner Eschatology”
provides the greatest insight into the inner ethos and ministry thrust of
Bickle and IHOP.
Although Bickle admits that Christians can’t predict the exact “day or
hour” of Jesus’ second coming, he firmly claims that we can know the
specific “season” of his return, and boldly tells his followers that he believes
the end of the world will unfold in this generation.19
In light of Bickle’s conviction that we are living in the generation of
Jesus’ second coming, he preaches that as God raised up John the Baptist to
be a forerunner preparing his generation for Jesus’ first coming, God is now
raising up an elite end-time forerunner movement within the church.20 This
movement will prepare this generation for the soon-coming Great Tribulation
and Jesus’ return.
Bickle believes God has anointed him to call forth and train these endtime
Christian forerunners.21 He is praying for thousands of last-day
“forerunner Christians” to be raised up within this generation as special
prophetic voices that will emerge in the spirit and power of Elijah, and defeat
the Antichrist’s soon-coming one-world government and religion by praying
the “battle plan” of the book of Revelation.
The End-Time Forerunner Church
Bickle teaches that Jesus’ second coming can be delayed or sped up
according to the degree of the church’s spiritual maturity and readiness. He
declares that most Christians are waiting passively for Jesus to return, when
in actuality, Jesus is waiting for the church to prepare itself as the pure Bride
of Christ, and ready itself to launch the last-day divine war to drive evil from
the earth, and cleanse it so that it can be filled with God’s love and glory.22
Bickle does not simply preach that the church will go through the
Great Tribulation sealed by God’s sovereign power, but that the end-time
church will actually cause God’s judgments to be released on the earth
through prophetic prayer.23 The end-time praying church will not simply be
helpless martyrs during the Great Tribulation; it will victoriously establish
justice on the earth by releasing the devastating Great Tribulation judgments
on the Antichrist’s global evil empire.24
At the end of December 2008, Bickle ratcheted up his end-time
enthusiasm by passionately announcing that IHOP’s OneThing Conference
would mark a major defining moment within the IHOP prayer movement,
and would primarily center around his interpretation and implementation of
the book of Revelation.25 Bickle declared that it was time for the prayer
movement to realize that it will be the primary agent to transition human
history to the age to come through “prayers of faith that not only heal, but
also kill,” releasing the heavenly arsenals through intercession that will strike
the Antichrist’s political, military, and economic power bases across the
earth.26 The end-times will reveal a “killing Jesus” who is covered with blood
as he does physical combat against the Antichrist’s army as he marches
through Jordan to free Jerusalem.27
Based on Bickle’s end-time teaching, Jesus’ second coming has
preconditions. He teaches that Jesus will not return until the global church
is crying out “Come Lord Jesus” with a full understanding of her identity as
the Bride of Christ. Jesus will only return when the church is functioning in
the unity of the Spirit, and is anointed in prayer to release the destructive
end-time tribulation judgments.
Bickle envisions that the end-time forerunner church will be an
advanced “Apostolic” movement. They will experience “greater things” than
the Apostles themselves. They will function as the last day Moses who
through prayer releases God’s plagues on the Antichrist, the end-time
Pharaoh. Bickle emphasizes that during the end-times, Moses’ miracles and
the miracles of the book of Acts will be combined and multiplied on a global
level as the praying church looses God’s judgments on the earth.28 This is
why Bickle calls the book of Revelation the “End-Times Book of Acts,”
meaning that the book of Revelation reveals the acts of the Holy Spirit that
will be demonstrated through the end-time praying church.29
Bickle goes even further to add another eschatological interpretive
twist to Matthew 16:18-19, “I will build my church, and the gates of hell will
not overcome it. I will give you the keys of the kingdom of heaven;
whatever you bind on earth will be bound in heaven, and whatever you loose
on earth will be loosed in heaven.” 30 He claims that Jesus’ statement refer
to the end-time church’s possession of the keys of the kingdom through
prayer that will drive hell off the planet during the Great Tribulation. The
church will exercise binding and loosing end-time authority over God’s
judgments assuring that the gates of hell - the Antichrist’s evil empire - will
not prevail.31
Forerunner “Wilderness Lifestyle”
Bickle engages in another eschatological twist of the Bible when he exhorts
Christians to follow the example of John the Baptist, and dedicate
themselves to live a “wilderness lifestyle” of fasting and prayer so that they
can emerge one-day as “forerunner voices” prior to Jesus’ second coming.32
In May 1997, Bickle claims that the Lord spoke to him to believe Him to raise
up 10,000 forerunners who live in the spirit of John the Baptist as friends of
the Bridegroom (John 3:29).33
The primary problem with Bickle’s “wilderness lifestyle” exhortation is
that the Bible is basically silent about the specifics of how John the Baptist
lived his life. Simply because he lived in the unpopulated Judean region
near the Jordan River, and dressed and ate like the Old Testament prophet
Elijah34 does not mean that John the Baptist lived a heroic sacrificial lifestyle
that is to be elevated and emulated by New Testament Christians.
John the Baptist was the last of the Old Testament prophets, and
functioned as a transitional figure between the eras of the Old and New
Covenants. This is why Jesus told his disciples in Matthew 11:11 that
anyone who is least in the kingdom of heaven is greater than John the
Baptist.
Bickle’s elevation of John the Baptist’s lifestyle seems motivated more
by his effort to substantiate his Forerunner Eschatology than by solid biblical
interpretation. The use of an Old Testament prophet like John the Baptist as
a stellar model of Christian living can easily result in an unhealthy ascetic
form of Christianity. For example, IHOP leader Lou Engle encourages young
Christians to take Old Testament Nazarite vows based on Numbers 6:1-21, a
practice not taught in the New Testament.35
To undergird his Forerunner Eschatology, Bickle exhorts Christians to
follow the “wilderness lifestyle” of an Old Testament prophet, instead of
modeling their lives completely on Jesus’ incarnational lifestyle as lived-out
by the New Testament Apostles none of whom mention John the Baptist as a
life example for Christians to follow. John the Baptist declared that Jesus
must increase, and he should decrease (John 3:30). Bickle could return to
biblical soundness if he abandoned his eschatological “wilderness lifestyle”
emphasis, and focus totally on the plentiful New Testament teachings
concerning living a sacrificial and consecrated lifestyle as mission people for
the salvation of God’s world.
The End-Time Prayer Movement
There is nothing more central to Bickle’s eschatology than his teaching
concerning the end-time prayer and prophetic movement. Building on the
24/7 prayer example of the historic Moravians, and the contemporary South
Korean practice of fervent prayer and consecrated prayer mountains, IHOP is
spreading a passion for intercessory prayer and worship throughout the
church.
Bickle’s primary vision is to promote the escalation of the Harp (worship
music) and Bowl (intercession) prayer style derived from Revelation 5:8,
which is implemented in the night and day model of IHOP.36 IHOP claims
that it has been practicing this kind of prophetic prayer and worship without
ceasing since September 19, 1999.
Bickle’s mission is to multiply 24/7 prayer rooms throughout the world
that use the book of Revelation as their prayer guide concerning Jesus’ endtime
battle plan. He often quotes Jesus’ statement in Luke 18:7-8, “Will not
God bring about justice for his chosen ones, who cry out to him day and
night? I tell you, he will see that they get justice and quickly,” to support his
assertion that day and night prayer will quicken the second coming of Christ.
God is indeed stirring up a fresh intercessory prayer movement around
the world of Christians who will consecrate themselves to worshiping Him in
Spirit and truth (John 4:23-24). The multiplication of 24/7 prayer rooms
filled with mature intercessors and worshipers would certainly be a blessing
to the church today. However, prayer and worship primarily increases
worldwide through the extensive growth of the global church among all the
ethnic peoples of the earth. Through a basic understanding of cosmology,
the church is praying night and day at all times right now. When it is night
in one geographical location, it is day in another. The swelling increase of
prayer over the last few decades can be significantly attributed to the
growing church, especially in places like China, South Korea, Southern
Africa, and Latin America.
One of the more troubling teaching promoted by Bickle through the years related to
the relationship of the Old Testament tabernacle of David and the end-time prayer
movement.37 In his Tabernacle of David article published in Charisma Magazine38 he makes
three interpretative errors, (1) He writes: I believe I have found the secret to a vital prayer
life. I came across this secret when I was studying the tabernacle of David in Acts
15:16-17, the effective model of a 24-hour-a-day prayer and worship ministry. In Acts
15:16-17, however, James is speaking about the restoration of the fulfillment of the line of
David in the first coming of Jesus as Messiah.39 (2) He writes: In Moses' time, the glory on
the ark was hidden in the holy of holies behind a thick veil. But in David's tabernacle, there
was no veil to keep the people from seeing the glory of God. It was unprecedented: David
set the ark of the covenant in open view! Instead of the thick veil Moses used, David made
musicians and singers into a human veil around the ark. This statement has no biblical
basis, and would have been a complete violation of Mosaic Law. (3) He writes: I believe
God will fully restore the tabernacle of David--which is the very embodiment of intercessory
worship before the beauty, holiness and glory of God--in the generation in which the Lord
returns according to Acts 15:16-17. I believe it will be the means of releasing the fullness of
salvation and revival for all the nations. Through this model of intercessory worship, the
Great Commission will be fulfilled so that every tribe, tongue and nation will be present on
the last day. Again, a misinterpretation of Acts 15:16-17.
I address Bickle’s printed teaching on the tabernacle of David because it is now being
promoted and taught by many Christians. However, a very encouraging development is that
Bickle has told me that he no longer believes most of what is contained in his article.
However, he still emphasizes the spirit of the tabernacle of David as a worship and prayer
ministry style (1 Chronicles 15:1), and emphasizes that the restoration of the tabernacle of
David refers to Jesus establishing His Jerusalem millennium throne and ruling the earth in
the context of prayer and worship (Amos 9:11–15; Isaiah 56:7). Although the New
Testament does not teach that Christians should model any Old Testament worship style and
Acts 15:16-17 is primarily the fulfillment of the first coming of Jesus as Messiah, Bickle’s
teaching concerning the tabernacle of David is moving in the right direction.
DALEJ >>
Mike Bickle’s End-Time Teaching
& the International House of Prayer
Mike Bickle, the one-time charismatic leader of the controversial Kansas City
Prophets in the 1980s and 1990s,1 is now positioning himself to become an
end-time specialist to thousands of Christian young adults around the world.
He preaches an obscure interpretation of the book of Revelation,2 and
proclaims, with a conviction of certainty, that the world is now entering an
“eschatological revolution” that will lead to Jesus’ second coming within the
next fifty years.3
In A.D. 2000, the now 54-year-old Bickle resigned his senior pastorate
position at Metro Christian Fellowship to launch Kansas City’s International
House of Prayer, identified by the acronym IHOP.4 Today, Bickle is the
executive director of the multiple ministries of IHOP, and is the senior pastor
of Forerunner Christian Fellowship. IHOP boasts over four hundred full-time
staff that identify themselves as “Intercessory Missionaries,” and raise their
own financial support.
According to Bickle, the launching of IHOP was a direct fulfillment of a
prophecy he received in 1983 from Bob Jones, one of more disputed of the
so-called Kansas City Prophets.5 Jones predicted that God would raise up a
Kansas City prayer and worship movement “in the spirit of the Tabernacle of
David” that would be made-up of thousands of Christian young adults.6
The IHOP movement has motivated many Christians towards a passion
for Jesus and intercessory prayer. However, in light of Bickle’s escalating
eschatological enthusiasm, it is very timely and significant for Christians,
especially leaders and pastors, to become more informed concerning his
personalized brand of “Forerunner Eschatology” he is now spreading far and
wide.
The purpose of this article is not to critique Bickle’s lifestyle and
ministry, wherein there is apparently much to be admired.7 Rather, I will
explain, and interact with, Bickle’s teaching that is embedded in his eclectic
interpretation of the book of Revelation.8 It is my prayerful desire that this
introductory article will encourage a broader, and more in-depth,
conversation and evaluation of Bickle’s eschatology among those inside and
outside the IHOP movement.
MIKE BICKLE’S END-TIME TEACHING
Today, the primary interpretative systems of biblical eschatology are known
as premillennialism, postmillennialism and amillennialism,9 and within these
distinct systems there are varying perspectives. Bickle identifies his endtime
teaching as an exclusive brand of premillennialism that he calls
“Apostolic Premillennialism.”
Apostolic Premillennialism
Bickle distinguishes his Apostolic Premillennialism from Dispensational
Premillennialism by rejecting a pre-tribulation rapture10 for a conquering
church that prays and ministers through Revelation’s Great Tribulation,
resulting in the salvation of Israel and the largest mission harvest in history.
Otherwise, Bickle’s Apostolic Premillennialism differs little from
Dispensational Premillennialism,11 and incorporates many of the core
interpretative and chronological scenarios popularized by Hal Lindsey.12
These are, for example, a literalist hermeneutic13 of the book of Revelation,
separate redemptive plans for Israel and the Church, a personal Antichrist
leading a revived Roman empire and one-world government, a rebuilt
Jerusalem temple and re-instituted sacrificial system, the mark of the beast
as a microchip implanted in the hand or forehead,14 a seven-year Great
Tribulation, and the earthly millennial reign of Jesus following his second
coming.15
Bickle uses the adjective “Apostolic” in describing his premillennialism
in an effort to emphasize the kind of church he is laboring to build. He
believes he is preparing an army of Christians who will triumph during the
soon-coming crisis of the Antichrist’s global rule and the Great Tribulation.
He preaches a self-identified “Apostolic Christianity” characterized by
intimacy with Jesus as bridegroom,16 wholeheartedness of the Great
Commandment, self-denial holiness, Sermon on the Mount living, Holy Spirit
empowerment, justice, fasting, prayer, and worship. Whereas Bickle has
taught many of these worthy topics since the 1980s, my primary concern is
that in the last couple of years he has begun to re-teach them, wrapping
them tightly in his exclusive end-time teaching and his distinct interpretation
of the book of Revelation.
Forerunner Eschatology
You don’t have to be around the IHOP movement very long17 before you are
exposed to a large glossary of insider terms and phrases, such as,
wilderness lifestyle, friend of the Bridegroom, Daniel anointing, eating the
scroll, fasted lifestyle, burning and shining lamps, wholehearted lovers,
zones of glory, corridor of glory, and many more that could be added.18
A cautionary red light should go on whenever we discover any church
or Christian movement creating, and extensively using, their own exclusive
language. The habitual use of insider language by a Christian movement
can develop a “we-are-different culture” within the greater church. Soon a
person’s use of prescribed terms and phrases is the way to determine
whether they are true “insiders.” It can also easily create a “us” and “them”
attitude within the Body of Christ. Many Christians living within such a
cloistered culture can often find it difficult to leave or relate with other
Christians, who do not speak “their language,” and who are frequently seen
as spiritually luke-warm or compromising.
This becomes especially disconcerting when most inside a Christian
movement begin to “talk alike,” and parrot the same terms and phrases in
their prayers and songs. This emerging reality at IHOP can be demonstrated
by listening to the rapid prayer times in their “Prayer Room,” or to the lyrics
of the songs of IHOP’s quality worship musicians and singers.
More than all of IHOP’s inside terms, however, it is the word
“Forerunner” that is most omnipresent. It is everywhere. Among IHOP’s
ministries, there is the Forerunner Christian Fellowship, Forerunner Music
Academy, Forerunner School of Ministry, Forerunner Media School,
Forerunner Evangelism, and Forerunner Books. It is safe to say that
“Forerunner” is the brand name of Bickle’s IHOP ministry. The use of the
word “Forerunner” is no accident. In fact, “Forerunner Eschatology”
provides the greatest insight into the inner ethos and ministry thrust of
Bickle and IHOP.
Although Bickle admits that Christians can’t predict the exact “day or
hour” of Jesus’ second coming, he firmly claims that we can know the
specific “season” of his return, and boldly tells his followers that he believes
the end of the world will unfold in this generation.19
In light of Bickle’s conviction that we are living in the generation of
Jesus’ second coming, he preaches that as God raised up John the Baptist to
be a forerunner preparing his generation for Jesus’ first coming, God is now
raising up an elite end-time forerunner movement within the church.20 This
movement will prepare this generation for the soon-coming Great Tribulation
and Jesus’ return.
Bickle believes God has anointed him to call forth and train these endtime
Christian forerunners.21 He is praying for thousands of last-day
“forerunner Christians” to be raised up within this generation as special
prophetic voices that will emerge in the spirit and power of Elijah, and defeat
the Antichrist’s soon-coming one-world government and religion by praying
the “battle plan” of the book of Revelation.
The End-Time Forerunner Church
Bickle teaches that Jesus’ second coming can be delayed or sped up
according to the degree of the church’s spiritual maturity and readiness. He
declares that most Christians are waiting passively for Jesus to return, when
in actuality, Jesus is waiting for the church to prepare itself as the pure Bride
of Christ, and ready itself to launch the last-day divine war to drive evil from
the earth, and cleanse it so that it can be filled with God’s love and glory.22
Bickle does not simply preach that the church will go through the
Great Tribulation sealed by God’s sovereign power, but that the end-time
church will actually cause God’s judgments to be released on the earth
through prophetic prayer.23 The end-time praying church will not simply be
helpless martyrs during the Great Tribulation; it will victoriously establish
justice on the earth by releasing the devastating Great Tribulation judgments
on the Antichrist’s global evil empire.24
At the end of December 2008, Bickle ratcheted up his end-time
enthusiasm by passionately announcing that IHOP’s OneThing Conference
would mark a major defining moment within the IHOP prayer movement,
and would primarily center around his interpretation and implementation of
the book of Revelation.25 Bickle declared that it was time for the prayer
movement to realize that it will be the primary agent to transition human
history to the age to come through “prayers of faith that not only heal, but
also kill,” releasing the heavenly arsenals through intercession that will strike
the Antichrist’s political, military, and economic power bases across the
earth.26 The end-times will reveal a “killing Jesus” who is covered with blood
as he does physical combat against the Antichrist’s army as he marches
through Jordan to free Jerusalem.27
Based on Bickle’s end-time teaching, Jesus’ second coming has
preconditions. He teaches that Jesus will not return until the global church
is crying out “Come Lord Jesus” with a full understanding of her identity as
the Bride of Christ. Jesus will only return when the church is functioning in
the unity of the Spirit, and is anointed in prayer to release the destructive
end-time tribulation judgments.
Bickle envisions that the end-time forerunner church will be an
advanced “Apostolic” movement. They will experience “greater things” than
the Apostles themselves. They will function as the last day Moses who
through prayer releases God’s plagues on the Antichrist, the end-time
Pharaoh. Bickle emphasizes that during the end-times, Moses’ miracles and
the miracles of the book of Acts will be combined and multiplied on a global
level as the praying church looses God’s judgments on the earth.28 This is
why Bickle calls the book of Revelation the “End-Times Book of Acts,”
meaning that the book of Revelation reveals the acts of the Holy Spirit that
will be demonstrated through the end-time praying church.29
Bickle goes even further to add another eschatological interpretive
twist to Matthew 16:18-19, “I will build my church, and the gates of hell will
not overcome it. I will give you the keys of the kingdom of heaven;
whatever you bind on earth will be bound in heaven, and whatever you loose
on earth will be loosed in heaven.” 30 He claims that Jesus’ statement refer
to the end-time church’s possession of the keys of the kingdom through
prayer that will drive hell off the planet during the Great Tribulation. The
church will exercise binding and loosing end-time authority over God’s
judgments assuring that the gates of hell - the Antichrist’s evil empire - will
not prevail.31
Forerunner “Wilderness Lifestyle”
Bickle engages in another eschatological twist of the Bible when he exhorts
Christians to follow the example of John the Baptist, and dedicate
themselves to live a “wilderness lifestyle” of fasting and prayer so that they
can emerge one-day as “forerunner voices” prior to Jesus’ second coming.32
In May 1997, Bickle claims that the Lord spoke to him to believe Him to raise
up 10,000 forerunners who live in the spirit of John the Baptist as friends of
the Bridegroom (John 3:29).33
The primary problem with Bickle’s “wilderness lifestyle” exhortation is
that the Bible is basically silent about the specifics of how John the Baptist
lived his life. Simply because he lived in the unpopulated Judean region
near the Jordan River, and dressed and ate like the Old Testament prophet
Elijah34 does not mean that John the Baptist lived a heroic sacrificial lifestyle
that is to be elevated and emulated by New Testament Christians.
John the Baptist was the last of the Old Testament prophets, and
functioned as a transitional figure between the eras of the Old and New
Covenants. This is why Jesus told his disciples in Matthew 11:11 that
anyone who is least in the kingdom of heaven is greater than John the
Baptist.
Bickle’s elevation of John the Baptist’s lifestyle seems motivated more
by his effort to substantiate his Forerunner Eschatology than by solid biblical
interpretation. The use of an Old Testament prophet like John the Baptist as
a stellar model of Christian living can easily result in an unhealthy ascetic
form of Christianity. For example, IHOP leader Lou Engle encourages young
Christians to take Old Testament Nazarite vows based on Numbers 6:1-21, a
practice not taught in the New Testament.35
To undergird his Forerunner Eschatology, Bickle exhorts Christians to
follow the “wilderness lifestyle” of an Old Testament prophet, instead of
modeling their lives completely on Jesus’ incarnational lifestyle as lived-out
by the New Testament Apostles none of whom mention John the Baptist as a
life example for Christians to follow. John the Baptist declared that Jesus
must increase, and he should decrease (John 3:30). Bickle could return to
biblical soundness if he abandoned his eschatological “wilderness lifestyle”
emphasis, and focus totally on the plentiful New Testament teachings
concerning living a sacrificial and consecrated lifestyle as mission people for
the salvation of God’s world.
The End-Time Prayer Movement
There is nothing more central to Bickle’s eschatology than his teaching
concerning the end-time prayer and prophetic movement. Building on the
24/7 prayer example of the historic Moravians, and the contemporary South
Korean practice of fervent prayer and consecrated prayer mountains, IHOP is
spreading a passion for intercessory prayer and worship throughout the
church.
Bickle’s primary vision is to promote the escalation of the Harp (worship
music) and Bowl (intercession) prayer style derived from Revelation 5:8,
which is implemented in the night and day model of IHOP.36 IHOP claims
that it has been practicing this kind of prophetic prayer and worship without
ceasing since September 19, 1999.
Bickle’s mission is to multiply 24/7 prayer rooms throughout the world
that use the book of Revelation as their prayer guide concerning Jesus’ endtime
battle plan. He often quotes Jesus’ statement in Luke 18:7-8, “Will not
God bring about justice for his chosen ones, who cry out to him day and
night? I tell you, he will see that they get justice and quickly,” to support his
assertion that day and night prayer will quicken the second coming of Christ.
God is indeed stirring up a fresh intercessory prayer movement around
the world of Christians who will consecrate themselves to worshiping Him in
Spirit and truth (John 4:23-24). The multiplication of 24/7 prayer rooms
filled with mature intercessors and worshipers would certainly be a blessing
to the church today. However, prayer and worship primarily increases
worldwide through the extensive growth of the global church among all the
ethnic peoples of the earth. Through a basic understanding of cosmology,
the church is praying night and day at all times right now. When it is night
in one geographical location, it is day in another. The swelling increase of
prayer over the last few decades can be significantly attributed to the
growing church, especially in places like China, South Korea, Southern
Africa, and Latin America.
One of the more troubling teaching promoted by Bickle through the years related to
the relationship of the Old Testament tabernacle of David and the end-time prayer
movement.37 In his Tabernacle of David article published in Charisma Magazine38 he makes
three interpretative errors, (1) He writes: I believe I have found the secret to a vital prayer
life. I came across this secret when I was studying the tabernacle of David in Acts
15:16-17, the effective model of a 24-hour-a-day prayer and worship ministry. In Acts
15:16-17, however, James is speaking about the restoration of the fulfillment of the line of
David in the first coming of Jesus as Messiah.39 (2) He writes: In Moses' time, the glory on
the ark was hidden in the holy of holies behind a thick veil. But in David's tabernacle, there
was no veil to keep the people from seeing the glory of God. It was unprecedented: David
set the ark of the covenant in open view! Instead of the thick veil Moses used, David made
musicians and singers into a human veil around the ark. This statement has no biblical
basis, and would have been a complete violation of Mosaic Law. (3) He writes: I believe
God will fully restore the tabernacle of David--which is the very embodiment of intercessory
worship before the beauty, holiness and glory of God--in the generation in which the Lord
returns according to Acts 15:16-17. I believe it will be the means of releasing the fullness of
salvation and revival for all the nations. Through this model of intercessory worship, the
Great Commission will be fulfilled so that every tribe, tongue and nation will be present on
the last day. Again, a misinterpretation of Acts 15:16-17.
I address Bickle’s printed teaching on the tabernacle of David because it is now being
promoted and taught by many Christians. However, a very encouraging development is that
Bickle has told me that he no longer believes most of what is contained in his article.
However, he still emphasizes the spirit of the tabernacle of David as a worship and prayer
ministry style (1 Chronicles 15:1), and emphasizes that the restoration of the tabernacle of
David refers to Jesus establishing His Jerusalem millennium throne and ruling the earth in
the context of prayer and worship (Amos 9:11–15; Isaiah 56:7). Although the New
Testament does not teach that Christians should model any Old Testament worship style and
Acts 15:16-17 is primarily the fulfillment of the first coming of Jesus as Messiah, Bickle’s
teaching concerning the tabernacle of David is moving in the right direction.
DALEJ >>
wtorek, 20 marca 2012
Kościół Chrześcijański Wieczernik: Od odnowy do zerwania
http://religie.wiara.pl/doc/471842.Kosciol-Chrzescijanski-Wieczernik-Od-odnowy-do-zerwania
dodane 2002-10-28 13:17
Na początku lat dziewięćdziesiątych zaczęli się spotykać na wspólnych modlitwach i rozważaniach w Odnowie w Duchu Świętym. Wkrótce nie należeli już do Kościoła rzymskokatolickiego. Zarejestrowali osobny związek wyznaniowy – Kościół Chrześcijański Wieczernik.
Podobnie jak wszędzie, również i w Kielcach część katolickiej młodzieży zbierała się na spotkaniach Odnowy w Duchu Świętym. Stopniowo rozluźniały się jednak więzi między samym ruchem, a kapłanami opiekującymi się nim. 4 września 1992 roku bez wiedzy kapłanów setka młodych ludzi zarejestrowała w sądzie w Kielcach "Stowarzyszenie Chrześcijańskie Nowy Początek". Był to pierwszy krok do oddzielenia się od Kościoła. Na zebrania opanowanej przez tę grupę kieleckiej Odnowy w Duchu Świętym coraz częściej byli zapraszani pastorzy ze Stanów Zjednoczonych, należący do różnych tamtejszych wspólnot religijnych.
Idee z USA
Rezultaty jednego z takich spotkań opisywał później jeden z opiekunów kieleckiej młodzieży, ks. Stanisław Malec. Oto jego relacja: "11 listopada 92 r. na nowo przyjechał do Kielc "prorok" Augustyn Alcali. Po tym spotkaniu zaczęło być głośno o tzw. "padaniu w Duchu św.", albo inaczej "odpocznieniu w Duchu". Podczas Mszy św., którą odprawiałem dla Wspólnoty, po Komunii św., Mirek Wielhorski – Lider Grupy wywołał kilka osób by nad nimi się modlić. Po raz pierwszy widziałem wtedy to niezrozumiałe zjawisko. Osoby te, po modlitwie, upadały na wznak i po krótkim czasie wstawały, by niemal bez sił i z płaczem usiąść. Na twarzach ich nie widziałem pokoju ale raczej przerażenie. W rozmowie z Mirkiem prosiłem go, aby więcej tego nie czynił. Przystał na tę prośbę po dłuższych perswazjach w stylu "jeśli to od Boga pochodzi to prośmy Go, aby dał nam zrozumienie tego zjawiska"."
Skąd kielecka młodzież miała kontakty z amerykańskimi pastorami? Odpowiedź na to pytanie znaleźliśmy na jednej z amerykańskich religijnych stron internetowych. Przedstawiono tam Irenę Stankiewicz – Polkę, która emigrowała do Stanów Zjednoczonych i tam działała w religijnych stowarzyszeniach. W 1986 roku postanowiła wrócić do Polski. W 1991 r. osiedliła się w Kielcach i realizowała idee, które przyjęła w USA. Była jedną z liderek grupy, która zarejestrowała "Stowarzyszenie Chrześcijańskie Nowy Początek".
Zaniepokojony rozwojem sytuacji ordynariusz kielecki, bp Kazimierz Ryczan, zbadał nauczanie prowadzone przez grupę i stwierdził znaczne odstępstwa od katolicyzmu. Próbował przekonać liderów grupy, aby nie odłączali się od Kościoła. Bezskutecznie. 1 lutego 1996 roku zarejestrowano nowy związek wyznaniowy: Kościół Chrześcijański Wieczernik z siedzibą w Kielcach. Organami władzy nowego Kościoła są pastor, Rada Starszych, Rada Pastorów. Duchownymi są pastor i starsi. Pastorem Kościoła została Irena Stankiewicz.
Wieczernik współpracuje z kieleckim Zborem Zielonoświątkowym. Prowadzi ewangelizację. Organizuje konferencje, kursy, szkolenia, ma własną stronę internetową.
Nawróćcie się!
W środę popielcową, 16 lutego 1994 roku bp Kazimierz Ryczan wygłosił w kieleckiej katedrze homilię, omawiającą działalność wspólnoty. Oto fragment tej homilii: Nawróćcie się do mnie całym swym sercem przez post (Jl 2,12)...
Wezwanie to skierowane jest do naszego Kościoła Kieleckiego. Chciałem podzielić się z Wami smutną wiadomością. Oto od 4 września 1992 roku działa i ewangelizuje w Kielcach wspólnota religijna nosząca dziś nazwę "Wieczernik". Liderzy tej wspólnoty zarejestrowali się oficjalnie w sądzie jako "Stowarzyszenie Chrześcijańskie Nowy Początek". Członkowie tej wspólnoty odłączyli się od Kościoła Katolickiego i pozostają poza Kościołem. Wyrośli ze wspólnoty modlitewnej "Odnowa w Duchu Świętym". Liderzy i twórcy "Stowarzyszenia Nowy Początek" przyjęli bardzo groźną dla katolickich wspólnot religijnych metodę. Wykorzystują istniejące struktury Kościoła. Wchodzą do wnętrza wspólnot modlitewnych i najbardziej aktywnych wprowadzają do swojej wspólnoty. Inspirację i wsparcie mają do dziś od Augustyna Alcali, nazywającego się "prorokiem", który często przyjeżdża ze Stanów Zjednoczonych do Kielc oraz od innych pastorów, wywodzących się z różnych denominacji religijnych w Stanach Zjednoczonych. Zapytacie może, jak się to stało? Czy nie było opieki duchownych? Była. A mnie się cały czas wydaje, że na naszych oczach nabiera aktualności przypowieść o kąkolu i pszenicy, kiedy to nocą przyszedł nieprzyjazny człowiek i nasiał kąkolu; nocą, kiedy wszyscy spali. Ci młodzi ludzie pochodzą z naszych bardzo religijnych rodzin kieleckich. Co zatem robić? Zakazać? Wybić z głowy? Nie wypuścić z domu szesnastolatka? Chyba nie tędy droga. Tu potrzebny jest takt i delikatność. A przede wszystkim potrzebna jest modlitwa i post. To jedyny środek, jedyna broń, którą możemy wystawić przeciwko tego typu odłączeniom. Nawróćcie się do mnie całym swym sercem przez post... Słowo biskupa kieleckiego w sprawie wspólnoty "Wieczernik"
Pan Jezus w czasie swej ziemskiej działalności ustanowił Kościół jak wspólnotę, w której dokonywać się będzie zbawienie ludzi wszystkich czasów. Ustanowiony przez siebie Kościół obdarzył Duchem Świętym, który nieustannie objawia temu Kościołowi Prawdę, uświęca Go i jednoczy. Taki Kościół został nam dany. Za ten dar nieustannie składamy Bogu dziękczynienie. Kościół Chrystusowy został nam równocześnie zadany. Zadanie to oznacza nieustanną troskę o jedność Kościoła i o zachowanie nienaruszonego depozytu wiary. Obowiązek ten spoczywa przede wszystkim na Ojcu Świętym i na biskupach, którzy są następcami Apostołów. O wzrost i o jedność Kościoła winni się troszczyć również wszyscy wierni świeccy. Wtedy Kościół rzeczywiście staje się wspólnotą, o jaką modlił się Chrystus w czasie Ostatniej Wieczerzy. Kościół Katolicki jest wspólnotą wspólnot. Pośród nich podstawową wspólnotą jest diecezja, której pasterzem jest Biskup. W skład każdej diecezji wchodzą parafie, w których posługę pasterską, w imieniu Biskupa, sprawują ważnie wyświęceni kapłani i diakoni.
W Kościele, ustanowionym przez Chrystusa, od samego początku istnieje również wiele innych wspólnot. Powstają one jako owoc działania Ducha Świętego, który obdarza Kościół Chrystusowy wciąż nowymi darami i charyzmatami. Wszystkie jednak wspólnoty zachowują ścisłą więź z Biskupem Kościoła Diecezjalnego, na terenie którego działają, a przez Biskupa z Zastępcą Chrystusa, którym jest Ojciec Święty. Kodeks Prawa Kanonicznego wzywa Biskupa Diecezji, by troszczył się o jedność Kościoła. Dlatego Biskup ma "dbać o utrzymanie karności wspólnej całemu Kościołowi i winien domagać się przestrzegania wszystkich przepisów kościelnych. Ma czuwać nad tym, by do dyscypliny kościelnej nie wkradły się nadużycia, zwłaszcza w zakresie posługi słowa, sprawowania sakramentów i sakramentaliów, kultu Boga i Świętych, jak również zarządzania dobrami" (kan. 392).
"Biskup powinien popierać różne formy apostolstwa w diecezji oraz czuwać nad tym, by w całej diecezji były pod jego kierownictwem koordynowane wszystkie dzieła apostolskie" (kan. 394). Kanon ten wymaga od osób, które w jakichkolwiek wspólnotach modlitewnych bądź charyzmatycznych głoszą Ewangelię, sprawują sakramenty i zaradzają materialnym potrzebom tych wspólnot, by działały w żywej łączności z Biskupem, a przez Biskupa z Zastępcą Chrystusa, widzialną głową całego Kościoła.Od 4 września 1992 roku działa w Kielcach wspólnota "Wieczernik", która wyodrębniła się z katolickiej wspólnoty modlitewnej "Odnowa w Duchu Świętym". Liderzy nowej wspólnoty zarejestrowali się w Urzędzie Miasta Kielc jako Stowarzyszenie Chrześcijańskie "Nowy Początek" i w ten sposób zyskali osobowość prawną. Uczynili to jednak bez wiedzy i zgody Biskupa Diecezji.
Wierni świeccy wprawdzie mają prawo zakładania stowarzyszeń bądź należenia do nich, ale "jedynie kompetentna władza kościelna może erygować stowarzyszenia wiernych, które zamierzają przekazywać doktrynę chrześcijańską w imieniu Kościoła albo też rozwijać kult publiczny" (kan. 301). Liderzy "Wieczernika" założyli takie właśnie stowarzyszenie bez żadnej konsultacji z Biskupem Kościoła Kieleckiego i bez jego zgody. Pierwszorzędnym celem Stowarzyszenia, które w rzeczywistości utożsamia się ze wspólnotą "Wieczernik", jest ewangelizacja. W związku z tym Diecezjalna Komisja Teologiczna, powołana przez Biskupa Ordynariusza, najpierw rzetelnie przestudiowała treść głoszonych katechez i przeanalizowała działalność religijną wspólnoty. Następnie, przeprowadziła dwie wielogodzinne dyskusje teologiczne z liderami wspólnoty "Wieczernik". W wyniku rozmów ustalono, że:
* osoby katechizujące akcentują w swoim nauczaniu sam akt wiary,
* przemilczają prawdy dotyczące obecności i działania Chrystusa w Kościele i przez Kościół,
* nie głoszą nauki o sakramentach świętych,
* nie sprawują Sakramentu Eucharystii,
* nie głoszą prawdy o roli Ojca Świętego w Kościele Chrystusowym
* posługę słowa we wspólnocie "Wieczernik" sprawują protestanccy pastorzy ze Stanów Zjednoczonych i z krajów Europy Zachodniej. Jak wynika z powyższych ustaleń liderzy "Wieczernika" nie głoszą nauki katolickiej W swych katechezach idą w całej rozciągłości za teologią protestancką, biorącą początek w nauczaniu Marcina Lutra. Wbrew oczywistym faktom liderzy "Wieczernika" utrzymują, że są członkami Kościoła Katolickiego. Zaproponowano im zatem możliwość organizowania spotkań modlitewnych we wszystkich kościołach kieleckich, jednakowoż pod następującymi warunkami:
* należy zrezygnować z posługi protestanckich pastorów w głoszeniu katechez,
* należy głosić całą prawdę objawioną, zawartą w "Wierzę w Boga” oraz prawdę o Matce Najświętszej,
* należy sprawować sakrament Pokuty i Eucharystii.
Liderzy wspólnoty "Wieczernik" i Chrześcijańskiego Stowarzyszenia "Nowy Początek" oświadczyli w dniu 27 czerwca tego roku Biskupowi Kościoła Kieleckiego, że żadnego z tych warunków nie mogą przyjąć. W związku z tym stwierdzam, że liderzy wspólnoty "Wieczernik" oraz Stowarzyszenia chrześcijańskiego "Nowy Początek" odeszli dobrowolnie od jedności z Kościołem Katolickim i powołali do istnienia pozakościelne stowarzyszenie religijne. Pragnę oświadczyć wszystkim członkom wspólnoty "Wieczernik" oraz Stowarzyszenia Chrześcijańskiego "Nowy Początek", że przynależność do stowarzyszenia religijnego oraz uczestnictwo w zgromadzeniach religijnych wspólnoty jest równoznaczna z dobrowolnym odejściem od Kościoła Katolickiego. Zerwanie więzi z Kościołem pociąga za sobą niemożność przystępowania do Sakramentów świętych.
W Imię Chrystusa błagam wszystkich członków wspólnoty "Wieczernik": nie odłączajcie się od Kościoła, który jest jeden, święty, powszechny i apostolski! Kościół jest Ciałem Chrystusa. Kto odchodzi od Kościoła, odchodzi od Chrystusa. Sam Zmartwychwstały Chrystus przestrzega swój Kościół przed niebezpieczeństwem, jakie mu grozi ze strony fałszywych proroków którzy nauczają i zwodzą Jego sługi (por. Ap 2,18-23). Wraz z Chrystusem apel ten i przestrogę kieruję do kapłanów, katechetów rodziców – do młodzieży i do wszystkich wierzących kielczan. Módlmy się z Jezusem Chrystusem, abyśmy byli jedno!
Kielce, w dzień Świętych Apostołów Piotra i Pawła 1994 r.
+ Kazimierz Ryczan BISKUP KIELECKI
Ks. Prał. Mieczysław Rubak KANCLERZ KURII
dodane 2002-10-28 13:17
Na początku lat dziewięćdziesiątych zaczęli się spotykać na wspólnych modlitwach i rozważaniach w Odnowie w Duchu Świętym. Wkrótce nie należeli już do Kościoła rzymskokatolickiego. Zarejestrowali osobny związek wyznaniowy – Kościół Chrześcijański Wieczernik.
Podobnie jak wszędzie, również i w Kielcach część katolickiej młodzieży zbierała się na spotkaniach Odnowy w Duchu Świętym. Stopniowo rozluźniały się jednak więzi między samym ruchem, a kapłanami opiekującymi się nim. 4 września 1992 roku bez wiedzy kapłanów setka młodych ludzi zarejestrowała w sądzie w Kielcach "Stowarzyszenie Chrześcijańskie Nowy Początek". Był to pierwszy krok do oddzielenia się od Kościoła. Na zebrania opanowanej przez tę grupę kieleckiej Odnowy w Duchu Świętym coraz częściej byli zapraszani pastorzy ze Stanów Zjednoczonych, należący do różnych tamtejszych wspólnot religijnych.
Idee z USA
Rezultaty jednego z takich spotkań opisywał później jeden z opiekunów kieleckiej młodzieży, ks. Stanisław Malec. Oto jego relacja: "11 listopada 92 r. na nowo przyjechał do Kielc "prorok" Augustyn Alcali. Po tym spotkaniu zaczęło być głośno o tzw. "padaniu w Duchu św.", albo inaczej "odpocznieniu w Duchu". Podczas Mszy św., którą odprawiałem dla Wspólnoty, po Komunii św., Mirek Wielhorski – Lider Grupy wywołał kilka osób by nad nimi się modlić. Po raz pierwszy widziałem wtedy to niezrozumiałe zjawisko. Osoby te, po modlitwie, upadały na wznak i po krótkim czasie wstawały, by niemal bez sił i z płaczem usiąść. Na twarzach ich nie widziałem pokoju ale raczej przerażenie. W rozmowie z Mirkiem prosiłem go, aby więcej tego nie czynił. Przystał na tę prośbę po dłuższych perswazjach w stylu "jeśli to od Boga pochodzi to prośmy Go, aby dał nam zrozumienie tego zjawiska"."
Skąd kielecka młodzież miała kontakty z amerykańskimi pastorami? Odpowiedź na to pytanie znaleźliśmy na jednej z amerykańskich religijnych stron internetowych. Przedstawiono tam Irenę Stankiewicz – Polkę, która emigrowała do Stanów Zjednoczonych i tam działała w religijnych stowarzyszeniach. W 1986 roku postanowiła wrócić do Polski. W 1991 r. osiedliła się w Kielcach i realizowała idee, które przyjęła w USA. Była jedną z liderek grupy, która zarejestrowała "Stowarzyszenie Chrześcijańskie Nowy Początek".
Zaniepokojony rozwojem sytuacji ordynariusz kielecki, bp Kazimierz Ryczan, zbadał nauczanie prowadzone przez grupę i stwierdził znaczne odstępstwa od katolicyzmu. Próbował przekonać liderów grupy, aby nie odłączali się od Kościoła. Bezskutecznie. 1 lutego 1996 roku zarejestrowano nowy związek wyznaniowy: Kościół Chrześcijański Wieczernik z siedzibą w Kielcach. Organami władzy nowego Kościoła są pastor, Rada Starszych, Rada Pastorów. Duchownymi są pastor i starsi. Pastorem Kościoła została Irena Stankiewicz.
Wieczernik współpracuje z kieleckim Zborem Zielonoświątkowym. Prowadzi ewangelizację. Organizuje konferencje, kursy, szkolenia, ma własną stronę internetową.
Nawróćcie się!
W środę popielcową, 16 lutego 1994 roku bp Kazimierz Ryczan wygłosił w kieleckiej katedrze homilię, omawiającą działalność wspólnoty. Oto fragment tej homilii: Nawróćcie się do mnie całym swym sercem przez post (Jl 2,12)...
Wezwanie to skierowane jest do naszego Kościoła Kieleckiego. Chciałem podzielić się z Wami smutną wiadomością. Oto od 4 września 1992 roku działa i ewangelizuje w Kielcach wspólnota religijna nosząca dziś nazwę "Wieczernik". Liderzy tej wspólnoty zarejestrowali się oficjalnie w sądzie jako "Stowarzyszenie Chrześcijańskie Nowy Początek". Członkowie tej wspólnoty odłączyli się od Kościoła Katolickiego i pozostają poza Kościołem. Wyrośli ze wspólnoty modlitewnej "Odnowa w Duchu Świętym". Liderzy i twórcy "Stowarzyszenia Nowy Początek" przyjęli bardzo groźną dla katolickich wspólnot religijnych metodę. Wykorzystują istniejące struktury Kościoła. Wchodzą do wnętrza wspólnot modlitewnych i najbardziej aktywnych wprowadzają do swojej wspólnoty. Inspirację i wsparcie mają do dziś od Augustyna Alcali, nazywającego się "prorokiem", który często przyjeżdża ze Stanów Zjednoczonych do Kielc oraz od innych pastorów, wywodzących się z różnych denominacji religijnych w Stanach Zjednoczonych. Zapytacie może, jak się to stało? Czy nie było opieki duchownych? Była. A mnie się cały czas wydaje, że na naszych oczach nabiera aktualności przypowieść o kąkolu i pszenicy, kiedy to nocą przyszedł nieprzyjazny człowiek i nasiał kąkolu; nocą, kiedy wszyscy spali. Ci młodzi ludzie pochodzą z naszych bardzo religijnych rodzin kieleckich. Co zatem robić? Zakazać? Wybić z głowy? Nie wypuścić z domu szesnastolatka? Chyba nie tędy droga. Tu potrzebny jest takt i delikatność. A przede wszystkim potrzebna jest modlitwa i post. To jedyny środek, jedyna broń, którą możemy wystawić przeciwko tego typu odłączeniom. Nawróćcie się do mnie całym swym sercem przez post... Słowo biskupa kieleckiego w sprawie wspólnoty "Wieczernik"
Pan Jezus w czasie swej ziemskiej działalności ustanowił Kościół jak wspólnotę, w której dokonywać się będzie zbawienie ludzi wszystkich czasów. Ustanowiony przez siebie Kościół obdarzył Duchem Świętym, który nieustannie objawia temu Kościołowi Prawdę, uświęca Go i jednoczy. Taki Kościół został nam dany. Za ten dar nieustannie składamy Bogu dziękczynienie. Kościół Chrystusowy został nam równocześnie zadany. Zadanie to oznacza nieustanną troskę o jedność Kościoła i o zachowanie nienaruszonego depozytu wiary. Obowiązek ten spoczywa przede wszystkim na Ojcu Świętym i na biskupach, którzy są następcami Apostołów. O wzrost i o jedność Kościoła winni się troszczyć również wszyscy wierni świeccy. Wtedy Kościół rzeczywiście staje się wspólnotą, o jaką modlił się Chrystus w czasie Ostatniej Wieczerzy. Kościół Katolicki jest wspólnotą wspólnot. Pośród nich podstawową wspólnotą jest diecezja, której pasterzem jest Biskup. W skład każdej diecezji wchodzą parafie, w których posługę pasterską, w imieniu Biskupa, sprawują ważnie wyświęceni kapłani i diakoni.
W Kościele, ustanowionym przez Chrystusa, od samego początku istnieje również wiele innych wspólnot. Powstają one jako owoc działania Ducha Świętego, który obdarza Kościół Chrystusowy wciąż nowymi darami i charyzmatami. Wszystkie jednak wspólnoty zachowują ścisłą więź z Biskupem Kościoła Diecezjalnego, na terenie którego działają, a przez Biskupa z Zastępcą Chrystusa, którym jest Ojciec Święty. Kodeks Prawa Kanonicznego wzywa Biskupa Diecezji, by troszczył się o jedność Kościoła. Dlatego Biskup ma "dbać o utrzymanie karności wspólnej całemu Kościołowi i winien domagać się przestrzegania wszystkich przepisów kościelnych. Ma czuwać nad tym, by do dyscypliny kościelnej nie wkradły się nadużycia, zwłaszcza w zakresie posługi słowa, sprawowania sakramentów i sakramentaliów, kultu Boga i Świętych, jak również zarządzania dobrami" (kan. 392).
"Biskup powinien popierać różne formy apostolstwa w diecezji oraz czuwać nad tym, by w całej diecezji były pod jego kierownictwem koordynowane wszystkie dzieła apostolskie" (kan. 394). Kanon ten wymaga od osób, które w jakichkolwiek wspólnotach modlitewnych bądź charyzmatycznych głoszą Ewangelię, sprawują sakramenty i zaradzają materialnym potrzebom tych wspólnot, by działały w żywej łączności z Biskupem, a przez Biskupa z Zastępcą Chrystusa, widzialną głową całego Kościoła.Od 4 września 1992 roku działa w Kielcach wspólnota "Wieczernik", która wyodrębniła się z katolickiej wspólnoty modlitewnej "Odnowa w Duchu Świętym". Liderzy nowej wspólnoty zarejestrowali się w Urzędzie Miasta Kielc jako Stowarzyszenie Chrześcijańskie "Nowy Początek" i w ten sposób zyskali osobowość prawną. Uczynili to jednak bez wiedzy i zgody Biskupa Diecezji.
Wierni świeccy wprawdzie mają prawo zakładania stowarzyszeń bądź należenia do nich, ale "jedynie kompetentna władza kościelna może erygować stowarzyszenia wiernych, które zamierzają przekazywać doktrynę chrześcijańską w imieniu Kościoła albo też rozwijać kult publiczny" (kan. 301). Liderzy "Wieczernika" założyli takie właśnie stowarzyszenie bez żadnej konsultacji z Biskupem Kościoła Kieleckiego i bez jego zgody. Pierwszorzędnym celem Stowarzyszenia, które w rzeczywistości utożsamia się ze wspólnotą "Wieczernik", jest ewangelizacja. W związku z tym Diecezjalna Komisja Teologiczna, powołana przez Biskupa Ordynariusza, najpierw rzetelnie przestudiowała treść głoszonych katechez i przeanalizowała działalność religijną wspólnoty. Następnie, przeprowadziła dwie wielogodzinne dyskusje teologiczne z liderami wspólnoty "Wieczernik". W wyniku rozmów ustalono, że:
* osoby katechizujące akcentują w swoim nauczaniu sam akt wiary,
* przemilczają prawdy dotyczące obecności i działania Chrystusa w Kościele i przez Kościół,
* nie głoszą nauki o sakramentach świętych,
* nie sprawują Sakramentu Eucharystii,
* nie głoszą prawdy o roli Ojca Świętego w Kościele Chrystusowym
* posługę słowa we wspólnocie "Wieczernik" sprawują protestanccy pastorzy ze Stanów Zjednoczonych i z krajów Europy Zachodniej. Jak wynika z powyższych ustaleń liderzy "Wieczernika" nie głoszą nauki katolickiej W swych katechezach idą w całej rozciągłości za teologią protestancką, biorącą początek w nauczaniu Marcina Lutra. Wbrew oczywistym faktom liderzy "Wieczernika" utrzymują, że są członkami Kościoła Katolickiego. Zaproponowano im zatem możliwość organizowania spotkań modlitewnych we wszystkich kościołach kieleckich, jednakowoż pod następującymi warunkami:
* należy zrezygnować z posługi protestanckich pastorów w głoszeniu katechez,
* należy głosić całą prawdę objawioną, zawartą w "Wierzę w Boga” oraz prawdę o Matce Najświętszej,
* należy sprawować sakrament Pokuty i Eucharystii.
Liderzy wspólnoty "Wieczernik" i Chrześcijańskiego Stowarzyszenia "Nowy Początek" oświadczyli w dniu 27 czerwca tego roku Biskupowi Kościoła Kieleckiego, że żadnego z tych warunków nie mogą przyjąć. W związku z tym stwierdzam, że liderzy wspólnoty "Wieczernik" oraz Stowarzyszenia chrześcijańskiego "Nowy Początek" odeszli dobrowolnie od jedności z Kościołem Katolickim i powołali do istnienia pozakościelne stowarzyszenie religijne. Pragnę oświadczyć wszystkim członkom wspólnoty "Wieczernik" oraz Stowarzyszenia Chrześcijańskiego "Nowy Początek", że przynależność do stowarzyszenia religijnego oraz uczestnictwo w zgromadzeniach religijnych wspólnoty jest równoznaczna z dobrowolnym odejściem od Kościoła Katolickiego. Zerwanie więzi z Kościołem pociąga za sobą niemożność przystępowania do Sakramentów świętych.
W Imię Chrystusa błagam wszystkich członków wspólnoty "Wieczernik": nie odłączajcie się od Kościoła, który jest jeden, święty, powszechny i apostolski! Kościół jest Ciałem Chrystusa. Kto odchodzi od Kościoła, odchodzi od Chrystusa. Sam Zmartwychwstały Chrystus przestrzega swój Kościół przed niebezpieczeństwem, jakie mu grozi ze strony fałszywych proroków którzy nauczają i zwodzą Jego sługi (por. Ap 2,18-23). Wraz z Chrystusem apel ten i przestrogę kieruję do kapłanów, katechetów rodziców – do młodzieży i do wszystkich wierzących kielczan. Módlmy się z Jezusem Chrystusem, abyśmy byli jedno!
Kielce, w dzień Świętych Apostołów Piotra i Pawła 1994 r.
+ Kazimierz Ryczan BISKUP KIELECKI
Ks. Prał. Mieczysław Rubak KANCLERZ KURII
Antynewagowski Trójkąt
Piotr Jordan Śliwiński OFMCap
Trzy modele chrześcijańskiej reakcji na New Age
Chrześcijanin żyjący w czasach kultury postmodernistycznej staje wobec całej serii wyzwań, które zmuszają go do refleksji nad jego wiarą, nad jego relacją do Chrystusa czy też wspólnoty wierzących. Na pewno zmusza do refleksji i samookreślenia postmodernistyczny relatywizm, uciekający od wartości absolutnych prawdy, dobra, a co za tym idzie negujący każdy autorytet. Jasnej postawy wymaga też coraz powszechniejsze ograniczenie perspektywy widzenia swego życia do "teraz", często rozumianego jako osiąganie jakiegoś bliskiego celu proponowanego przez taką czy inną kampanię reklamową - czy to wakacji w egzotycznych miejscach, czy jakiegoś innego wyrobu technicznego, czy wreszcie jakiejś nowej supertechniki pozwalającej w zaawansowanym wieku zachować formę fizyczną. Takim wyzwaniem są też nowe formy religijne i parareligijne oraz bardziej popularne w społeczeństwie końca naszego zmęczonego wieku. Odpowiedź chrześcijańska nie jest bynajmniej jednorodna, można by powiedzieć, jest symfonią odpowiedzi bardzo zróżnicowanych. Z pewnością nie sposób przedstawić wszystkich chrześcijańskich reakcji na zjawisko nowej religijności. Można jednak przedstawić trzy najbardziej charakterystyczne modele takiej reakcji, które wyznaczają w pewnym sensie jej momenty konstytutywne. Jeśliby porównać reakcję chrześcijańską na nową religijność do trójkąta, to przedstawione tu modele stanowią tego trójkąta wierzchołki.
Diabelskie sprawki
Dynamiczny rozwój nowej religijności, często wrogiej wobec chrześcijaństwa, a przynajmniej pobłażliwie traktującej je jako przeżytek minionych epok, bądź wybierającej z niego pewne fragmenty, a pomijające inne, może prowadzić do odpowiedzi bardzo prostej, a mianowicie do stwierdzenia jej diabolicznej genezy. Diabeł jest w Piśmie Świętym przeciwnikiem Boga i wspólnoty chrześcijan, a zatem wszystko, co sprzeciwia się Bogu i Kościołowi, pochodzi od niego - tak, zdaję się, wygląda sylogizm stojący u podstaw tej teorii. Najbardziej znanymi jej przedstawicielami są dwaj teolodzy i pastorzy zielonoświątkowi z tzw. Trzeciej Fali, C. Peter Wagner i John Wimber. Prowadzili oni w roku akademickim 1981/82 na Fuller Theological Seminary kurs zatytułowany "Znaki i cuda". Przedstawili studentom power evangelism - opracowaną przez nich metodę ewangelizacji, która opierałaby skuteczność ewangelizacji na mocy działania znaków i cudów dokonywanych przez chrześcijan w nią zaangażowanych1. Jednym z ważnych działań w trakcie ewangelizacji miało być występowanie przeciw mocom piekielnym, przestawiane za pomocą obrazów i metafor militarnych. Tak narodziła się teologia tzw. spiritual warfare (wojny duchowej). C.P. Wagner uważał, że właściwie lata dziewięćdziesiąte naszego stulecia mają być skoncentrowane na walce z szatanem2. W walce tej chrześcijanin nie powinien być pasywny, jego zadaniem ma być przeciwstawienie się złym duchom. Działanie diabelskie jest bowiem różnorakie od tego codziennego, normalnego, po "demonizację", czyli uzyskanie wpływu na danego człowieka. "Demonizacji" nie można mylić ze stanem, który w teologii katolickiej nazywa się opętaniem. Wimber wprost odrzuca to pojęcie jako nieadekwatne. Demonizacji może ulec każdy człowiek, ulegając sugestiom złego ducha czy też złych duchów i dopuszczając się grzechów lub uczestnicząc w czymś, co jest przeciwne Bogu, np. w okultyzmie czy innych formach nowej religijności. Wimber pisze: Kiedy modlę się za ludzi, co do których podejrzewam, że znajdują się pod wpływem złych duchów, zawsze pytam, czy oni lub ich bliscy zajmowali się okultyzmem lub fałszywymi religiami, a w szczególności religiami Wschodu. Jeżeli dana osoba zajmowała się okultyzmem, niechybnie oznacza to, że on lub ona ma problem natury demonicznej3. Wagner, który zajmuje się nie tylko strategią walki duchowej, tj. oceną miejsca, sposobu i środków użytych w walce, a także klasyfikowaniem sił przeciwnika, uznaje demony nowej religijności za należące do średniego rzędu w hierarchii piekielnej i uważa, że do wystąpienia przeciwko nim potrzeba specjalnych charyzmatów4. Każdy ze złych duchów nie jest tylko specjalistą w określonej dziedzinie - Wagner i Wimber wymieniają np. demona magii, demona zabobonu, demona złości itd. - ale także obejmuje swym działaniem konkretne terytorium. Może więc być diabeł danego miasta, regionu, kraju itd. w hierarchii piekielnej. Wagner podaje wiele przykładów mających potwierdzić tę hipotezę, a jako fundament teologiczny przyjmuje interpretowane ahistoryczne fragmenty Księgi Daniela5. Zatem oprócz walki przeciw złym duchom opanowującym konkretnych ludzi ("demonizacja"), trzeba także spod ich władzy wyzwalać konkretne terytoria. I właśnie zajmowanie konkretnych terytoriów opanowanych przez szatana jest fundamentem teologicznym organizowanych z takim zapałem "marszów dla Jezusa"6. Nas jednak najbardziej interesuje oddziaływanie na konkretnego człowieka. Jak widzieliśmy, dla Wimbera nie ma znaczenia motyw zajmowania się przez daną osobę nową religijnością, który w katolickiej teologii moralnej ma ogromne znaczenie przy ocenie moralnej czynu, ale sam fakt kontaktu z jakąś jej formą, ba nawet kontakt kogoś z rodziny wystarczy, aby stwierdzić oddziaływanie szatańskie. I cóż wtedy? Należy "związać" złe duchy obecne w danym człowieku modlitwą, zwłaszcza odwołującą się do krwi Chrystusa przelanej dla zbawienia wszystkich ludzi. Schemat takiej modlitwy, prowadzonej zwykle przez całą wspólnotę, przypomina katolicką formułę egzorcyzmu, słowa są wszakże wypowiadane spontanicznie.
Chrześcijanom walczącym przeciwko mocom ciemności towarzyszą aniołowie. Z kolei szatana wspomagają jego zwolennicy, którzy są zakwalifikowani jako ulegli demonizacji w poważny sposób. Walka toczy się zatem na dwóch planach: anielskim i ludzkim. Plastyczność tej wizji jest godna Dürera! Uległ jej też Frank Peretti, autor dwóch powieści, które są literackim przekazem teologii spiritual warfare. Pierwsza z nich, "Władcy ciemności"7, opowiada o małym zborze zielonoświątkowym, który walczy z mafią newageowską próbującą opanować miasteczko uniwersyteckie. Mafii przewodzi demoniczna profesor psychologii, która zajmuje się hipnozą, magią, a w ogóle jest wybranką generała diabelskiego. Druga, "Synowie buntu"8, opowiada o zmaganiu się chrześcijańskiej szkoły z zakusami różnych newageowsko-steinerowskich organizacji pedagogicznych wspieranych przez krwiożerczych satanistów. Decydująca scena rozgrywa się w głównej kwaterze sił ciemności - siedzibie kongresu newageowskiego, pełnej magów, wróżbitów, astrologów, piosenkarzy newageowskich itp. Powieści Perettiego stały się bestsellerami i przyczyniły się w znaczny sposób do popularyzacji teologii "walki duchowej".
Model diaboliczny nowej religijności choć może kusić swą jednoznacznością, jest jednak zbyt prosty, aby wyjaśnić tak skomplikowane zjawisko. Nie dostrzega skomplikowanych procesów objętych wspólną nazwą nowej religijności. Wiele osób odkrywa przez kontakt np. z New Age potrzebę refleksji religijnej, doświadczenia religijnego, czy ogólnej, doświadcza otwarcia poza sferę pozamaterialną. Często łączy się to z odejściem od materializmu czy ateizmu. Z drugiej zaś strony koncepcja "demonizacji" może prowadzić do magicznego pojmowania grzechu. Ktoś praktykujący dietę jarską, zachwycający się ikebaną, studiujący Rogersa, nie ulega automatycznie wpływom szatańskim. Niestety "demonizacja" w ujęciu Wimbera, a co się z nią wiąże, praktyka "związywania" diabłów czy wypytywanie o powiązania z okultyzmem członków rodziny, stały się codziennością w wielu katolickich grupach modlitewnych w naszym kraju. Zawinił tu brak dostatecznego przygotowania teologicznego członków tych grup do spotkania z Wimberem, a także brak odpowiedniego komentarza do jego książek. Nie sposób negować działania złego ducha i sprowadzać go do rzędu mitów, nie można wszakże z aktywności diabelskiej czynić wytrycha teologicznego otwierającego drzwi zrozumienia wszelkich zjawisk uważanych za negatywne.
Ten sam Duch
Jedni widzą w New Age diabelski pazur, inni natomiast są przekonani, że to działanie Ducha Bożego. Jest cała plejada autorów reprezentujących ten pogląd. Można wymienić choćby Matthew Foxa, Karla Ledergerbera i Petera Bieri, Dawida Steindl-Rasta. Świetnie też reprezentuje ten model Günther Schiwy. Oto jak kończy on swą książkę "Duch Nowej Ery": Na podstawie powiązań i pararelizmów, które przedstawiliśmy, narzuca się taka konkluzja: duch Nowej Ery to Duch Boży. To daje nadzieję i zachęca do uczestnictwa w "słodkim spisku"9. Spójrzmy, jakie to porównania uprawniają niemieckiego teologa do takiej konkluzji. Otóż najpierw opisuje on straszliwy kryzys Kościoła i chrześcijaństwa w ogóle: świątynie puste, nabożeństwa zrytualizowane itp. Nie posługuje się przy tym żadnymi danymi statystycznymi, nie odwołuje się do żadnych badań, a jedynie cytuje świadectwa osób rozczarowanych chrześcijaństwem i w New Age odnajdujących prawdziwą duchowość. Chrześcijaństwo nie jest bynajmniej takie złe: Schiwy znajduje wiele znaczących paralelizmów między pewnymi myślicielami chrześcijańskimi i newageowskimi oraz niektórymi fragmentami doktryny chrześcijańskiej i pomysłami pewnych kręgów spod znaku Wodnika. Na proroka wspólnego chrześcijaństwu i New Age został asygnowany Teilhard de Chardin10. Jego teksty są cytowane obficie, prawie zawsze z komentarzem proroków Nowej Ery, Merylin Ferguson i Fritjofa Capry. Oczywiście wspomina się o Chrystusie Kosmicznym, o ewolucjonizmie, komentując teilhardyzm w perspektywie panteizującej. O powiązaniach nauki wielkiego jezuity z tekstami św. Pawła ani mru, mru. Kult oddawany deva - duchom roślin - we wspólnocie newageowskiej Findhorn to według Schiwy wspaniałe odnowienie starochrześcijańskiego, a obecnie zapomnianego (sic!) kultu aniołów. No cóż, górka z piasku usypana przez dziecko w piaskownicy też ma może jakieś podobieństwo z Mount Everestem. A to jeszcze nic! Autor nie waha się cytować encykliki Jana Pawła II "Dominum et vivificantem", znajdując w tekstach papieskich o potrzebie nauczania o działaniu Ducha Świętego paralelizm do newageowskiego przekonania o nadejściu ery ducha11. A bezpośrednio po długim cytacie z encykliki opisującym działanie Ducha Świętego, wyciągając wnioski z tekstu papieskiego, pisze:
Zatem nic nie przeszkadza w doprowadzeniu do współpracy, opartej na sympatii, pomiędzy chrześcijanami i zwolennikami New Age, a nawet w tym, aby chrześcijanie stawali się członkami New Age, a członkowie New Age stali się chrześcijanami13. Oczywiście ten sielankowy obraz wszechobejmującej zgodności chrześcijaństwa z New Age niewiele ma wspólnego z rzeczywistością. Jeśli nawet pominąć stwierdzenia pogardliwe, napastliwe czy traktujące chrześcijaństwo z pobłażliwą wyrozumiałością, to lista zagadnień, w których istnieje zasadnicza różnica pomiędzy chrześcijaństwem a New Age wcale nie będzie krótka i bynajmniej nie dotyczy zagadnień trzeciorzędnych. Nie dotykając nawet kwestii moralnych, gdzie różnice są zasadnicze, eschatologii - reinkarnacja to coś absolutnie różnego od zmartwychwstania - wystarczy się przyjrzeć relacji do Jezusa Chrystusa. Dla New Age jest On jedynym z mistrzów życia duchowego, przewodników, w najlepszym razie jednym z awatarów, wcieleń bóstwa, ale nie jest jedynym Panem i Zbawicielem, Życiem i Zmartwychwstaniem13 . Zachęcanie chrześcijan do uczestnictwa w New Age jest, mówiąc delikatnie, pomyłką, a uznawanie nowej religijności proponowanej przez "sprzysiężenie Wodnika" za owoc działania Ducha Świętego grozi jeśli nie synkretyzmem to przynajmniej fałszywym irenizmem.
Trudno się wszakże nie zgodzić z Schiwym, że New Age jest wyzwaniem dla chrześcijaństwa i że gruntowna refleksja nad nową duchowością, proponowana przez ten ruch będzie bardzo owocna. Odnowa języka przepowiadania, położenie większego akcentu na doświadczenia osobistej więzi i wspólnotą wierzących, aktywny udział w liturgii - oto niektóre elementy życia chrześcijańskiego, do przemiany których może przyczynić się głęboka refleksja nad New Age.
Najpierw rozeznać
Właśnie refleksja teologiczna oparta na materiałach zgromadzonych podczas badań interdyscyplinarnych jest podstawą trzeciego modelu reakcji na New Age. Przykładem takiego postępowania jest Centrum Informacji o Nowych Religiach działające w Montrealu. Jednym z inicjatorów i jednym z głównych teoretyków Centrum jest Rene Bergeron. To właśnie metodologię zaprezentowaną przez niego w książce "Les cortege des fous de Dieu"14 Centrum przyjęło i kierowało się nią w swoich przeróżnych przedsięwzięciach. Bergeron zaproponował tzw. metodę typologii dynamicznej, która proponuje trzyetapową procedurę w podejściu do nowych ruchów religijnych i przebiega od zbierania materiałów o poszczególnych ruchach przez wypracowanie tej typologii, po weryfikację tej typologii przez powtórne odniesienie do konkretnych grup. Drugi etap prowadzi do oceny teologicznej nowych ruchów i wiedzie od ustalonych typologicznie konkretnych grup ku teoretycznemu schematowi prezentującemu poszczególną wspólnotę, który uwzględnia zarówno doktrynę grupy, jak i jej formy działania. Schemat wypracowany w ten sposób jest podstawą oceny teologicznej danej grupy. Ocena teologiczna jest podstawą trzeciego etapu - spotkania z nowymi grupami. Takie spotkania powinien cechować duch dialogu, co nie wyklucza stawiania pytań, wyrażania wątpliwości czy wreszcie krytyki15. Bergeron podkreśla także z naciskiem, że podejście chrześcijańskie do nowych ruchów religijnych musi być nacechowane poszanowaniem odmienności przekonań i prawa ich wyznawania.
Metodologia wypracowana przez R. Bergerona stała się inspiracją wielu ważnych działań podjętych przez osoby związane z Centrum Informacji o Nowych Religiach, dotyczących także, co nas tutaj szczególnie interesuje, grup newageowskich. Najważniejsze są z pewnością - na zlecenie Konferencji Biskupów Quebecu, a przy pomocy Uniwersytetu Laval - badania nad nową religijnością, a zwłaszcza nad przejawami New Age w Quebecu. Wyniki badań, wraz z wnioskami o charakterze pastoralnym zostały przedstawione w książce "La Nouvel Âge en question"15. Autorzy podkreślają, że wysiłek duszpasterski Kościoła powinien zmierzać w kierunku przygotowania wiernych do życia w społeczeństwie pluralistycznym, w którym mogą się spotkać z pytaniami o własną tożsamość, o podstawy wyznawanej wiary. W przygotowaniu chrześcijan gotowych do dawania świadectwa i świadomych swej wiary najważniejsze będzie ukazywanie egzystencjalnego wymiaru życia duchowego17. Potrzebne jest także przygotowanie wiernych do kontaktów z nową religijnością, w czym nieocenioną pomocą będą centra informacji, publikacje, audycje radiowe i telewizyjne, spotkania, sesje, a zatem wszelkie możliwe formy przekazu informacji stosowane do proponowania klarownej i świadomej, aczkolwiek nacechowanej tolerancją, postawy wobec przedstawicieli nowych ruchów religijnych: Trzeba pamiętać, że spotyka się nie New Age, ale osoby zaangażowane w New Age.
********
********
********
Trudno nie dostrzec, że każdy z wierzchołków wyznaczających nasz schematyczny trójkąt - obraz chrześcijańskiej reakcji na New Age - sterczy w zupełnie innym kierunku. Chciałoby się, aby obrazem chrześcijańskiej odpowiedzi na "sprzysiężenie Wodnika" było raczej koło, w którego centrum znalazłby się "model rozeznający".
1H. Gasper, Arrivano i profeti: I'episodio dei "profeti di Kansas City", 1989-1992, w: M. Introvigne (red.), La sfida pentecostale, Torino 1996.
2C.P. Wagner, Gestliche Kriegsführung, w: P.C. Wagner (red.), Teritoriale Mächte, Solingen 1993, s. 19.
3J. Wimber, K. Springer, Uzdrawianie mocą, Wrocław 1993, s. 131 n.
4C.P. Wagner, dz. Cyt., s. 36.
5Tamże, s. 58-83.
6Teologia "wojny duchowej" i "marszów dla Jezusa" była krytykowana przez przedstawicieli denominacji chrześcijańskich, np. w Buehne, Die Propheten kommen! Bilefeld 1995.
7F. Peretti, Władcy ciemności, Warszawa 1992.
8Tenże, Synowie buntu, Warszawa 1993
9G. Schiwy, Lo spirito dell'Eta Nuova, Brescia 1991, s. 125.
10Tamże, s. 17-21, 49-51, 91-96, 119-121.
11Tamże, s. 122 n.
12Tamże, s. 123 n.
13J. Vernette, Jésus au peril des sectes, Paris 1994, s. 70-75.
14R. Bergeron, Les cortege des fous de Dieu, Montreal 1982.
15Tamże, s. 15-17; tegoż, Les nouvelles religions, Ottawa 1995, s. 33-35.
16R. Bergeron, A. Bouchard, P. Pelletier, La Nouvel Âge en question, Montreal 1992.
17Tamże, s. 125-141.
Trzy modele chrześcijańskiej reakcji na New Age
Chrześcijanin żyjący w czasach kultury postmodernistycznej staje wobec całej serii wyzwań, które zmuszają go do refleksji nad jego wiarą, nad jego relacją do Chrystusa czy też wspólnoty wierzących. Na pewno zmusza do refleksji i samookreślenia postmodernistyczny relatywizm, uciekający od wartości absolutnych prawdy, dobra, a co za tym idzie negujący każdy autorytet. Jasnej postawy wymaga też coraz powszechniejsze ograniczenie perspektywy widzenia swego życia do "teraz", często rozumianego jako osiąganie jakiegoś bliskiego celu proponowanego przez taką czy inną kampanię reklamową - czy to wakacji w egzotycznych miejscach, czy jakiegoś innego wyrobu technicznego, czy wreszcie jakiejś nowej supertechniki pozwalającej w zaawansowanym wieku zachować formę fizyczną. Takim wyzwaniem są też nowe formy religijne i parareligijne oraz bardziej popularne w społeczeństwie końca naszego zmęczonego wieku. Odpowiedź chrześcijańska nie jest bynajmniej jednorodna, można by powiedzieć, jest symfonią odpowiedzi bardzo zróżnicowanych. Z pewnością nie sposób przedstawić wszystkich chrześcijańskich reakcji na zjawisko nowej religijności. Można jednak przedstawić trzy najbardziej charakterystyczne modele takiej reakcji, które wyznaczają w pewnym sensie jej momenty konstytutywne. Jeśliby porównać reakcję chrześcijańską na nową religijność do trójkąta, to przedstawione tu modele stanowią tego trójkąta wierzchołki.
Diabelskie sprawki
Dynamiczny rozwój nowej religijności, często wrogiej wobec chrześcijaństwa, a przynajmniej pobłażliwie traktującej je jako przeżytek minionych epok, bądź wybierającej z niego pewne fragmenty, a pomijające inne, może prowadzić do odpowiedzi bardzo prostej, a mianowicie do stwierdzenia jej diabolicznej genezy. Diabeł jest w Piśmie Świętym przeciwnikiem Boga i wspólnoty chrześcijan, a zatem wszystko, co sprzeciwia się Bogu i Kościołowi, pochodzi od niego - tak, zdaję się, wygląda sylogizm stojący u podstaw tej teorii. Najbardziej znanymi jej przedstawicielami są dwaj teolodzy i pastorzy zielonoświątkowi z tzw. Trzeciej Fali, C. Peter Wagner i John Wimber. Prowadzili oni w roku akademickim 1981/82 na Fuller Theological Seminary kurs zatytułowany "Znaki i cuda". Przedstawili studentom power evangelism - opracowaną przez nich metodę ewangelizacji, która opierałaby skuteczność ewangelizacji na mocy działania znaków i cudów dokonywanych przez chrześcijan w nią zaangażowanych1. Jednym z ważnych działań w trakcie ewangelizacji miało być występowanie przeciw mocom piekielnym, przestawiane za pomocą obrazów i metafor militarnych. Tak narodziła się teologia tzw. spiritual warfare (wojny duchowej). C.P. Wagner uważał, że właściwie lata dziewięćdziesiąte naszego stulecia mają być skoncentrowane na walce z szatanem2. W walce tej chrześcijanin nie powinien być pasywny, jego zadaniem ma być przeciwstawienie się złym duchom. Działanie diabelskie jest bowiem różnorakie od tego codziennego, normalnego, po "demonizację", czyli uzyskanie wpływu na danego człowieka. "Demonizacji" nie można mylić ze stanem, który w teologii katolickiej nazywa się opętaniem. Wimber wprost odrzuca to pojęcie jako nieadekwatne. Demonizacji może ulec każdy człowiek, ulegając sugestiom złego ducha czy też złych duchów i dopuszczając się grzechów lub uczestnicząc w czymś, co jest przeciwne Bogu, np. w okultyzmie czy innych formach nowej religijności. Wimber pisze: Kiedy modlę się za ludzi, co do których podejrzewam, że znajdują się pod wpływem złych duchów, zawsze pytam, czy oni lub ich bliscy zajmowali się okultyzmem lub fałszywymi religiami, a w szczególności religiami Wschodu. Jeżeli dana osoba zajmowała się okultyzmem, niechybnie oznacza to, że on lub ona ma problem natury demonicznej3. Wagner, który zajmuje się nie tylko strategią walki duchowej, tj. oceną miejsca, sposobu i środków użytych w walce, a także klasyfikowaniem sił przeciwnika, uznaje demony nowej religijności za należące do średniego rzędu w hierarchii piekielnej i uważa, że do wystąpienia przeciwko nim potrzeba specjalnych charyzmatów4. Każdy ze złych duchów nie jest tylko specjalistą w określonej dziedzinie - Wagner i Wimber wymieniają np. demona magii, demona zabobonu, demona złości itd. - ale także obejmuje swym działaniem konkretne terytorium. Może więc być diabeł danego miasta, regionu, kraju itd. w hierarchii piekielnej. Wagner podaje wiele przykładów mających potwierdzić tę hipotezę, a jako fundament teologiczny przyjmuje interpretowane ahistoryczne fragmenty Księgi Daniela5. Zatem oprócz walki przeciw złym duchom opanowującym konkretnych ludzi ("demonizacja"), trzeba także spod ich władzy wyzwalać konkretne terytoria. I właśnie zajmowanie konkretnych terytoriów opanowanych przez szatana jest fundamentem teologicznym organizowanych z takim zapałem "marszów dla Jezusa"6. Nas jednak najbardziej interesuje oddziaływanie na konkretnego człowieka. Jak widzieliśmy, dla Wimbera nie ma znaczenia motyw zajmowania się przez daną osobę nową religijnością, który w katolickiej teologii moralnej ma ogromne znaczenie przy ocenie moralnej czynu, ale sam fakt kontaktu z jakąś jej formą, ba nawet kontakt kogoś z rodziny wystarczy, aby stwierdzić oddziaływanie szatańskie. I cóż wtedy? Należy "związać" złe duchy obecne w danym człowieku modlitwą, zwłaszcza odwołującą się do krwi Chrystusa przelanej dla zbawienia wszystkich ludzi. Schemat takiej modlitwy, prowadzonej zwykle przez całą wspólnotę, przypomina katolicką formułę egzorcyzmu, słowa są wszakże wypowiadane spontanicznie.
Chrześcijanom walczącym przeciwko mocom ciemności towarzyszą aniołowie. Z kolei szatana wspomagają jego zwolennicy, którzy są zakwalifikowani jako ulegli demonizacji w poważny sposób. Walka toczy się zatem na dwóch planach: anielskim i ludzkim. Plastyczność tej wizji jest godna Dürera! Uległ jej też Frank Peretti, autor dwóch powieści, które są literackim przekazem teologii spiritual warfare. Pierwsza z nich, "Władcy ciemności"7, opowiada o małym zborze zielonoświątkowym, który walczy z mafią newageowską próbującą opanować miasteczko uniwersyteckie. Mafii przewodzi demoniczna profesor psychologii, która zajmuje się hipnozą, magią, a w ogóle jest wybranką generała diabelskiego. Druga, "Synowie buntu"8, opowiada o zmaganiu się chrześcijańskiej szkoły z zakusami różnych newageowsko-steinerowskich organizacji pedagogicznych wspieranych przez krwiożerczych satanistów. Decydująca scena rozgrywa się w głównej kwaterze sił ciemności - siedzibie kongresu newageowskiego, pełnej magów, wróżbitów, astrologów, piosenkarzy newageowskich itp. Powieści Perettiego stały się bestsellerami i przyczyniły się w znaczny sposób do popularyzacji teologii "walki duchowej".
Model diaboliczny nowej religijności choć może kusić swą jednoznacznością, jest jednak zbyt prosty, aby wyjaśnić tak skomplikowane zjawisko. Nie dostrzega skomplikowanych procesów objętych wspólną nazwą nowej religijności. Wiele osób odkrywa przez kontakt np. z New Age potrzebę refleksji religijnej, doświadczenia religijnego, czy ogólnej, doświadcza otwarcia poza sferę pozamaterialną. Często łączy się to z odejściem od materializmu czy ateizmu. Z drugiej zaś strony koncepcja "demonizacji" może prowadzić do magicznego pojmowania grzechu. Ktoś praktykujący dietę jarską, zachwycający się ikebaną, studiujący Rogersa, nie ulega automatycznie wpływom szatańskim. Niestety "demonizacja" w ujęciu Wimbera, a co się z nią wiąże, praktyka "związywania" diabłów czy wypytywanie o powiązania z okultyzmem członków rodziny, stały się codziennością w wielu katolickich grupach modlitewnych w naszym kraju. Zawinił tu brak dostatecznego przygotowania teologicznego członków tych grup do spotkania z Wimberem, a także brak odpowiedniego komentarza do jego książek. Nie sposób negować działania złego ducha i sprowadzać go do rzędu mitów, nie można wszakże z aktywności diabelskiej czynić wytrycha teologicznego otwierającego drzwi zrozumienia wszelkich zjawisk uważanych za negatywne.
Ten sam Duch
Jedni widzą w New Age diabelski pazur, inni natomiast są przekonani, że to działanie Ducha Bożego. Jest cała plejada autorów reprezentujących ten pogląd. Można wymienić choćby Matthew Foxa, Karla Ledergerbera i Petera Bieri, Dawida Steindl-Rasta. Świetnie też reprezentuje ten model Günther Schiwy. Oto jak kończy on swą książkę "Duch Nowej Ery": Na podstawie powiązań i pararelizmów, które przedstawiliśmy, narzuca się taka konkluzja: duch Nowej Ery to Duch Boży. To daje nadzieję i zachęca do uczestnictwa w "słodkim spisku"9. Spójrzmy, jakie to porównania uprawniają niemieckiego teologa do takiej konkluzji. Otóż najpierw opisuje on straszliwy kryzys Kościoła i chrześcijaństwa w ogóle: świątynie puste, nabożeństwa zrytualizowane itp. Nie posługuje się przy tym żadnymi danymi statystycznymi, nie odwołuje się do żadnych badań, a jedynie cytuje świadectwa osób rozczarowanych chrześcijaństwem i w New Age odnajdujących prawdziwą duchowość. Chrześcijaństwo nie jest bynajmniej takie złe: Schiwy znajduje wiele znaczących paralelizmów między pewnymi myślicielami chrześcijańskimi i newageowskimi oraz niektórymi fragmentami doktryny chrześcijańskiej i pomysłami pewnych kręgów spod znaku Wodnika. Na proroka wspólnego chrześcijaństwu i New Age został asygnowany Teilhard de Chardin10. Jego teksty są cytowane obficie, prawie zawsze z komentarzem proroków Nowej Ery, Merylin Ferguson i Fritjofa Capry. Oczywiście wspomina się o Chrystusie Kosmicznym, o ewolucjonizmie, komentując teilhardyzm w perspektywie panteizującej. O powiązaniach nauki wielkiego jezuity z tekstami św. Pawła ani mru, mru. Kult oddawany deva - duchom roślin - we wspólnocie newageowskiej Findhorn to według Schiwy wspaniałe odnowienie starochrześcijańskiego, a obecnie zapomnianego (sic!) kultu aniołów. No cóż, górka z piasku usypana przez dziecko w piaskownicy też ma może jakieś podobieństwo z Mount Everestem. A to jeszcze nic! Autor nie waha się cytować encykliki Jana Pawła II "Dominum et vivificantem", znajdując w tekstach papieskich o potrzebie nauczania o działaniu Ducha Świętego paralelizm do newageowskiego przekonania o nadejściu ery ducha11. A bezpośrednio po długim cytacie z encykliki opisującym działanie Ducha Świętego, wyciągając wnioski z tekstu papieskiego, pisze:
Zatem nic nie przeszkadza w doprowadzeniu do współpracy, opartej na sympatii, pomiędzy chrześcijanami i zwolennikami New Age, a nawet w tym, aby chrześcijanie stawali się członkami New Age, a członkowie New Age stali się chrześcijanami13. Oczywiście ten sielankowy obraz wszechobejmującej zgodności chrześcijaństwa z New Age niewiele ma wspólnego z rzeczywistością. Jeśli nawet pominąć stwierdzenia pogardliwe, napastliwe czy traktujące chrześcijaństwo z pobłażliwą wyrozumiałością, to lista zagadnień, w których istnieje zasadnicza różnica pomiędzy chrześcijaństwem a New Age wcale nie będzie krótka i bynajmniej nie dotyczy zagadnień trzeciorzędnych. Nie dotykając nawet kwestii moralnych, gdzie różnice są zasadnicze, eschatologii - reinkarnacja to coś absolutnie różnego od zmartwychwstania - wystarczy się przyjrzeć relacji do Jezusa Chrystusa. Dla New Age jest On jedynym z mistrzów życia duchowego, przewodników, w najlepszym razie jednym z awatarów, wcieleń bóstwa, ale nie jest jedynym Panem i Zbawicielem, Życiem i Zmartwychwstaniem13 . Zachęcanie chrześcijan do uczestnictwa w New Age jest, mówiąc delikatnie, pomyłką, a uznawanie nowej religijności proponowanej przez "sprzysiężenie Wodnika" za owoc działania Ducha Świętego grozi jeśli nie synkretyzmem to przynajmniej fałszywym irenizmem.
Trudno się wszakże nie zgodzić z Schiwym, że New Age jest wyzwaniem dla chrześcijaństwa i że gruntowna refleksja nad nową duchowością, proponowana przez ten ruch będzie bardzo owocna. Odnowa języka przepowiadania, położenie większego akcentu na doświadczenia osobistej więzi i wspólnotą wierzących, aktywny udział w liturgii - oto niektóre elementy życia chrześcijańskiego, do przemiany których może przyczynić się głęboka refleksja nad New Age.
Najpierw rozeznać
Właśnie refleksja teologiczna oparta na materiałach zgromadzonych podczas badań interdyscyplinarnych jest podstawą trzeciego modelu reakcji na New Age. Przykładem takiego postępowania jest Centrum Informacji o Nowych Religiach działające w Montrealu. Jednym z inicjatorów i jednym z głównych teoretyków Centrum jest Rene Bergeron. To właśnie metodologię zaprezentowaną przez niego w książce "Les cortege des fous de Dieu"14 Centrum przyjęło i kierowało się nią w swoich przeróżnych przedsięwzięciach. Bergeron zaproponował tzw. metodę typologii dynamicznej, która proponuje trzyetapową procedurę w podejściu do nowych ruchów religijnych i przebiega od zbierania materiałów o poszczególnych ruchach przez wypracowanie tej typologii, po weryfikację tej typologii przez powtórne odniesienie do konkretnych grup. Drugi etap prowadzi do oceny teologicznej nowych ruchów i wiedzie od ustalonych typologicznie konkretnych grup ku teoretycznemu schematowi prezentującemu poszczególną wspólnotę, który uwzględnia zarówno doktrynę grupy, jak i jej formy działania. Schemat wypracowany w ten sposób jest podstawą oceny teologicznej danej grupy. Ocena teologiczna jest podstawą trzeciego etapu - spotkania z nowymi grupami. Takie spotkania powinien cechować duch dialogu, co nie wyklucza stawiania pytań, wyrażania wątpliwości czy wreszcie krytyki15. Bergeron podkreśla także z naciskiem, że podejście chrześcijańskie do nowych ruchów religijnych musi być nacechowane poszanowaniem odmienności przekonań i prawa ich wyznawania.
Metodologia wypracowana przez R. Bergerona stała się inspiracją wielu ważnych działań podjętych przez osoby związane z Centrum Informacji o Nowych Religiach, dotyczących także, co nas tutaj szczególnie interesuje, grup newageowskich. Najważniejsze są z pewnością - na zlecenie Konferencji Biskupów Quebecu, a przy pomocy Uniwersytetu Laval - badania nad nową religijnością, a zwłaszcza nad przejawami New Age w Quebecu. Wyniki badań, wraz z wnioskami o charakterze pastoralnym zostały przedstawione w książce "La Nouvel Âge en question"15. Autorzy podkreślają, że wysiłek duszpasterski Kościoła powinien zmierzać w kierunku przygotowania wiernych do życia w społeczeństwie pluralistycznym, w którym mogą się spotkać z pytaniami o własną tożsamość, o podstawy wyznawanej wiary. W przygotowaniu chrześcijan gotowych do dawania świadectwa i świadomych swej wiary najważniejsze będzie ukazywanie egzystencjalnego wymiaru życia duchowego17. Potrzebne jest także przygotowanie wiernych do kontaktów z nową religijnością, w czym nieocenioną pomocą będą centra informacji, publikacje, audycje radiowe i telewizyjne, spotkania, sesje, a zatem wszelkie możliwe formy przekazu informacji stosowane do proponowania klarownej i świadomej, aczkolwiek nacechowanej tolerancją, postawy wobec przedstawicieli nowych ruchów religijnych: Trzeba pamiętać, że spotyka się nie New Age, ale osoby zaangażowane w New Age.
********
********
********
Trudno nie dostrzec, że każdy z wierzchołków wyznaczających nasz schematyczny trójkąt - obraz chrześcijańskiej reakcji na New Age - sterczy w zupełnie innym kierunku. Chciałoby się, aby obrazem chrześcijańskiej odpowiedzi na "sprzysiężenie Wodnika" było raczej koło, w którego centrum znalazłby się "model rozeznający".
1H. Gasper, Arrivano i profeti: I'episodio dei "profeti di Kansas City", 1989-1992, w: M. Introvigne (red.), La sfida pentecostale, Torino 1996.
2C.P. Wagner, Gestliche Kriegsführung, w: P.C. Wagner (red.), Teritoriale Mächte, Solingen 1993, s. 19.
3J. Wimber, K. Springer, Uzdrawianie mocą, Wrocław 1993, s. 131 n.
4C.P. Wagner, dz. Cyt., s. 36.
5Tamże, s. 58-83.
6Teologia "wojny duchowej" i "marszów dla Jezusa" była krytykowana przez przedstawicieli denominacji chrześcijańskich, np. w Buehne, Die Propheten kommen! Bilefeld 1995.
7F. Peretti, Władcy ciemności, Warszawa 1992.
8Tenże, Synowie buntu, Warszawa 1993
9G. Schiwy, Lo spirito dell'Eta Nuova, Brescia 1991, s. 125.
10Tamże, s. 17-21, 49-51, 91-96, 119-121.
11Tamże, s. 122 n.
12Tamże, s. 123 n.
13J. Vernette, Jésus au peril des sectes, Paris 1994, s. 70-75.
14R. Bergeron, Les cortege des fous de Dieu, Montreal 1982.
15Tamże, s. 15-17; tegoż, Les nouvelles religions, Ottawa 1995, s. 33-35.
16R. Bergeron, A. Bouchard, P. Pelletier, La Nouvel Âge en question, Montreal 1992.
17Tamże, s. 125-141.
piątek, 16 marca 2012
New Age - nowe tchnienie Ducha czy manowce duchowości?
Spotkania u Warszawskich Dominikanów
http://www.sluzew.dominikanie.pl/wiara_i_okolice/
http://www.sluzew.dominikanie.pl/wiara_i_okolice/
| czwartek, 29.03.2012 | o. dr. P.J. Śliwiński OFMCap. | Ruch New Age: szansa czy zagrożenie dla Kościoła? | |
| czwartek, 12.04.2012 | o. Radosław Broniek OP | Guru, magowie, uzdrowiciele, czyli kilka słów o tajemnych mocach, boskich energiach i nowych terapiach | |
| czwartek, 24.05.2012 | bp prof. A. Siemieniewski | Nowa Era: nowoczesna mistyka czy pseudomistyczna iluzja? | |
| czwartek, 14.06.2012 | A. Bukowska-Pastwa, P. Szuppe | O tym, kiedy wspólnota staje się sektą |
wtorek, 13 marca 2012
O aktywności sekt
O aktywności sekt, o destrukcyjnym działaniu nowych ruchów religijnych oraz o tym, kto najbardziej jest podatny na ich wpływ, opowiada Paweł Szuppe.
.
.
P. Sz.: Lata siedemdziesiąte XX w. to czas, kiedy w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej pojawiają się grupy odwołujące się do różnych form religijności, mistycyzmu, duchowości. Ponieważ są one alternatywne w stosunku do wielkich religii świata, niejednokrotnie burzące istniejący ład społeczny, otrzymują nazwy o zabarwieniu pejoratywnym: nowe ruchy religijne, kulty, sekty, kulty destrukcyjne, pseudoreligie. Na ich czele często stoją ludzie żądni władzy i pieniędzy, którzy pod przykrywką religii starają się zaspokoić swoje ambicje, głosząc własne nauki, nowy porządek rzeczy i ład moralny. Pod koniec lat osiemdziesiątych XX w. grupy te przenikają do Polski, gdzie znajdują dość podatny grunt. 17 maja 1989 r. zostaje wprowadzona liberalna ustawa o rejestracji nowych związków wyznaniowych, odwołująca się do wolności myśli, sumienia i wyznania. Od tego roku następuje proces legalizacji rozmaitych form religijności, sekt, kultów. Rozpoczyna się identyfikacja nowych religii, które od samego początku negatywnie wpisują się w polski krajobraz kulturowy (liczne zaginięcia młodych, tragedie rodzinne, przestępstwa, psychomanipulacja, "pranie mózgu").
.
.
Dlaczego sekty stanowią społeczne zagrożenie i czym przyciągają młodych ludzi?
P. Sz.: Nie sposób udzielić jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, ale można wskazać na specyficzne cechy "atrakcyjności" sekt. Jedną z podstawowych jest możliwość doświadczenia rzeczywistości nadnaturalnej, duchowej, dostępnej tylko dla wybranych. Wiele sekt ma rygorystyczne zasady etyczne, często o absurdalnym, nierealnym i wręcz niemoralnym charakterze. Wspólnoty te wykorzystują niskie instynkty, oparte na "okrutnym idealizmie", gotowym na wszystko, który jest cechą wielu młodych, niespokojnych i poszukujących osób. Inną "wartością", którą wabią grupy kultowe, jest wskazywanie drogi życia przez łatwe, proste, pośpieszne wskazówki na codzienne problemy oraz stosowanie "czarno-białych klisz", dających gotowe odpowiedzi na wszystko.
Oprócz propozycji stworzenia "szczęścia na ziemi" sekty proponują zaspokojenie wewnętrznych pragnień człowieka, do których należą: tęsknota za "prawdziwą rodziną"; poczucie ważności, akceptacji, zrozumienia, życzliwości; przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych. Do tych czynników należy doliczyć "analfabetyzm religijny", czyli brak znajomości podstaw własnej wiary, fascynację okultyzmem i ezoteryką, podatność na wszelkiego rodzaju nowinkarstwo oraz bezrefleksyjne i bezkrytyczne przyjmowanie podawanych informacji.
Współcześnie działające sekty wykorzystują również rozczarowanie publicznymi autorytetami, instytucjami, a także kryzys gospodarczy oraz trudną sytuację na rynku pracy, oferując młodemu człowiekowi zatrudnienie i zaspokojenie potrzeb materialnych, finansowych czy terapeutycznych.
.
.
Na czym polega niebezpieczeństwo, które niosą ze sobą sekty?
P. Sz.: Najprościej można powiedzieć, że tego typu grupy posiadają totalitarny charakter. Ich podstawowym celem jest zdobycie całego człowieka, czyli zawłaszczenie jego psychofizycznej sfery. Sekty uderzają w podstawowe prawa i wolności przysługujące każdemu człowiekowi. Przyczyniają się do zniszczenia osobowości i indywidualności przez przyswajanie "grupowej" mentalności, wykluczenie samodzielnego myślenia, przyjmowanie wyłącznie narzuconych form zachowania i poglądów. Tworzą opozycyjną mentalność "my - oni" wskutek całkowitej izolacji od społeczeństwa, traktowania rzeczywistości poza grupą jako radykalnego zła. Przejawiają niechęć do zewnętrznego świata, godząc w rodzinę, rządy, edukację, media. Ponadto wykorzystują czas i energię, doprowadzając do fizycznego i psychicznego wyczerpania członków grupy. Pozbawiają intymności, prywatności przez zerwanie lub poważne ograniczanie międzyludzkich relacji i więzi (rodzina, przyjaciele, znajomi). Nierzadko zawłaszczają środki finansowe adeptów, stosując presję prowadzącą do oddania grupie znacznych kwot pieniężnych. Zniewalają, bezdyskusyjnie poddając członków nauczaniu i dyrektywom grupy oraz stosując metody łamania woli (niskoproteinowe diety, niedostateczna ilość snu, zastraszanie, wzbudzanie "poczucia winy").
Jedną z konsekwencji przynależności do sekty jest utrata tożsamości, charakteryzująca się niemożliwością istnienia poza grupą oraz odrzuceniem dawnego, tzn. sprzed przystąpienia do grupy, stylu życia, czego efektem jest nadanie nowego imienia. Do tego należy dodać zmiany osobowości, przejawiające się w postawie odrzucenia i nienawiści do wszystkiego, co zewnętrzne. Występuje także społeczna dezorientacja, polegająca na utracie zdolności funkcjonowania w ogólnoludzkiej społeczności. Pojawiają się problemy z podejmowaniem prostych decyzji, zmiana widzenia świata (postrzeganie rzeczywistości oczami liderów, duchowych mistrzów, nauczycieli), naiwność wobec życia. Wśród konsekwencji nadużyć należy wymienić również paranoję, czyli manię prześladowczą. Polega ona na tym, że wszelka krytyka z zewnątrz zostaje odebrana jako atak na wartości grupy, a jednocześnie sama grupa uzurpuje sobie nieograniczoną wolność w napiętnowaniu zewnętrznego świata. Chyba najgorszym nadużyciem ze strony sekt jest wpajanie adeptom bolesnego kompleksu winy przez obarczanie odpowiedzialnością za dawny sposób życia, używanie lęku będącego środkiem zapobiegającym krytycyzmowi oraz wpajanie fobii przed odejściem, zewnętrznym otoczeniem, zemstą grupy, dezaprobatą, utratą zbawienia.
.
.
Po czym można poznać, że człowiek należy do sekty?
P. Sz.: W literaturze przedmiotu na pierwszym miejscu jest wymieniana dieta. Jednostka przestaje spożywać produkty, które dotychczas lubiła lub zwyczajowo spożywała. Zaczyna przyrządzać sobie lub prosi o przygotowywanie wegetariańskich potraw z dużą domieszką orientalnych przypraw, piecze pszenne placki bez zakwasu i jajek. Pije duże ilości wody oraz parzy ziołowe herbaty. Unika dotykania pewnych produktów oraz naczyń, wydziela własne nakrycie stołowe. Drugi ważny czynnik stanowi zewnętrzny wygląd. Osoba zaczyna inaczej się ubierać, preferuje określony kolor, zakłada dziwne szaty, przypina plakietki. Przesadnie dba o higienę bądź zupełnie jej zaprzestaje. Radykalnie zmienia dotychczasową fryzurę. Nosi na szyi różnego rodzaju amulety, koraliki, woreczki, chociaż ich wcześniej nie używała. Istotne znaczenie ma też zmiana przyzwyczajeń. Jednostka rezygnuje z rozrywek lub nagminnie z nich korzysta (orientalna muzyka, nagrane przemówienia duchowych mistrzów, religijne nauki). Zaprzestaje dotychczasowych form spędzania wolnego czasu. Unika spotkań z rodziną, przyjaciółmi, znajomymi.
Do tych czynników warto dodać zmiany o religijnym podłożu. Bliski zamyka się w swoim pokoju na wiele godzin, śpiewa lub pozostaje w stanie letargu, uśpienia. Zmienia wystrój swojego otoczenia (kwiaty, ołtarzyk, świece, kadzidła). Zbiera nietypowe rzeczy (diabły, czaszki, krzyże). Niespodziewanie dla członków rodziny interesuje się sprawami wiary (czytanie Biblii, publikacji o dziwnych tytułach, ulotek, broszur) lub przestaje zajmować się religijnymi kwestiami (uczestnictwo w kościelnych nabożeństwach, obchodzenie tradycyjnych świąt). Namawia domowników do rozmów na tematy religijne, proponuje lektury, filmy, jednocześnie krytykując ich poglądy.
Należy także zwrócić uwagę na występowanie nowych zwyczajów. Osoba prowadzi ożywioną korespondencję z nowymi znajomymi, którzy dziwnie się zachowują i nachodzą dom. Bliski znika z domu, mówiąc, że uczestniczy w różnych kursach (językowy, podnoszący twórcze możliwości, biblijny). Przestaje wracać do domu na noc, a po powrocie nie potrafi podać przekonującej przyczyny, gubi się w wyjaśnieniach. Często zaniedbuje obowiązki, opuszczając szkolne lekcje bądź zaniedbując pracę. Wydaje poważne sumy na zakup książek, kadzideł, opłacanie kursów. Próbuje pożyczać pieniądze od rodziny, znajomych lub rozdaje własne oszczędności czy osobiste rzeczy. Kradnie przedmioty, pieniądze, chwaląc się swoim sprytem i bezwzględnością.
.
.
Co w takim razie można zrobić, gdy osoba związała się z sektą?
P. Sz.: Po pierwsze zachować spokój, rozsądek, nie wpadać w panikę. Należy również unikać najczęściej popełnianych błędów, dotyczących aprobaty nowych zachowań, lekceważenia problemu, zaprzeczania i unikania tematu, samoobwiniania, poniżania i atakowania ofiary, szukania wytłumaczenia, fałszywego założenia o wolności wyboru, negowania psychomanipulacji. Nie wolno pod żadnym pozorem krytykować grupy. Podczas rozmów używać pytań, a nie stwierdzeń. Utrzymywać kontakt i budować klimat zrozumienia, życzliwości, szacunku oraz miłości. Ważną rzeczą jest skontaktowanie się ze specjalistami, a także zbieranie informacji na temat grupy. Nie należy wspierać osoby finansowo, lepiej ofiarować mu jakąś osobistą rzecz, przywołującą miłe wspomnienia. Trzeba jasno określić swoje stanowisko, aby bliski nie występował w roli "misjonarza".
.
.
Jakie zatem płyną z tych krótkich rozważań rady dla młodzieży?
P. Sz.: Spotykając w swoim życiu sympatycznych i przyjaznych ludzi, którzy proponują interesujące spotkanie, młody człowiek powinien poznać podstawowe cele grupy, pełną nazwę wspólnoty, imię i nazwisko przywódcy, pozytywne i negatywne cechy organizacji. Dopóki nie dowie się, z kim ma do czynienia, powinien zachować szczególną ostrożność.
poniedziałek, 12 marca 2012
Die Propheten kommen - Dritte Welle im Aufwind? -
http://www.horst-koch.de/joomla_new/content/view/341/367
Wolfgang Bühne
1. „Die Propheten kommen!“
2. „Geistliche Kriegsführung“
3. Die Jesus-Marsch-Bewegung
4. „Evangelisation 2000“
5. „AD 2000 & Beyond“ – Die große Koalition für Evangelisation
6. Die Reformation – ein tragischer Irrtum?
7. Der „Toronto-Segen“
- Hier Teil 1 -
1. „Die Propheten kommen!“
Paul Cain
Mike Bickle
Rick Joyner
Die „Prophetenbewegung“ und ihre Lehre über „Prophetie“
Woran erkennt man einen „Propheten“?
Die Praxis von „Prophetie“ in der „Prophetenbewegung“
Beispiele für persönliche „Prophetien“
„Prophetie über Deutschland“
Der „Prophet“ Kenneth Hagin
Der Prophet und prophetischer Dienst im Licht der Bibel
Die „Prophetenbewegung“ im Licht der Bibel
- .................
7. 7. Die Kennzeichen der neuen Apostel und Propheten, sowie die angekündigten Wunder zeugen von einer ungesunden Selbsteinschätzung.
Ich bin davon überzeugt, daß zu dem Zeitpunkt, wo Christus auf dieser Erde regieren wird, alle Strahlungsschäden beseitigt sind und die Erde von den Folgen der Sünde befreit ist. Aber in unserer Zeit werden die Umweltschäden zunehmen und die atomare Ver¬seuchung wird weiter fortschreiten. Hoffnungen zu wecken, daß amputierte Gliedmaßen nachwachsen, Tote auferweckt und Aidskranke geheilt werden, ist unverantwort¬lich. Es ist unfaßbar, daß solche unsinnigen Prognosen angenom¬men werden, obwohl die Propheten selbst Brillen- und Zahnersatz¬träger sind. Wir zweifeln nicht daran, daß Gott Wunder tun kann und Wunder tut. Doch nach den Aussagen der Bibel leben wir nicht in einer Zeit, die von göttlichen Zeichen und Wundern gekennzeichnet ist. Für die Endzeit der Christenheit werden uns vom NT „falsche Prophe¬ten“ verheißen, die „große Zeichen und Wunder tun“ (Matth. 24,11.24; vgl. auch 2. Thess. 2,9), um die Menschen zu verführen. Diese Warnungen der Bibel sollten uns allen „Propheten“ gegen¬über kritisch machen, die Zeichen und Wunder prophezeien.
- ............
- CAŁOŚĆ -
Wolfgang Bühne
1. „Die Propheten kommen!“
2. „Geistliche Kriegsführung“
3. Die Jesus-Marsch-Bewegung
4. „Evangelisation 2000“
5. „AD 2000 & Beyond“ – Die große Koalition für Evangelisation
6. Die Reformation – ein tragischer Irrtum?
7. Der „Toronto-Segen“
- Hier Teil 1 -
1. „Die Propheten kommen!“
Paul Cain
Mike Bickle
Rick Joyner
Die „Prophetenbewegung“ und ihre Lehre über „Prophetie“
Woran erkennt man einen „Propheten“?
Die Praxis von „Prophetie“ in der „Prophetenbewegung“
Beispiele für persönliche „Prophetien“
„Prophetie über Deutschland“
Der „Prophet“ Kenneth Hagin
Der Prophet und prophetischer Dienst im Licht der Bibel
Die „Prophetenbewegung“ im Licht der Bibel
- .................
7. 7. Die Kennzeichen der neuen Apostel und Propheten, sowie die angekündigten Wunder zeugen von einer ungesunden Selbsteinschätzung.
Ich bin davon überzeugt, daß zu dem Zeitpunkt, wo Christus auf dieser Erde regieren wird, alle Strahlungsschäden beseitigt sind und die Erde von den Folgen der Sünde befreit ist. Aber in unserer Zeit werden die Umweltschäden zunehmen und die atomare Ver¬seuchung wird weiter fortschreiten. Hoffnungen zu wecken, daß amputierte Gliedmaßen nachwachsen, Tote auferweckt und Aidskranke geheilt werden, ist unverantwort¬lich. Es ist unfaßbar, daß solche unsinnigen Prognosen angenom¬men werden, obwohl die Propheten selbst Brillen- und Zahnersatz¬träger sind. Wir zweifeln nicht daran, daß Gott Wunder tun kann und Wunder tut. Doch nach den Aussagen der Bibel leben wir nicht in einer Zeit, die von göttlichen Zeichen und Wundern gekennzeichnet ist. Für die Endzeit der Christenheit werden uns vom NT „falsche Prophe¬ten“ verheißen, die „große Zeichen und Wunder tun“ (Matth. 24,11.24; vgl. auch 2. Thess. 2,9), um die Menschen zu verführen. Diese Warnungen der Bibel sollten uns allen „Propheten“ gegen¬über kritisch machen, die Zeichen und Wunder prophezeien.
- ............
- CAŁOŚĆ -
Subskrybuj:
Posty (Atom)