The Latter Rain Movement - 1 :

http://www.dtl.org/shield/latter-rain-1.htm 

Its Continuing Influence
Part One

By R. K. McGregor Wright, Th.M., Ph.D.

Note: Words in bold are defined in the Glossary at the end of Part Two.
In North Battleford, Saskatchewan in 1946-48, there was an eruption of charismatic manifestations which proved to be the start of a remarkable departure in the history of the Pentecostal type of churches around the world. Many came to think that this "new wave" of the Spirit was in fact the "latter rain" referred to in such passages as Jeremiah 3:3 and 5:2, Joel 2:23, Hosea 6:3, Zechariah 10:1, and James 5:7.
The "early" rain was said to be the outpouring of Pentecost itself (or perhaps the Azusa St. revival), and the current "move" of the Spirit was the "latter rain." Many movements and seminal doctrines already existing on the fringes of Pentecostalism came together in a key group of healers, evangelists and teachers in the years 1948-52, and the combination came to be called the Latter Rain Revival.

Crossing Denominational Barriers

Within less than two years, however, the mainline Pentecostal churches (such as the Assemblies of God) had completely rejected the Latter Rain Movement as dangerous and heretical, calling it "wild-fire." This was their own term for out-of-control manifestations, and captures the flavor of the movement rather well.
The Latter Rain teachers, healers and evangelists were forced out of their many former associations into what they felt was a "wilderness church" experience, where they regrouped, and strengthened their own ministries. Then in the late sixties and seventies they began the self-conscious re-infiltration of other denominations under the "charismatic" label.
An important bridge-builder during this stage was the Full Gospel Businessmen's International of the duPlessis brothers. This has since resulted in the heavy permeation of the whole charismatic movement by Latter Rain doctrines in their many permutations and idiosyncratic developments, down to the mass evangelism TV ministries of today.
I say "self-conscious" infiltration because central to the Latter Rain's view of itself is the idea that they represent God's New Order, which is to unify the body of Christ as a whole, preparing it by overstepping the artificial boundaries of "doctrine" and "tradition" to bring believers together into a perfected Church by new patterns of worship and Spiritual experience (see sources below, 1e.g. Bill Hamon 1; pp.365, 387).
Jesus is said to be "imprisoned in heaven" (Acts 3:21 actually says "receive," but this is taken to mean he is held there) until the Church is united and ready to meet him (Hamon 2; pp. 84f., 122, 224). This was the whole point of promoting "pentecostal experiences" across denominational barriers in the sixties.

Peculiar Doctrines

The peculiar doctrines of the Latter-Rain prophets can be easily listed, but can only be traced with some difficulty in the hundreds of charismatic groups today, because of their multiform mutations.

They include:
1. The Latter Rain theory itself.
2. Restoration of the "fivefold ministries" of Ephesians 4.
3. Manifested Sons of God.
4. Kingdom Now eschatology (lately influenced also by Reconstructionism).
5. Shepherding discipleship methods.
6. Positive Confession, the "creative spoken word."
7. "Impartation of gifts" by laying on of hands.
8. Use of traveling Presbytery Teams to get other churches involved.
9. Anti-doctrinalism, in the interests of promoting unity.
10. Seed-faith techniques.
11. Directive prophecy to control and influence both individuals and churches.

Attention will be given here mainly to the false doctrines associated with the "restoration of prophecy" in the Neo-Prophetic Movement. The Neo-Prophetic Movement is animated by the claim that God is restoring the gift of prophecy, both the "predictive," and the "directive" for individual guidance.
Some claim this gift can only be imparted by laying-on of hands by a Latter Rain prophet, and gives the impartee special powers to speak the "rhema word" of God in power and judgement (Hamon 1; pp. 250f, and Hamon 2; pp. 170-173).
4. EPHESIANS 4:11-14 is used as the basis of the idea that God is progressively restoring the five gifts of verse 11, in the reverse order to how they were "lost." This is supposed to mean that God has already restored all but the last gift, that of Apostleship. Since prophets were restored in the 1980’s, Apostles are expected to be restored in the 1990’s (Hamon 2; pp. 45-49, 112, 169f., 182-183).
This curious historical gloss is not even hinted at either in the context of the verse, or in any other passage of Scripture. Bishop Bill Hamon all but insists that somehow Apostles will appear in the nineties, to bring the Church to the perfection necessary for Christ to return.
The actual method for deciding who counts as an Apostle is a bit mysterious; but it seems as if it might work much the same way as the latter-Rain old-boy’s network sets up a prophet. They simply praise him into prominence by promotionally pointing to each other.
For example, Bob Jones, a key prophet at the former Kansas City Fellowship, said in 1989 that, "Paul Cain is the most anointed prophet that’s in the world today" (Bob Jones, V and R, p.1). And Bill Hamon describes the process in some detail in The Eternal Church, using himself as a case in point.
Christians should compare this method with the rather stringent qualifications for church leadership given by Paul in the Pastoral Epistles.
The quality of Cain’s prophetic insight may be gauged by the fact that he prophesized that every minister living in secret sin would be exposed by the end of the eighties, and a New Breed of supernatural miracle Workers would replace them (Paul Cain in the tape The New Breed referred to in Dager).
When I saw in a newsnote in Christianity Today some weeks ago, that Cain was joining the staff of (formerly) Dr. Martin Lloyd-Jones' Westminster Chapel in London, I about croaked, to put it colloquially. This is in the same weirdness category as a public announcement that the Pope has just appointed Billy Graham as the new Archbishop of New York. Except that the CT note is actually true.
Can we imagine what ML-J would have thought of this? The good Doctor spent forty years of faithful ministry trying to convince the British evangelical world to face the encroachment of syncretism with false doctrine in their denominations, and basically, he was not successful (see the biography by lain Murray, Vol. II). Now that he is dead, a charismatic "prophet" who claims to get literally hundreds of direct verbal revelations from angels (Bob Jones, V and R tape), is coming onto the staff of the church ML-J served so long.

Kansas City Fellowship

Kansas City Fellowship (now Metro Vineyard Fellowship), was severely challenged from within the charismatic fraternity itself, by a group of concerned pastors in 1989-90, led by Pastor Ernie Gruen. The resulting expose (Documentation of Aberrant Practices and Teachings of KCF/GM, Gruen et al.) was so frightening that it led the KCF leadership to reorganize and place themselves under the authority of the Vineyard's John Wimber, who was called in to do damage control.
Despite the rumor that Gruen "apologized" for inaccurate statements, no such apology ever occurred, and his criticism still remains intact, and he stands behind all of it. Nevertheless, trusting Wimber to sort it all out, Gruen promised to stop circulating the tapes and printed criticisms of problems at KCF, summarized in about 240 pages of material. But the evangelical public at large had now been warned what the Neo-Prophetic Movement could be like close-up, and KCF, now part of the Vineyard, was widely recognized as a prime example of it.
In the meantime, the mighty prophet Bob Jones has been put on the back burner, and Paul Cain, the main prophet associated with Wimber, is now distancing himself for a while in England.

Real Character of the Neo-Prophetic Movement

The real character of the Neo-Prophetic Movement was unwittingly exposed by the KCF in a taped interview between Bob Jones and Mike Bickle, the principal leader of KCF, with the written transcripts widely circulated (Referenced below in "Sources").
In this tape, Mike and Bob banter about the prophetic practices of the Neo-Prophetic Movement. The following is but a sample.

We are told that:
1. People who watch pornography will experience nasal fluids "sliming" up their arms (BJ: "I mean literally.).
2. The presence of the Lord smells like a woman wearing too much perfume.
3. Bob Jones and others will speak "rhema" revelations in 1990.
4. These revelations will have the same power and effectiveness as Isaiah spoke of in Isa. 55:11.
5. When BJ is filled with the Spirit, he can see and taste spiritual states and sins in others with all his five senses.
6. KCF will be attacked by witchcraft.
7. People (like the present writer) who complain that many of the practices and claims of the Neo-Prophetic Movement are basically occultism, are "hirelings and gigilos" (sic).
8. The claims people make for revelations should not be criticized.
9. That unlike Old Testament prophets, New Testament prophets are often wrong. They may be 90% wrong; 60% accuracy is about the best they can expect.
10. BJ himself expects to be only about two-thirds accurate.
11. The Neo-Prophetic Movement prophecies have never been more than 60% accurate.
12. Francis Frangipane (they sell his tapes at KCF) claims that the level of demonism rises with the level of prophecy.
13. What the Lord will do for KCF is already in Psalm 50.
14. God's "logos" is merely the "dry word" compared with their "rhema."
15. Even when God "loads the gun" of the rhema revelations, some of his bullets are blanks.
16. We can only know a prophet is telling the truth when "three or four of us bring the same word."
17. God told him a year-and-a-half before Jimmy Carter became President who it would be.
18. The children of the KCF leaders will become Melchisedekian priests.
19. This new generation will "put death under their feet and they'll bring forth the glorious church and reveal the malechild of Revelation 12.
20. Ezekiel 9:4 speaks about an uncreated Angel.
21. BJ has seen God "face to face."
22. The Reorganized Mormon Church will join the Neo-Prophetic Movement.
23. 1000 religious leaders will die in 1990 for misusing "the anointing."
24. Jesus still doesn't know the time of the Second Coming.
25. The Logos has to be "anointed" to produce Rhema.
26. The KCF will eventually become twelve city churches each with its own personal prophet.
27. BJ is the "Keeper of the Threshold-the Holy Place."
28. He feels a tingling in his fingers to tell who is a prophet, an evangelist, or pastor.
29. The Manifested Sons of God will appear within 30 years to glorify the Church on earth, and raise the dead and heal people.
30. BJ's hands turn purple when he gets his best revelations.

And all this is from two friendly interviews! We could go on; this is a mere selection of the more intelligible of this man's prophetic revelations. Is it any wonder that the KCF has put him on the back burner for a while? How can the KCF leadership, including John Wimber, claim superior spiritual discernment to Ernie Gruen and his worried colleagues, when they indulge this sort of thing throughout the Neo-Prophetic Movement for years? As an illustration of the Neo-Prophetic Movement's odd theories, we will now consider the Manifested Sons doctrine.

Manifested Sons Heresy

The Manifested Sons heresy appears in many forms, and under many names, including: the Manchild Company, the Sonship, the Melchisedek Priesthood, the Shulamites, Joel Company, Elijah Company, the Many-membered Christ, the New Order, Overcomers, God's Army, the Corporate Body, Feast of Tabernacles, Tabernacle of David, etc., etc.
The terms are endless, and merely reflect whatever idiosyncratic use is being made of allegorical Scriptural illustrations at any instant. Bill Hamon's books for example, are saturated with this arbitrary use of passages out of context. But the central idea is the same; God will raise up a supergroup of anointed and empowered believers in the last days to bring the Church to unity and perfection, to produce the Spotless Bride in readiness for Jesus at his return. This theory passed into serious practice under John Robert Stevens (JRS) in the dangerously aberrant sect called The Walk (ref. Nichols).
Meanwhile, Paul Cain's version of the Manifested Sons doctrine goes under the label "Joel's Army" and the "New Breed." These are his own terms (Cain, pp. 10-12). This super-naturally-endowed future body will be manifested to unite and perfect the Church, judge the world, and conquer the earth for Christ. These prophetic paragons will lead millions to Christ, heal people and raise the dead, etc.
Yet in the Wake of the Gruen controversy, Paul Cain has claimed (both through John Wimber, and in printed articles) that "He does not hold to the doctrine of the Manifested Sons, but totally denies ever having believed in that teaching" (Cain p. 10). In his own statements he has said that "There are several significant errors in this doctrine." He then repudiates the notion that "some Christians will have fully glorified bodies this side of heaven, or attain physical immortality this side of heaven.
But he himself teaches the Manifested Sons doctrine in another form, which is usually called the "Perfected Church." Instead of using the word perfected, Cain substitutes the word "matured," or "victorious" and speaks of "overcomers." Then, he is also careful to add that any sense of elitism is sinful and to be avoided, and that "the canon of Scripture is finished, closed."
The problem with claiming authoritative additional verbal revelation however, was underscored by the early Church in its rejection of Montanism because their prophetic revelations implied the reopening of the canon of the New Testament. This issue will not be analyzed here, but it still dogs the Neo-Prophetic Movement today.

The Walk

The Walk was organized by Stevens in 1951. He had been defrocked by the Foursquare Gospel Churches, had joined the Assemblies of God, and was defrocked again, this time for his involvement in the Latter Rain teachings (Nichols). As Stevens got further into the Latter Rain, he developed his own extensions of it.
He came to teach that all the regular denominations were of the Old Order, were Babylonish, and worldly, and largely apostate. God was using The Walk to establish a New Order, and eventually they would "birth" the Manifested Sons, of whom Stevens would be the first. He claimed to be an Apostle and Prophet, and gave out endless taped revelations, many of them transcribed into dozens of booklets. Documentation on this Latter Rain variant is therefore easily obtainable, and has been available to interested researchers for thirty years.
Stevens' most serious (and aberrantly fruitful) blunder was his decision that the spiritual practices and forces of Occultism are really "neutral" and that therefore the methods of the occult should also be used by Christians to help them achieve a similar or even better "spirituality." In fact, he said that Satan originally stole these methods from the righteous. Believers should therefore study the occult and appropriate their techniques, reclaiming their use for God.
JRS taught that God will bless this syncretism, and the Latter Rain fire will fall at last, birthing the perfected Church. The Walk will be (literally) glorified into the Manifested Sons, thereby becoming themselves the Parousia (the Second Coming) of Christ, itself the Manchild Company (Nichols' SCP report).
Stevens even said that communication with Angels and deceased believers had already become possible. Paul Cain and Bob Jones have been talking with Angels regularly for decades, of course. Stevens claimed communication himself with the "great cloud of witnesses."
We need to note in passing that Francis Frangipane, Royal Cronquist, and Mel Bailey, former Apostles of The Walk, are now prominent figures in the Neo-Prophetic Movement. Frangipane has joined forces with KCF/ MVF and is now publishing books and traveling the country encouraging people to conquer demonic "principalities" in order to usher in the Kingdom Now.

Enthroning a Latter-Rain 24/7 Altar Presence on the White House Lawn During an Election Season

http://herescope.blogspot.com/2012/09/davids-tent-dc.html 

Image from: http://www.davidstentdc.org

By Dr. Orrel Steinkamp

As we pray for David’s Tent now through November 6, we are actually watching with the Lord for this promised move of awakening to fully manifest. God is restoring His glory as a bridal canopy (Isaiah 4). He will tabernacle with us! And David’s Tent, on the Ellipse of the White House, is an absolute signpost of God’s coming move....

I knew God was conveying a promise of His coming move--a Third Great Awakening. He was literally re-constituting this anointing of awakening, and of forerunning prayer for awakening, into the earth realm. It was clear then, and more clear now, that God was portraying a Hosea 2 shift from Baal to Jesus....

The earth is groaning for the manifestation of the Sons of God....

God will tabernacle with us again!

- Jon & Jolene Hamill, HAPN, 8/8/12 [1] [bold and links added]

Bridal Canopy, Governmental Throne
That’s where we are today, even as David’s Tent. Our core value for David’s Tent is simply to convey our love for Jesus 24/7 for 43 days on the Ellipse. Unending praise that builds a throne for our Savior night and day, propelling us out of the wilderness!

- Jon & Jolene Hamill, HAPN, 8/16/12 [2]

"David'sTentDC"

Very few Christians or unbelievers have any idea of the significance of the term "David's Tent."  Nevertheless, various affiliate organizations  of the burgeoning Apostles and Prophets movement (NAR, the New Apostolic Reformation) are going to camp out at the White House Ellipse lawn from September 25, 2012 through the election, engaging in their round-the-clock 24/7 worship, and they are calling this activity "David's Tent." The Christian News Wire reported on August 28th that

DAVID'S TENT DC will be held September 25 through election day, November 6th, 2012 on The White House Ellipse in Washington DC. For 40 days, continuous 24 hour worship in joyous celebration will take place on the The White House grounds.[3]


The same report quoted Washington House of Prayer leader, Jason Hershey, explaining the rationale, which is consistent with the doctrine of the International House of Prayer (IHOP) movement:

"Before America ever goes into the polls to vote for the leadership of this country, we want to first enthrone Jesus on our praises continuously for 40 days.... Like King David established, worship will be next to the seat of government."[4] [bold added]

David's Tent = Tabernacle of David 

Many of the people who will be praying and singing around the clock for 43 days also have no idea of the history of the term "David's Tent."  They simply want to establish a "throne for Jesus" in DC.  "David's Tent" is actually a shortened title for "Tabernacle of David" which has a history of its own going back 50 years, first being taught by the those involved in the fringe Pentecostal Latter-Rain movement in the early 1950s. Since those days the Latter-Rain Movement, which included the false teaching called the Tabernacle of David, has filtered upward though the fringes of Pentecostal Christianity. The Latter Rain and its various new false teachings at first faded in the 1950s  but then it was reintroduced into the Charismatic Renewal. It progressed into the Toronto Blessing and now is seen in the wider prophetic movement. The moniker Latter Rain has always been carefully avoided as new names and mutations were added.

Back in the 1950s the Latter Rain gained a very negative reputation. Its relationship to William Branham in those days didn’t help. Branham was an anti-Trinitarian false prophet who called Trinitarians agents of the Devil. Another reason the term Latter Rain was avoided is that the Assemblies of God denomination, which lost hundreds churches to this movement in the early 1950s, passed a resolution repudiating the Latter Rain.

But today very few people, including Assemblies of God people and pastors, have any memory of the Latter Rain, and so also do not know the controversial history of Tabernacle of David heresy.  Nevertheless, the simple fact is that "David's Tent" today is just simply a reintroduction of the Latter Rain false teaching called the "Tabernacle of David."

Early proponents were called the New Order of the Latter Rain (NOLR).  NOLR began in North Battleford, Saskatoon, Canada in 1948. In the previous year Rev. Hunt and Rev. Hawtin, Canadian Pentecostals, received an impartation from William Branham by the laying on of hands.  They proceeded to long fasts (a la Franklin Hall). And in a Canadian camp meeting in 1948 over a thousand people gathered.  Hunt and Hawtin began to preach the new doctrines of the Latter Rain. These new teachings included: (1) Laying on of hands for the filling of the Holy Spirit. (2) Believers can be inhabited by demonic spirits and cast out by the laying on of hands. (3) The restoration of the office gifts of apostle and prophet. (4) Personal and directive prophesy (5) The Tabernacle of David teaching. (6) An end of the ages revival resulting in the defeat of all the enemies of God including death before Jesus can return.

Notice! The Tabernacle of David teaching was an integral part of this Latter Rain movement. This then is the historical source of David's Tent DC.


The White House Ellipse Kickoff for David's Tent

Below is a sample of the current public announcements on David's Tent.

We want to announce an unprecedented witness to this grace. Imagine 24/7 worship on the Ellipse, the backyard of the White House, from Yom Kippur til election day! To my knowledge, this has never been done. God is granting us a literal picture of the Tabernacle of David, in our governmental seat of authority, at the capitol of our nation....


For more than a year, God has been speaking to us about the significance of Tabernacles, that 2012 would actually be a fulfillment of Cindy Jacobs’ vision of the “X” over our nation that transforms into a Bridal Canopy.[5] [bold added]
Jon and Jolene, Hamill of Lamplighters are related to the Reformation Network, sponsored by Cindy Jacobs of Generals International, who is the leading prophetess in the NAR and claims to be the apostle over America. Jacobs is on the Board of Advisors of the David'sTentDC event. Birthing literally hundreds of affiliate organizations, the New Apostolic Reformation operates as a  conglomerate that especially includes the International House of Prayer (IHOP) movement. Their agenda is both a national and global ambition of building 7 mountains, which is often referred to as the "Next" or the "Third Great Awakening."

This is the group that is leading the David's TentDC operation. They are launching the effort through Twitter, Facebook, and all the hundreds of IHOP "Prayer Furnace" locations across the USA, including networking with mission groups like YWAM and various prayer organizations across the globe.

Another NAR affiliate, HAPN (Heartland Apostolic Prayer Network), led by John Benefiel (who pioneered the bizarre divorcing Baal ceremonies across America), is also lending support to David's Tent DC. Jon and Jolene Hamill have make the weird claim that:

Dr. John Benefiel led a nationwide initiative to divorce Baal and renew covenant with Jesus Christ.

This initiative primarily culminated July 4, 2011 on the steps of the Lincoln Memorial. We divorced Baal and presented the Lord with a Declaration of Covenant. Exactly fifty days later, an earthquake shook metro DC and cracked the Washington Monument.[6] [bold added]
Hamill's have also made the strange statement that:

The Ellipse is an oval, egg-shaped park, called the President’s Park, directly in back of the White House South Lawn.  We believe that new life is in the egg as we build an oval altar of worship to Jesus by the Oval Office![7][bold added]
Even more exotic, the Hamill's wrote concerning a vision, that babies were shooting out of the ground to signify the beginning of the Third Great Awakening!

The land trembled. Then a geyser broke forth. The ground began to split apart from this well of awakening in Lowville all the way down to the Washington Monument in Washington DC. Wherever the ground broke forth, babies shot out of the ground and into the sky! They were caught by angels.

I knew God was conveying a promise of His coming move--a Third Great Awakening. [8] [bold added]
Hamill's use the typical military language of the prayer warfare dominionists when they write:

Warriors! Time to Surround the Tent!
To counter their vulnerabilities, Solomon had the wisdom to surround this tent of intimacy with 60 valiant warriors. That’s where you and I come in. Much like these men of valor, you are being invited to literally surround David’s Tent in prayer![9] [bold added]
The Hamills continue by quoting the Song of Solomon 3:6-7: “Who is this coming up from the wilderness, like columns of smoke?... Behold it is the  traveling couch (throne) of Solomon; sixty mighty men around it of the mighty men of Israel...” They then explain their extrabiblical "Bridal Canopy, Governmental Throne" idea:

This picture from the Song of Songs portrays the romantic journey of the Bridegroom and his bride. They are moving together from the wilderness to the Promised Land.... That’s where we are today, even with David's Tent.... Unending praise that builds a throne for our Savior night and day, propelling us out of the wilderness!

But note that in Solomon’s procession, this traveling “bridal canopy” was also the Throne of governmental authority for all Israel! That alone made them a huge target.[10] [bold added]

Allegorical or Literal Governmental Throne? 

Today, "apostle" Mike Bickle has borrowed from the Latter Rain in expanding its teaching of the Tabernacle of David heresy. He has made it the centerpiece of his ministry at IHOP, jazzing it up with allegorical and symbolic Bridal Mysticicm.  Indeed, Bickle is not the first to allegorize "The Song of Solomon." To allegorize, one must decide that certain historical texts of the bible are a mystical code and stand for things in the present. Bickle has, by allegory, created a whole Bridal Paradigm of erotic intimacy with Jesus. This is a topic in itself.

These IHOP versions of Tabernacle of David are being replicated around the country especially among young people. IHOP and YWAM (Youth with a Mission) and many other NAR affiliated personnel will thus become the manpower source of the David's Tent DC endeavor.

But remember --  Bickle's Bridal Intimacy teaching is made to serve the underlying end time militant dominion goal that goes ultimately back to the 1950s and the Latter Rain. Notice the canopy is just window dressing added to the endtime conquest of the nations found in dominion teaching. All of this is just fancy new wallpaper covering essential Latter Rain Dominion/Kingdom Now teaching. The primary expression of current Latter Rain Domionism is the NAR with all its subsidiaries organized and configured by C. Peter Wagner.



"It is dominion that we are after."

Don't be fooled by the mystical and allegorical spiritual terminology. The New Apostolic Reformation, with its many created affiliated sub-organizations and multitude of like-minded allies, is a movement that has entered the American political scene and whose stated purpose is dominion. George Grant once stated the goal of dominion starkly:

Christians have an obligation, a mandate, a commission, a holy responsibility to reclaim the land for Jesus Christ-to have dominion in the civil structures, just as in every other aspect of life and godliness.

But it is dominion that we are after. Not just a voice. It is dominion we are after. Not just influence. It is dominion we are after. Not just equal time. It is dominion we are after. World conquest. That's what Christ has commissioned us to accomplish. We must win the world with the power of the Gospel. And we must never settle for anything less.

If Jesus Christ is indeed Lord, as the Bible says, and if our commission is to bring the land into subjection to His Lordship, as the Bible says, then all our activities, all our witnessing, all our preaching, all our craftsmanship, all our stewardship, and all our political action will aim at nothing short of that sacred purpose.

Thus, Christian politics has as its primary intent the conquest of the land - of men, families, institutions, bureaucracies, courts, and governments for the Kingdom of Christ. It is to reinstitute the authority of God's Word as supreme over all judgments, over all legislation, over all declarations, constitutions, and confederations. True Christian political action seeks to rein the passions of men and curb the pattern of digression under God's rule.

Fortunately, because of the theocratic orientation of our founding fathers, our nation has virtually all the apparatus extant to implement such a reclamation. Unfortunately, the enemies of the Gospel have hand-in-hand eroded the strength of those godly foundations.[11]
The fact that the NAR is now planning to camp out on the Ellipse in Washington, D.C. is cause for concern.


What is the Tabernacle of David heresy?

In Latter Rain circles there seem to be four central ideas within Tabernacle of David (TOD) teaching.

1. TOD is a part of the new prophets in the endtime church.
2. TOD enhances and endorses the ministry of "restored" apostles and prophets.
3. TOD invokes (attracts) the manifest presence of God.
4. TOD is a powerful weapon of spiritual warfare. 

The addiction to physical manifestations in the current prophtic revival is often linked directly to TOD type worship.  TOD people suggest  that long extended and repetitive worship will usually cause God to "show up." So worship techniques often become the prelude for God showing up in power.  "Showing up" is shorthand for the whole catalogue of physical manifestations associated with the Latter-Rain revival.  The right kind of worship will attract the manifestations which are a sign that God has shown up.  

Continue reading....

http://www.deceptioninthechurch.com/orrel11.html

THE RESTORATION OF DAVIDIC WARFARE/WORSHIP
By Orrel Steinkamp, The Plumbline, Volume 7, No. 4, September/October 2002


Endnotes:
1. Email from John & Jolene Hamill, HAPN (Heartland Apostolic Prayer Network), "8-8-12 DAVID’S TENT DC PRAYER BEGINS!"
2. Email from John & Jolene Hamill, HAPN (Heartland Apostolic Prayer Network), 8-16-12, "PROTECT AND DEFEND! PRAYER FOR DAVID'S TENT!"
3. Thomas Kenny, "David's Tent D.C. Launches September 25 on The White House Ellipse:
Historic 40 Days of 24-7 Worship Will Happen Continuously Through Election Day," http://www.christiannewswire.com/news/2553120468.html. The article stated that "DAVID'S TENT DC can be found on the web at www.davidstentdc.org."
4. Ibid. 
5. Jon & Jolene Hamill, "ANNOUNCING DAVID’S TENT DC: SEPTEMBER 25-NOVEMBER 6
Jul 25,"  http://www.usrpn.org/articles/single/announcing_davids_tent_dc_september_25_november_6 
6. HAPN, 8-8-12, Ibid.
7. Kenny, Ibid.
8. HAPN, 8-8-12, Ibid.
9. HAPN, 8-16-12, Ibid.
10. Ibid.
11.  George Grant, The Changing of the Guard (Dominion Press 1987), "Reclaiming the Land," pp. 50-51, http://www.garynorth.com/freebooks/docs/pdf/the_changing_of_the_guard.pdf 

IHOP’S Sozo the Foundations

 http://closingstages.net/2012/10/07/ihops-sozo-the-foundations/

     Headed by Annie Schumacher of IHOP who’s ministry team includes staff from IHOP and local churches, Annie Schumacher claims to have over 30 years of experience and professional training in counseling, spiritual parenting, and personal and group deliverance. Although “spiritual parenting” has many different philosophies such as “Holistic Healing, global Oneness, and Enlightenment,” spiritual parenting has its roots in the Eastern Mystical Cults and New Age thought. In other words, its allot of positive thinking mumbo jumbo. According to Mimi Doe, a spiritual parenting guru and bestselling author on parenting, spiritual parenting is tied to the idea that spirituality is the consciousness that relates us directly to God, or whatever we name as the source of our being. To Mimi, Spirituality is a connection with a power greater than ourselves and with all creation. The idea behind “spiritual parenting” is the process we follow as we quest for more knowledge of what is inside and outside of ourselves is our spiritual journey¹. Spiritual Parenting then is Gnosticism which refers to the esoteric consciousness, which is the key to unlocking transcendent understanding, self-realization, and/or unity with God. I would love to see Annie Schumacher’s credentials as well as a Biblical foundation for spiritual parenting. According to Annie, Sozo the Foundations is a confidential, Christian prayer ministry that will bring you into a heartfelt personal knowledge of God and is an accelerated inner healing, deliverance, and generational freedom ministry. IHOP’s Sozo the Foundations ministry was inspired from Annie Schumacher’s experience of Sozo at Bethel in Redding, California.

     The above paragraph is a mouthful to say the least, however it serves as an example to the fact that the inner healing ministries of Bethel in Redding, California and IHOP’s “Sozo the Foundations” are indeed unorthodox in both thought and practice, is directly tied to the mystical cults, and essentially is not Christian in any sense of the word. They welcome all faiths, there’s no pointing to Christ and the Cross, and although the Greek word “Sozo” means “saved” there is no mention of the Gospel message that we are saved by grace alone, through faith alone, in Christ alone. Essentially, to the Sozo ministries, the sozo experience is simply a spiritual journey to know or experience God, whoever that may be in their experience. For all intents and purposes, the Sozo Ministry is more about the sovereignty of man than the Sovereignty of God i.e. “God’s in charge, just not in control.” (Quote: Bill Johnson²)

     My wife conversed with a lady on Facebook who had been a member of Bethel in Redding, California who told my wife about a friend of hers and her experience in a sozo session. “She said that while her pastor {at the time} took her through the “sozo process”, she saw Jesus under an Apple tree; so, my friend being smart enough to TEST THE SPIRITS (1 John 4:1-4), began asking this figure appearing as Jesus; “DID JESUS COME IN THE FLESH”, and,” IS JESUS THE SON OF GOD”. THE FIGURE THEN SAID …NO!” Whatever god they seek in the Sozo experience I assure you it is not the Biblical, Historical Jesus of Nazareth! It is an impostor masquerading as the Christ yet denying the power thereof (2 Tim 3:5).

     Then there’s the sales pitch, “Sozo the Foundations is a Godly experience of salvation and healing and deliverance.  God desires to encounter you with Sozo.”³ A Godly experience of salvation? A Sozo session centers around closing the five main doors of sin, murder, fear, sexual immorality, stealing, and the occult. “In Sozo we close your doors so that love can abound in your heart.⁴ So does salvation occur once the five doors are shut? Last I checked, mostly Christians get Sozoed, so where is the salvation? And from what are they delivered? Regressed Memories? Past hurts? Or is it really a transcendent mystical experience where an individual opens themselves up to spirits? The real challenge is with the lack of context in their Scriptural references for the Sozo Ministry, or should I say the wresting of Scripture to make it fit their ministry.

     On the “Sozo the Foundations” website in the section “WHAT IS SOZO?” a reference is made that Jesus Sozo’d the man by the pool of Bethsaida.⁵ So let’s look at the context and see of a “Sozo” experience was ministered to the man at the pool.

“Later on there was a Jewish festival (feast) for which Jesus went up to Jerusalem. Now there is in Jerusalem a pool near the Sheep Gate. This pool in the Hebrew is called Bethesda, having five porches (alcoves, colonnades, doorways). In these lay a great number of sick folk–some blind, some crippled, and some paralyzed (shriveled up)– waiting for the bubbling up of the water. For an angel of the Lord went down at appointed seasons into the pool and moved and stirred up the water; whoever then first, after the stirring up of the water, stepped in was cured of whatever disease with which he was afflicted. There was a certain man there who had suffered with a deep-seated and lingering disorder for thirty-eight years. When Jesus noticed him lying there [helpless], knowing that he had already been a long time in that condition, He said to him, Do you want to become well? [Are you really in earnest about getting well?] The invalid answered, Sir, I have nobody when the water is moving to put me into the pool; but while I am trying to come [into it] myself, somebody else steps down ahead of me. Jesus said to him, Get up! Pick up your bed (sleeping pad) and walk! Instantly the man became well and recovered his strength and picked up his bed and walked. But that happened on the Sabbath.” – John 5:1-9 AMP.

     Now maybe they claim a Sozo here because the word “Bethesda” in the Hebrew means “Place of Outpouring.” Or maybe it’s because the man with the infirmity had been in that state for some thirty eight years. Or maybe it’s because Jesus asked the man if he wanted to become well. Either way, there is nothing in the context that even closely resembles a Sozo. OH…It could be that in verse 34 Jesus used the word “Sozo” but that was in reference to His testimony, not what had occurred at the pool of Bethesda. In fact, Jesus enforced the importance of believing the Scripture (John 5:45-47), not an experience. The act itself, Jesus making the man “whole (vs. 6),” served as a testimony to Christ’s life-giving power. And what of the others around the pool who were paralyzed, blind and lame? No mention that Jesus healed any other than the one man. According to Bill Johnsons teachings all can and should be healed. When you understand today’s “Sozo Ministry,” in their own words it is an “accelerated inner healing, deliverance, and generational freedom ministry“. I don’t see any of this with the man by the pool of Bethesda! He didn’t have an epiphany, he didn’t soak in prayer, no mystical visions was given him, no generational cures were lifted, Jesus simply made his body whole as He had done countless times to a multitude of others.

     And there is the subtle “dominion/kingdom now” and “cultural transformation” theology in some of the quotes of Annie Schumacher on Twitter such as: “Healing the Bride to be prepared for the Bridegroom“⁶ and “…changing the world one sozo at a time.”⁷ First, the quote, “Healing the Bride” is contradictory as the Greek word “Sozo” has the primary meaning “saved.” Sōzō occurs fifty four times in the Gospels, of the instances where Sōzō is used, fourteen relate to deliverance from disease or demon possession. In twenty instances, the inference is to the rescue of physical life from some impending peril or instant death, the remaining twenty times is to spiritual salvation. Where it is used specifically of salvation it exclusively speaks of salvation from eternal death, sin, and the punishment and misery consequent to sin. In all references, there is no mention of cultural transformation or that healing has anything to do with the Brides preparation for the Bridegroom. The reference to the Brides preparation is found in Revelation 19:6-8, although utterly unworthy in our own right, as genuine children of God, we will come before Christ, washed in the blood of the Lamb, in the blood of the One who gave His life for us that we might be His bride and “stand in the presence of His glory blameless with great joy” (Jude 24).

     Out of deep love and gratitude to the Savior, every believer should seek to live in purity of life and doctrine that he or she might be “blameless in the day of our Lord Jesus Christ” (1 Cor. 1:8) and “stand in the presence of His glory blameless with great joy.” Sadly, however, we know that many will not live this way and for these, the last days before the return of Christ will be a time of great trial and testing, a time when the compromising Christian will be permitted to directly undergo the great persecution of Satan’s wrath (Rev. 12:12) in order to refine and purify her in preparation for becoming the pure and spotless bride of Christ.⁸ Sadly, those of the NAR, and its affiliates hold to what is known as “Victorious Eschatology,” a partial Preterist view which believes the Revelation took place in 70 A.D. There view of Biblical prophecy is through an allegorical lens where the Church will usher in kingdom of God resulting in the Second Coming of Christ, not Christ Himself. Before Christ can return, all nations must succumb to Christianities rule and the worlds cultures must be transformed. After seeing IHOP’s “Sozo the Foundations” web page it’s obvious they believe the venue for accomplishing cultural transformation is through the Sozo Minsitry, that is, with the typical donation of at least $75 a session. It seems biblically, the gospel is free, however the Sozo Minstry is not even though they promise complete freedom. You see, Jesus Christ’s Sacrifice and work on the cross is no longer sufficient, you need the extended ministry of Sozo for complete fulfillment. Jesus is not enough, you need to be SOZO’D…Yuck!

  1. http://www.spiritualparenting.com/sample5.html
2. http://www.youtube.com/watch?v=HBnGE9pmkXw
https://www.youtube.com/watch?v=ac4I-jw-lJw
3. http://www.sozothefoundations.com/what-is-sozo/
4. http://www.sozothefoundations.com/what-is-sozo/
5. http://www.sozothefoundations.com/6. http://www.sozothefoundations.com/
6. https://twitter.com/sozokansascity/status/126365215326613504
7. https://twitter.com/sozokansascity/status/126361661639634944
8. The Sign; Robert Van Kampen, Crossway Books; p. 411-12

Czy w Kościele istnieją sekty?

Abp Christoph Schönborn,

L'Osservatore Romano (pl), 11/1997, s.54-58.

Od pewnego czasu w środkach przekazu mówi się o «sektach wewnątrzkościelnych» lub o «sektach wewnątrzkatolickich». To negatywne określenie wymierzone jest przeciw całej serii ruchów i wspólnot, które powstały w ostatnich dziesięcioleciach. Podczas gdy wcześniej wiele z tych grup opatrywano etykietką «konserwatywnych» lub «fundamentalistycznych», teraz próbuje się je odizolować jako «sekty wewnątrzkościelne».1 Przestrzega się przed nimi tak samo jak przed klasycznymi sektami lub tak zwanymi «religiami młodzieżowymi», które nadwerężają zdrowie psychiczne swoich członków i traktują ich nieludzko. Wielu wiernych zdaje sobie sprawę, że zawsze w przeszłości istniały i nadal istnieją sekciarskie odłamy chrześcijaństwa. Wielu chrześcijan jednak z pewnym zaskoczeniem przyjmuje twierdzenie, że «sekty» istnieją jakoby także wewnątrz Kościoła, chociaż określane tym mianem grupy zyskały uznanie i aprobatę Kościoła.

1. Wyjaśnienie teologiczne. Pojęcie «sekty» wywodzi się ze środowiska religijno-kościelnego, ale ostatnio znajduje szersze zastosowanie także w sferze polityczno-społecznej. Z tego powodu traci cechy naukowej ścisłości i jednoznaczności. W potocznym języku jest coraz częściej stosowane w sposób sloganowy na oznaczenie pewnych grup uważanych za «niebezpieczne», ponieważ nie przestrzegają fundamentalnych zasad liberalnego społeczeństwa demokratycznego.

Dość powszechnie przyjmuje się dzisiaj, że do cech wyróżniających sekty należą: formowanie elitarnych grup, które odcinają się od rzeczywistości społecznej, a nierzadko przyjmują wobec niej postawę sprzeciwu; tworzenie alternatywnych stylów życia, które często prowadzą do irracjonalnych skrajności i do niebezpiecznej przesady. Jako cechy wewnętrzne sekty – obok dążenia do określonego celu albo kultu jakiegoś duchowego idola – wymienia się: odrzucenie fundamentalnych wartości naszych czasów, takich jak wolność osobista i tolerancja, czemu towarzyszy aktywne działanie, czasem agresywne, na rzecz wartości przeciwnych; totalitarny styl życia; odebranie członkom wolności sumienia; zerwanie kontaktów z wszystkimi, którzy nie należą do danej grupy, oraz dążenie do rozciągnięcia kontroli na całe społeczeństwo lub na niektóre jego sektory. Gdy w jakiejś grupie zauważa się te cechy, natychmiast określa się ją jako sektę.

W języku religijnym, który bardziej adekwatnie (i dlatego bardziej precyzyjnie) opisuje to zjawisko, sekta to ugrupowanie, które oderwało się od wielkich Kościołów, Kościołów masowych.

Często sekty zachowują wybrane wartości, idee religijne i formy życia wspólnot kościelnych, od których się oderwały. Te pierwotne elementy zostają w nich jednak wyniesione do rangi absolutu, wyizolowane i ujęte w ramy życia wspólnotowego, które zrywa wszelkie więzi z pierwotną społecznością i zabiega przede wszystkim o zachowanie i obronę samej siebie. W powiązaniu z tymi podstawowymi elementami można jeszcze wymienić następujące cechy charakterystyczne sekt: irracjonalne idee religijne (na przykład oczekiwanie bliskiego końca świata); odrzucenie wszelkiego porozumienia duchowego z osobami myślącymi inaczej; przesadny entuzjazm w przedstawianiu i realizowaniu własnej wizji; agresywny prozelityzm i przesadne poczucie misji w stosunku do świata, traktowanego pogardliwie; kategoryczna wiara w możliwość zbawienia jedynie ograniczonej liczby ludzi, należących do danej grupy.

W języku teologii katolickiej sekta odznacza się przede wszystkim odrzuceniem wspólnej prawdy biblijnoapostolskiej i podstawowych treści wiary. Dlatego w ocenie Kościoła sekta zawsze wiąże się z herezją lub schizmą.

Nie trzeba studiować teologii, żeby dostrzec podstawową sprzeczność zawartą w obiegowym określeniu «sekty wewnątrzkościelne». W tezie o rzekomym istnieniu «sekt» wewnątrz Kościoła zawiera się ukryta przygana pod adresem Papieża i biskupów. Mają oni bowiem obowiązek badać doktrynę i działalność stowarzyszeń kościelnych i oceniać, czy są one zgodne z wiarą Kościoła. Dlatego odmowa ich uznania przez kompetentną władzę kościelną jest istotnym warunkiem określenia danego stowarzyszenia jako «sekty» w znaczeniu teologiczno-eklezjalnym. Sekty znajdują się poza Kościołem (nie uczestniczą też w ruchu ekumenicznym). Są izolowane, a ich samoświadomość nie pozwala im poddawać się osądowi władz kościelnych. Natomiast uznane wspólnoty kościelne pozostają w stałym kontakcie z władzami Kościoła, które badają ich statuty i sposób życia. Jest zatem czymś niestosownym, gdy pewne instytucje, osoby lub środki przekazu określają mianem sekt wspólnoty uznane przez Kościół czy wręcz traktują styl życia oparty na trzech radach ewangelicznych jako przejaw «praktyk sekciarskich».

W myśl prawodawstwa kościelnego wierni mają prawo tworzyć stowarzyszenia. Zadaniem biskupów i Stolicy Apostolskiej jest badanie nowych wspólnot i ruchów – w języku św. Pawła mówi się też o nowych «charyzmatach» – i ewentualne uznanie ich autentyczności. Władza kościelna ma obowiązek wspomagać i rozwijać to, czego Duch Święty dokonuje w Kościele.

Winna także interweniować i korygować ewentualne nieprawidłowości lub odchylenia w doktrynie i praktyce. Na tym właśnie polega zasadnicza różnica między sektą, która nie ma nad sobą i nie uznaje żadnej instancji nadrzędnej, a grupami kościelnymi, które świadomie i dobrowolnie podporządkowują się władzy kościelnej i zawsze gotowe są przyjąć ewentualną korektę z ich strony. Można wykazać na wielu konkretnych przykładach, że tak jest rzeczywiście.

Libero Gerosa formułuje zwięźle następujące podstawowe kryteria, które pozwalają uznać autentyczność charyzmatów: «Charyzmaty są to ‘szczególne łaski’, które Duch Święty rozdziela wedle własnego zamysłu ‘wiernym wszelakiego stanu’ i ‘przez które czyni ich zdolnymi i gotowymi do podejmowania rozmaitych dzieł lub funkcji mających na celu odnowę i dalszą pożyteczną rozbudowę Kościoła’. Są wśród nich charyzmaty ‘nadzwyczajne’ oraz ‘bardziej pospolite, a szerzej rozpowszechnione’, jednakże ocena autentyczności ich wszystkich, bez żadnego wyjątku, należy do tych, którzy ‘są w Kościele przełożonymi’ i którzy winni też zważać, aby nie gasić charyzmatów autentycznych».2

W każdym przypadku nikt nie powinien się niepokoić, jeśli w środkach przekazu niektóre wspólnoty uznane przez Kościół nazywane są «sektami wewnątrzkościelnymi». Nawet gdyby powstawały jakieś wątpliwości czy pytania, istnieje zawsze możliwość uzyskania dokładniejszych informacji od kompetentnych organów Kościoła.

2. Zjawisko «fundamentalizmu»

Mianem «fundamentalizmu» określano pierwotnie ruch religijno-ideologiczny powstały w Stanach Zjednoczonych przed pierwszą wojną światową. Opowiadał się on za ściśle literalną interpretacją Biblii (zwłaszcza opisów stworzenia) i stał się zbiorowym ruchem konserwatywnoprotestanckim.

Typowe cechy współczesnego fundamentalizmu w kraju macierzystym są

następujące: odrzucenie wszelkiej wizji historyczno-krytycznej tekstów biblijnych, skupienie uwagi na wyidealizowanej, prawie mitycznej przeszłości, odmowa pozytywnej oceny wszelkich przejawów nowoczesnego rozwoju świata, nieustępliwy moralizm, krytyczny zwłaszcza wobec nadużyć społeczeństwa konsumpcyjnego, czasem także pewne tendencje polityczne o charakterze skrajnie prawicowym oraz krytyczne poglądy na temat demokracji. We współczesnej filozofii i socjologii ten amerykański fundamentalizm jako przejaw American Civil Religion oceniany jest krytycznie, ale mimo wszystko traktowany jako zjawisko poważne, co stanowi konsekwencję nierozwiązywalnych sprzeczności skrajnego liberalizmu.

Nie ma związku z tą rzeczywistością pojęcie «fundamentalizmu religijnego», powstałe dopiero w latach 80. w Europie – pojęcie dosyć mylące i nieprecyzyjne. Obejmuje ono zjawiska tak różnorodne, jak fanatyczny ekstremizm muzułmański, który domaga się nawet stosowania kary śmierci w przypadku odstępstwa od religii, a z drugiej strony także dążenie katolików do zachowania tradycyjnej wiary Kościoła. Zarzut «fundamentalizmu» stawia się bez żadnego rozróżnienia zarówno pewnym stowarzyszeniom kościelnym, które od początku uznają fundamentalne nauczanie Kościoła i są wierne Soborowi Watykańskiemu II, jak i zwolennikom abpa Marcela Lefebvre'a.

W praktyce określenie «fundamentalizm» jest często stosowane jako ogólnikowy zarzut przeciw komuś, kogo chce się zaatakować, a nie jako termin ujmujący pewne wyraźnie określone zjawisko religijne. W takim kontekście mówi się też czasem o «dogmatyzmie», «integralizmie» i «tradycjonalizmie», o «podejrzliwości w stosunku do ludzi myślących i żyjących inaczej» lub o «lęku przed samodzielnym myśleniem».

Krytyka fundamentalizmu zwraca się przeciw przeżywaniu wiary w postawie lęku i

niepewności, która nie pozwala na uznanie żadnego rozwoju dogmatu ani rozumienia prawdy, każe trzymać się uparcie sztywnych form i formuł, nie ma odwagi stawić czoła zmieniającej się praktyce życia codziennego. Krytyka tego rodzaju jest uzasadniona. Jednakże niektórzy krytycy skłonni są posądzać o fundamentalizm wszystkie grupy i ruchy, które mimo wielorakich przemian, jakie się obecnie dokonują, wierzą niezmiennie w istnienie trwałych prawd i zawsze obowiązujących wartości i nie chcą odejść od «pełni, ładu i piękna świata wiary katolickiej».3 Krytycy ci winni się zastanowić, czy sami raczej nie ulegają niebezpiecznej skłonności, łączącej relatywizm w stosunku do wartości i prawd z postawą swoistego absolutyzmu, który sam chce decydować o tym, co stanowi fundament współczesnej rzeczywistości życia i wiary.

W swej nowej książce Sól ziemi kard. Joseph Ratzinger odpowiada w sposób bardzo wyważony na pytanie o znaczenie fundamentalizmu i o zagrożenia z nim związane: «Wspólny element wielu różnych nurtów, określanych jako fundamentalistyczne, stanowi poszukiwanie pewności i prostoty wiary. Zjawisko to samo w sobie nie jest czymś negatywnym, jeśli zważymy, że wiara – jak często nam powtarza Nowy Testament – jest przecież przeznaczona dla ludzi prostych i dla ‘maluczkich’.

(…) Poszukiwanie pewności i prostoty staje się niebezpieczne tylko wówczas, gdy prowadzi do fanatyzmu i do duchowej ciasnoty. Gdy łączy się to z nieufnością wobec rozumu, wówczas sama wiara ulega zafałszowaniu i staje się swego rodzaju stronniczą ideologią, która nie ma nic wspólnego z ufnym zawierzeniem żywemu Bogu, który jest pierwotnym źródłem naszego życia i naszego rozumu. Rodzą się wówczas patologiczne formy religijności, takie jak poszukiwanie objawień, kontaktów z drugim światem i wiele innych podobnych praktyk. Jednakowoż teologowie, zamiast krytykować nieustannie fundamentalizm, powinni się raczej zastanowić, w jakiej mierze sami ponoszą odpowiedzialność za to, że coraz więcej ludzi szuka ucieczki w ciasnych i wypaczonych formach religijności. Kiedy stawia się wyłącznie pytania, a nie wskazuje się pozytywnej drogi wiary, ucieczki tego typu stają się nieuniknione».4

3. Konkretne zarzuty. W pierwszej części artykułu staraliśmy się wyjaśnić pokrótce pojęcia «sekty» i «fundamentalizmu», w drugiej natomiast zajmiemy stanowisko wobec poszczególnych zarzutów stawianych nowym wspólnotom kościelnym. Jak stwierdziliśmy, grupy i ruchy uznane przez Kościół nie mogą być określane jako «sekty», ponieważ aprobata władz kościelnych oznacza, iż są one zakorzenione w Kościele. Zarzuty wysuwane wobec nowych charyzmatów, mimo ich uznania przez Kościół, są czasem bardzo poważne. W związku z tym trzeba pamiętać, że należy zawsze rozróżniać między doktryną i praktyką tych wspólnot, uznanych przez Kościół jako charyzmaty, a ułomnościami poszczególnych osób. Wszyscy jesteśmy świadomi niedoskonałości ludzkiego działania. Dlatego raz jeszcze podkreślamy, że władza kościelna powinna interweniować w przypadkach, gdy dochodzi do wypaczeń.

Konkretne zarzuty są następujące: «pranie mózgu», izolacja i oderwanie od świata,

wyobcowanie z rodziny, uzależnienie od postaci charyzmatycznych, ustanawianie własnych struktur wewnątrzkościelnych, łamanie praw człowieka, problem byłych członków. Jak należy odpowiedzieć na te zarzuty?

«Pranie mózgu»: tego określenia nie można stosować nawet w przypadkach zmiany osobowości, które często spotyka się w sektach. Termin ten oznacza bowiem nieludzkie metody stosowane przez reżimy totalitarne w celu oddziaływania na osobowość człowieka i wywoływania w niej pożądanych zmian. Nie ma on zatem żadnego zastosowania do formacji członków wspólnot kościelnych. Formacja bowiem jest przemianą dobrowolną, szanującą godność człowieka, przemianą całego człowieka w Chrystusie, której punktem wyjścia jest programowe wezwanie Jezusa do nawrócenia i do przyjęcia wiary (por. Mk 1,14n.). Kto idzie za tym wezwaniem mocą łaski i dobrowolnie, zaczyna patrzeć w perspektywie wiary na wszystkie wymiary życia. O takiej przemianie mówi także św. Paweł w jednym ze swoich listów: «Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe» (Rz 12,2). W tradycji chrześcijańskiej proces ten znany jest jako metanoia – przemiana życia. Punktem wyjścia takiej przemiany życia jest doświadczenie człowieka, który został powołany przez żywego Boga do pójścia za Nim pewną określoną drogą. Nawrócenie jest procesem żywym, który wciąż na nowo wymaga od chrześcijanina podejmowania dobrowolnej decyzji. Wspólnoty kościelne mają obowiązek czuwać nad tym, aby była to decyzja rzeczywiście dobrowolna. Ma to gwarantować także cała seria przepisów prawa kanonicznego.

Izolacja i oderwanie od świata: Ewangelia głosi, że chrześcijanie nie są «ze świata» (J 17,16), ale pełnią swoją misję «w świecie» (por. J 17,18). Oddzielenie się od świata nie oznacza oddzielenia od ludzi, od ich radości, trosk i potrzeb, ale oddzielenie od grzechu. Dlatego Jezus modli się za swoich uczniów: «Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego» (J 17,15). Jeśli chrześcijanie nie robią pewnych rzeczy tak jak inni i nie dostosowują się do panującej mody, to nie znaczy, że «pogardzają» światem. Odrzucają jedynie to, co jest sprzeczne z wiarą i co przestało być dla nich ważne, ponieważ znaleźli «skarb ukryty w roli» (Mt 13,44).

Jedność z Chrystusem winna ich przynaglać nie do ucieczki we własny świat, ale do uświęcania świata, do przekształcania go w duchu prawdy, sprawiedliwości i miłości. W społeczeństwie zdominowanym przez mass media, w którym Kościół musi być «przejrzysty» niczym «dom z kryształu», istnieje także potrzeba wyrazistego świadectwa, o jakim mówi św. Piotr w swoim Pierwszym Liście: «bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest» (1P 3,15). Dotyczy to również wspólnot kontemplacyjnych, które żyją za murami klasztorów i przez modlitwę oraz wyrzeczenia służą dobru ludzkości. Kościół jest bowiem z jednej strony «społecznością sprzeciwu»,5 ale zarazem wspólnotą misyjną działającą pośród świata.

Sobór Watykański II wielokrotnie zwraca uwagę na ten aspekt Kościoła, cytując między innymi starożytny List do Diogneta. List ten, pochodzący z II lub III w., podkreśla, że chrześcijanie tak jak wszyscy ludzie żyją w świecie, ale zarazem przeciwstawiają się duchowi świata, ponieważ zmierzają do celu, który znajduje się poza tym światem. W ten właśnie sposób spełniają swoją misję dla dobra świata.

«Krótko mówiąc: czym dusza w ciele, tym w świecie chrześcijanie. Dusza przenika wszystkie członki ciała, chrześcijanie wszystkie miasta świata. Dusza żyje w ciele, ale nie należy do ciała, chrześcijanie żyją w świecie, ale nie należą do świata. Duszę więzi widzialne ciało, ale sama pozostaje niewidzialna, chrześcijan dostrzegają wszyscy, ale nikt nie widzi ich religii. Dusza ma w ciele wroga, chociaż mu nic złego nie zrobiła, lecz tylko wzbrania się dzielić jego rozkosze; chrześcijan wrogiem jest świat, choć w niczym go nie skrzywdzili, lecz tylko unikają jego uciech.

(…) Chrześcijanie żyją w doczesności, licząc na życie wieczne. Dusza wzrasta w doskonałości pod wpływem umartwienia przez posty i czuwanie nocne, chrześcijanie z dnia na dzień wzrastają w liczbę pod wpływem prześladowania. Oto rola, którą im Bóg wyznaczył i z której nie wolno im zrezygnować».6

Wyobcowanie z rodziny: Obowiązek okazywania szacunku rodzicom i innym członkom rodziny, otoczenia ich miłością i troską, to istotny element chrześcijańskiego orędzia. Kiedy jednak Jezus wzywa człowieka, by poszedł za nim drogą szczególnej konsekracji, wymaga też oderwania się od rodziny: apostołowie porzucili rodziny, pracę, rodzinne strony. Taki sposób naśladowania Chrystusa przetrwał w dziejach aż do naszych dni. Niektórzy rodzice cieszą się z takiej decyzji swojego syna czy córki, ale może się ona stać również przyczyną konfliktów w łonie rodziny; mówi o tym sam Jezus (por. Mt 10,37).

Nie zawsze łatwo jest pozwolić odejść własnemu dziecku, nawet w przypadku gdy zawiera związek małżeński. Jeżeli jednak ktoś opuszcza dom, aby pójść za wezwaniem Jezusa, i czyni to w sposób całkowicie wolny, nie można stawiać zarzutu wspólnocie, że wywarła na niego niewłaściwy wpływ. Krytyka byłaby uzasadniona tylko wówczas, gdyby próbowano celowo doprowadzić do całkowitego zerwania z rodzicami, którzy również wybrali jakąś drogę życia chrześcijańskiego. Każdy członek rodziny ma bowiem prawo wybrać swoją życiową drogę wedle własnego uznania. Także w tej dziedzinie potrzebna jest tolerancja i szacunek dla decyzji podyktowanych przez sumienie.

Niewątpliwie w przeszłości powstawały nieraz trudne sytuacje i nawet dzisiaj dochodzi czasem do konfliktów, na przykład kiedy wspólnoty próbują wywierać wpływ na nieletnich wbrew woli rodziców albo kiedy rodzice nie rozumieją i nie akceptują decyzji swojego dziecka, które chce wstąpić do wspólnoty zakonnej. Jeżeli jednak naśladuje się Chrystusa z miłością, konsekwentnie, ale z zachowaniem postawy chrześcijańskiego szacunku, oraz jeśli respektuje się wolne wybory każdego, można stworzyć relacje oparte na zaufaniu między rodziną «naturalną» a «duchową», co przynosi bardzo pozytywne skutki. Wiele osób może to potwierdzić własnym doświadczeniem.

Uzależnienie od postaci charyzmatycznych: Należy bardzo starannie odróżniać osoby, które wykorzystują swoje zdolności w sposób egoistyczny i zafałszowany, aby panować nad innymi i zmuszać ich do uległości, od postaci naprawdę charyzmatycznych, jakie również dzisiaj można znaleźć w Kościele. Ofiarowują one całe swoje życie «przez miłość nieobłudną» (por. 2Kor 6,6) dla Kościoła i dla dobra ludzi. W dziejach zbawienia wielokrotnie stykamy się z takimi postaciami, obdarzonymi szczególnymi zdolnościami. Ich «prawzorem» jest sam Jezus Chrystus. W Jego szkole niezliczeni ludzie znaleźli drogę życia i szczęście. Założyciele zakonów i inne postaci charyzmatyczne, jak na przykład święci Benedykt czy Ignacy, Klara czy Angela Merici, starali się zdobywać innych dla Chrystusa. Nie naruszając wolności dzieci Bożych, przekazali innym nadprzyrodzone bogactwo swojego życia i zawsze okazywali posłuszeństwo władzom kościelnym. Czy nie powinniśmy być wdzięczni Bogu za to, że również dzisiaj daje nam ludzi tak pełnych ducha? Czy zachowując struktury rozwinięte już i umocnione, nie powinniśmy zarazem być otwarci na tchnienie Ducha Świętego, który jest «duszą» Kościoła?

Ustanawianie własnych struktur wewnątrzkościelnych: Często wysuwa się zarzut, że niektóre grupy tworzą «Kościół w Kościele». Aby uniknąć takiego niebezpieczeństwa, trzeba nieustannie zabiegać o utrzymanie zrównoważonych relacji między istniejącymi strukturami kościelnymi, zwłaszcza parafialnymi, a nowymi grupami. Kard. J. Ratzinger tak pisze na ten temat: «Mimo wszystkich przemian, jakich można się spodziewać, jestem przekonany, że parafia pozostanie podstawową komórką życia wspólnotowego. (…) Jak prawie zawsze w przeszłości będą istniały grupy skupione wokół pewnego charyzmatu, wokół postaci założyciela lub określonej drogi duchowej. Między parafią a ‘ruchem’ musi istnieć relacja wzajemnej owocnej wymiany: ruch potrzebuje więzi z parafią, aby nie stać się sektą, a parafia potrzebuje ruchów, aby nie zamknęła się sama w sobie i nie zastygła w sztywnych schematach. Już dzisiaj istnieją nowe formy życia zakonnego pośród świata. Kto przygląda się uważnie rzeczywistości Kościoła, może już dziś dostrzec zaskakująco wiele nowych form życia chrześcijańskiego, w których jest już obecny wśród nas Kościół jutra».7

Łamanie praw człowieka: Od najdawniejszych czasów rdzeniem życia konsekrowanego było naśladowanie Chrystusa przez celibat (dziewictwo), posłuszeństwo i ubóstwo. Kto wybiera tę drogę i po latach namysłu i modlitwy podejmuje wynikające z niej zobowiązania, dobrowolnie rezygnuje z określonych praw: z prawa do zawarcia małżeństwa, prawa do kierowania własnym życiem, prawa do samodzielnego nabywania dóbr materialnych i rozporządzania nimi. Sobór naucza: «Rady ewangeliczne dotyczące poświęconej Bogu czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, jako ugruntowane w słowach i przykładach Pana, a zalecane przez Apostołów, Ojców i Doktorów Kościoła oraz pasterzy, są darem Bożym, który Kościół otrzymał od swego Pana i z łaski Jego ustawicznie zachowuje».8 Wybór takiej formy życia, jeżeli został dokonany dobrowolnie, nie sprzeciwia się prawom człowieka, ale jest odpowiedzią na szczególne powołanie Chrystusa. Osoby kierujące różnymi wspólnotami mają jednak obowiązek wspomagać szczerym sercem dobrą wolę członków, tak aby mogła przynosić owoce w duchu prawdziwej communio, dla zbudowania Kościoła i dla dobra ludzi.

Problem byłych członków: We wszystkich wspólnotach zakonnych osoby nowo wstępujące przeżywają najpierw pewien etap przygotowawczy, który pozwala na wzajemne poznanie się, na wzrost, na refleksję nad samym sobą, i przygotowuje do podjęcia definitywnych decyzji. Przełożeni mają również prawo usunąć pewne osoby, jeśli istnieją po temu poważne przyczyny. Zdarzają się niestety również przypadki odejścia lub usunięcia osób, które podjęły już nieodwołalne decyzje. Są ludzie, którzy opuściwszy daną wspólnotę zachowują z nią przyjazne więzi, choć za obopólnym porozumieniem idą dalej własną drogą. Rzecz jasna, wspólnoty uznane przez Kościół dają swoim członkom i byłym członkom także możliwość odwołania się – w przypadku konfliktów – do kompetentnych instancji kościelnych.

Wśród byłych członków zdarzają się jednak i tacy, którzy wykorzystują środki społecznego przekazu, aby rozpowiadać o swoich negatywnych doświadczeniach. Zawsze gdy grupa ludzi żyje razem, wychodzą na jaw ich ograniczenia i ułomności. Nie ma jednak podstaw, aby przedstawiać trudności, z jakimi ktoś zetknął się w ramach danej wspólnoty, jako problemu dotyczącego wszystkich, chociaż tego typu negatywne doświadczenia jednostek są bolesne dla całej wspólnoty Kościoła.

Takie negatywne doświadczenia stają się z kolei przedmiotem zainteresowania świeckich środków przekazu, które jednak nie zajmują się kwestiami doktrynalnymi, ale jedynie ludzkimi zachowaniami i ich konsekwencjami. W dyskusjach podkreśla się fakt, że Kościół w swoich różnych wspólnotach jest «społecznością sprzeciwu» wobec społeczeństwa liberalnego i świeckiego. «Kto akceptuje religię wyłącznie pod postacią religii ‘kulturowej’, dostosowanej do mentalności społeczeństwa, temu wszystkie formy bardziej radykalne będą się wydawać podejrzane».9 Jeżeli krytyka opiera się na faktach rzeczywiście dyskusyjnych, powinna stać się dla władz kościelnych bodźcem do wnikliwej kontroli; krytyka może zresztą przyczynić się też do oczyszczenia i wzrostu danej wspólnoty. Watykański raport z 1986 r. na temat «Zjawiska sekt i nowych ruchów religijnych» stwierdza, że pewne postawy sekciarskie (jak na przykład wzmiankowana w tymże raporcie nietolerancja lub agresywny prozelityzm) nie wystarczają, by można było mówić o istnieniu sekty, oraz że takie postawy zdarzają się również w pewnych wspólnotach kościelnych. Wspólnoty takie – czytamy w tekście – «mogą przejść stopniową ewolucję dzięki pogłębieniu formacji oraz kontaktom z innymi chrześcijanami. W ten sposób mogą się rozwinąć w kierunku postawy bardziej ‘eklezjalnej’».10 Postawa eklezjalna wymagana jest od obydwu stron: od poszczególnych wspólnot, aby przedstawiały swój charyzmat jako dar jeden z wielu (opierając się pokusie «kościelnego absolutyzmu»), ale także od tych wszystkich, którzy nie mają bezpośredniego kontaktu z takimi formami życia kościelnego, aby umieli rozpoznać w tych wspólnotach dar Ducha Świętego, który daje życie dar, który wielu ludziom otwiera drogę do wiary.

W wielu krajach świata budzi się dziś nowe pragnienie bardziej radykalnego przeżywania orędzia Chrystusa, mimo wszelkich ludzkich słabości, i służenia Kościołowi w jedności z Ojcem Świętym i z biskupami. Wielu dostrzega w nowych charyzmatach znak nadziei. Inni uznają je za zjawiska dziwne, inni znów przyjmują je jako wyzwanie czy wręcz jako wyrzut, przed którym się bronią, czasem także przez ich krytykę. Niektórzy z kolei próbują upowszechniać pewną formę humanizmu, która coraz bardziej odrywa się od swoich chrześcijańskich korzeni. Nie powinniśmy jednak zapominać, że «soborowe słowa o Ecclesia semper reformanda wskazują nie tylko na konieczność refleksji nad strukturami, ale także na potrzebę otwierania się na wciąż nowe rzeczywistości oraz wystrzegania się zbyt układnych stosunków z duchem czasu».

                                       Abp Christoph Schönborn, Ordynariusz Wiednia

1 Por. Hans Gasper, Ein problematisches Etikett. Mit dem Sektenbegriff sollte man behutsam umgehen, «Herder

Korrispondenz» 50 (1996), 577-580; Hans Maier, Sekten in der Kirche? Es muß Platz geben für unterschiedliche Wege,

«Klerusblatt» 76 (1996), 208.

2 Libero Gerosa, Charisma und Recht, Trier 1989, 66; w tekście cytaty z Lumen gentium, 12.

3 Leo Scheffczyk, Katholische Glaubenswelt. Wahrheit und Gestalt, Aschaffenburg 1977, 351.

4 Joseph Ratzinger, Il sale della terra. Cristianesimo e Chiesa cattolica nella svolta del millennio. Un colloquio con

Peter Seewald, Torino 1997, 156n (polski przekład: J. Ratzinger, Sól ziemi. Chrześcijaństwo i Kościół katolicki na

przełomie tysiącleci. Z kardynałem rozmawia Peter Seewald, Wyd. Znak, Kraków 1997, s. 118n).

5 Por. Gerhard Lohfink, Wie hat Jesus Gemeinde gewollt?, Freiburg 1993, 142n, 181n.

6 List do Diogneta, 6, tłum. za: ks. Marian Michalski, Antologia literatury patrystycznej, IW «Pax» 1975, t. 1, 119.

7 Joseph Ratzinger, dz. cyt., 229n (polski przekład: s.228).

8 Lumen gentium, 43.

9 Hans Gasper, dz. cyt.

10 Sekretariat ds. Jedności Chrześcijan, Sekretariat ds. Niechrześcijan, Sekretariat ds. Niewierzących, Papieska Rada ds.

Kultury, Raport wstępny Zjawisko sekt i nowych ruchów religijnych, Wprowadzenie: «Enchiridion Vaticanum» 10,(1986-1987), 254.

Ekumenizm - synkretyzm - prozelityzm

Jacek Salij OP

Prozelityzm – czyli werbowanie na członków swojej wspólnoty z naruszaniem czyjejś godności oraz lojalności wobec innych grup wyznaniowych – kłóci się nie tylko z ekumenizmem, ale i Ewangelią – pisze o. Jacek Salij OP.

Czy wilki w owczych skórach działają również na gruncie religijnym? Z pewnością, bardzo łatwo się tu pomylić i oskarżać kogoś pochopnie i niesprawiedliwie. Dlatego kiedy mamy ochotę użyć tej metafory, dobrze się przedtem dziesięć razy zastanowić. Niemniej wydaje się, że zdarzają się tego rodzaju religijne agresje, że metafora wilków w owczej skórze oddaje ich istotę szczególnie adekwatnie.

Opowiadał mi znajomy duszpasterz akademicki o dwojgu młodych ludziach, którzy bardzo głęboko weszli do prowadzonej przez niego wspólnoty. Bywali codziennie na Mszy Świętej, zawsze przystępując do komunii, dla wszystkich życzliwi, niemal nadskakująco uczynni – słowem, dwa ideały. Po jakimś czasie mój znajomy zaczął odczuwać z powodu ich obecności jakiś nieokreślony niepokój. Nawet karcił sam siebie, że ulega jakimś nieuzasadnionym podejrzeniom.

W końcu okazało się, że te dwa „ideały” prowadziły na terenie katolickiego duszpasterstwa wyjątkowo perfidną akcję werbunkową do swojej sekty. Zdobycie zaufania studentów i zaprzyjaźnienie się z nimi było im potrzebne do tego, żeby upatrzyć sobie wśród nich potencjalne ofiary. Dopadali zaś swoich ofiar w sposób dość banalny. Najpierw schlebiali im, kim to nie jesteś, potem zobowiązywali przysięgą do milczenia na terenie duszpasterstwa na temat tajemnicy, w jaką za chwilę zostaniesz wtajemniczony,  i wtedy – jako znak najwyższego zaufania – przedstawiali założyciela swojej sekty jako kogoś ważniejszego niż Jezus Chrystus i proponowali przyłączenie się do sekty. Byli to, jak łatwo się domyśleć, moonowcy. Zresztą w ruchu tym oficjalnie zachęca się do posługiwania się „świętym kłamstwem”.

Nie waham się też nazwać wilkami w owczych skórach tych zielonoświątkowców, którzy pojawiali się na terenie katolickich parafii i – udając początkowo przyjaciół Kościoła – wyprowadzali z Bożej owczarni całe grupy katolików, rozbudziwszy w nich przedtem niechęć do Kościoła katolickiego oraz zwątpienie zwłaszcza w prawdę Najświętszej Eucharystii, w sens czci dla Matki Najświętszej oraz w prawdę o prymacie Piotra. A robili to na terenie katolickich parafii!.

Zarazem lękałbym się nazywać wilkami w owczych skórach ludzi, którzy szerzą jakąś obcą mi wiarę, a nawet walczą z prawdą wiary katolickiej – jeżeli czynią to otwarcie, bez nienawiści i bez podstępu, i jeżeli nie nastawiają się na wyciąganie do swoich szeregów członków jakichś innych wspólnot chrześcijańskich.

Nie jest oczywiście tak, żeby duch ekumenizmu zakazywał przyjmowania do swojego Kościoła dotychczasowych członków innego wyznania chrześcijańskiego. Prozelityzm jednak – czyli werbowanie na członków swojej wspólnoty z naruszaniem godności osoby ludzkiej oraz zasad lojalności wobec innych grup wyznaniowych – kłóci się nie tylko z duchem ekumenizmu, ale w ogóle z duchem Ewangelii.

Teraz krótko na temat korzystania z posługi religijnej ludzi innego wyznania. Bo naprawdę nie na tym polega postawa ekumeniczna, żebyśmy rozmiękczali swoją duchową tożsamość. „Nic nie jest tak obce ekumenizmowi, jak fałszywy irenizm, który przynosi szkodę czystości nauki katolickiej i przyciemnia jej właściwy i pewny sens” – ostrzega Sobór Watykański II w swoim Dekrecie o ekumenizmie.

Na czym wobec tego polega ekumenizm? Ekumenizm jest to – czytamy w tymże dokumencie – podjęcie trzech wielkich przedsięwzięć. Po pierwsze, to praca nad przezwyciężaniem narosłych w ciągu wieków wzajemnych uprzedzeń i niesprawiedliwych stereotypów. Po wtóre, ekumenizm to cierpliwe budowanie przez kompetentnych przedstawicieli dialogujących ze sobą Kościołów i Wspólnot wzajemnej życzliwości, uświadamianie sobie różnic oraz stawianie sobie pytań, czy niektórych z tych różnic nie dałoby się przezwyciężyć, a może dałoby się niektóre zobaczyć jako wzajemnie uzupełniające się aspekty tej samej prawdy, itd. I wreszcie po trzecie, ekumenizm to realizowanie tej duchowej wspólnoty między chrześcijanami różnych wyznań, która już dzisiaj jest możliwa do osiągnięcia (przy założeniu, rzecz jasna, wzajemnego szacunku oraz skrupulatnego respektowania tożsamości każdej ze stron).

W działaniach autentycznie ekumenicznych – wyjaśnia Jan Paweł II w encyklice Ut unum sint – „nie chodzi o modyfikację depozytu wiary, o zmianę znaczenia dogmatów, o usunięcie w nich istotnych słów, o dostosowanie prawdy do upodobań epoki, o wymazanie niektórych artykułów Credo pod fałszywym pretekstem, że nie są one już dziś zrozumiałe. Jedność, jakiej pragnie Bóg, może się urzeczywistnić tylko dzięki powszechnej wierności wobec całej treści wiary objawionej. Kompromis w sprawach wiary sprzeciwia się Bogu, który jest Prawdą”.

Owszem, niektórym ludziom wydaje się, że korzystanie z posługi religijnej obcego wyznania świadczy o postawie ekumenicznej. Ale przecież jest to raczej synkretyzm religijny niż ekumenizm, a jego konsekwencją jest ryzykowanie utraty własnej tożsamości duchowej. Ekumenizm wymaga partnerstwa, a nie relacji między pouczającym i pouczanym. Sytuacja, kiedy pouczający i pouczany należą do odmiennych wyznań, to typowe zachowanie synkretyczne, które nieraz kończy się apostazją od własnego wyznania, a prawie zawsze prowadzi do pomieszania w wyznawanej wierze, tym łatwiejszego, że dokonującego się praktycznie w sposób niezauważalny.

Krótko mówiąc, synkretyzm religijny naprawdę nie ma z ekumenizmem nic wspólnego.
Skróty pochodzą od redakcji.
Jacek Salij, Listy szóste, Wydawnictwo „W drodze”.

DUCHOWY FAST-FOOD

http://www.semestr.pl/2,2621.html 


Kilka lat temu nikomu nie znana firma oferowała osobom w wieku studenckim z całej Polski podejrzanie tani wyjazd w Bieszczady. Z samej Bydgoszczy pojechało ponad 20 osób. Część z nich zniknęła bez śladu. Przed wyjazdem młodzi ludzie pytali rodziców o rynkową cenę nerek i innych organów, co jednak nie zaniepokoiło dostatecznie ich rodzin. Policja podejrzewa, że zostali uprowadzeni za granicę przez handlarzy organami występujących pod postacią sekty religijnej. Co się z nimi stało i czy w ogóle żyją – nie wiadomo.

KAŻDY MA PRAWO WIERZYĆ…
Media nagłaśniają najczęściej właśnie takie przejawy działalności sekt – najbardziej efektowne, tajemnicze lub krwawe. Kreują wyobrażenia o nich rodem z „Z archiwum X”.
Tymczasem główne niebezpieczeństwo polega na powszechności występowania zjawiska sekt. W samej tylko Polsce grup o charakterze destrukcyjnym jest kilkaset, co oznacza, że w orbicie ich wpływów znajduje się co najmniej kilka tysięcy osób. Wciąż powstają nowe, stare zmieniają nazwy, lokalizacje siedzib, sposób działania.
Czy sekty w ogóle stanowią problem? W opinii wielu osób, zwłaszcza tych uważających się za tolerancyjnych, w ogóle nie ma czegoś takiego jak sekta. „Każdy ma prawo wierzyć w to, co chce”.
Owszem, Konstytucja RP gwarantuje nam wolność sumienia i wyznania (art. 53), ale z każdego prawa należy korzystać rozważnie. Problem tkwi w mnogości działających w Polsce kościołów i związków wyznaniowych. Oficjalnie zarejestrowanych jest ich około 160. Oprócz różnych odłamów kościołów protestanckich działają jednak grupy niezwykle niebezpieczne, niszczące osobowości członków i bezwzględnie ich wykorzystujące.

WALKA O „RZĄD DUSZ”?
Sekta to bowiem nie – jak się często uważa – każdy nowy ruch religijny, nieuznawany przez żadne z wyznań o długiej tradycji (czyli w Polsce: katolicyzm, prawosławie, starsze wyznania protestanckie, islam i judaizm). Za sektę uznawane są grupy, które naruszają prawa człowieka, a ich wpływ na członków, sympatyków, rodziny i społeczeństwo ma charakter destrukcyjny.
Istnieją różne sekty. Wiele posługuje się zniekształconą nauką chrześcijańską – niektóre to grupy, które odłączyły się od Kościoła katolickiego lub odwołują się do wielkich religii Wschodu, mając jednak niewiele wspólnego z prawdziwym buddyzmem czy hinduizmem. Najczęściej są to ruchy powstałe już w XX wieku i nieuznawane na Dalekim Wschodzie. Typowo polskie są natomiast sekty neopogańskie, odwołujące się do kultów bogów słowiańskich lub germańskich. Rozgłos zyskują co jakiś czas sekty wiążące swoje wierzenia z przybyszami z kosmosu, ale najsłynniejsze są jednak chyba satanistyczne. Istnieją też dziesiątki innych, odwołujących się do różnych, dawnych i nowszych, wierzeń i tradycji.
Walka z sektami to nie walka o „rząd dusz”, tylko próba opanowania poważnego zagrożenia, z którego zdają sobie sprawę również władze państwowe.

ODCZUWASZ GŁÓD DUCHOWY?
Dominikanin, o. Tomasz Franc, kieruje Dominikańskim Ośrodkiem Informacji o Nowych Ruchach Religijnych i Sektach. Problemem sekt zajmuje się od wielu lat. O jego obecności w mediach mówi: „Zainteresowanie mediów w jakimś stopniu służy ostrzeganiu przed grupami o charakterze destrukcyjnym, ale równocześnie szkodzi. Wypacza bowiem obraz takich grup – podkreśla sensację, usypia natomiast na psychomanipulację, która zmierza do uzyskania kontroli nad człowiekiem wciąganym do sekty i zazwyczaj odbywa się po cichu”.
Wiele osób, słysząc o psychomanipulacji, może stwierdzić, że przecież nie da się zdrowego psychicznie, inteligentnego człowieka aż do tego stopnia omamić. Jednak sekty w procesie werbunku używają różnorodnych metod, dostosowując je do osobowości i potrzeb osoby werbowanej. Odczuwasz głód duchowy? My żyjemy duchowością. Chcesz być radykalnym chrześcijaninem? To my żyjemy jak pierwsi chrześcijanie. Jesteś muzykiem? W naszym kościele rozwiniesz swój talent na chwałę Bożą.

KAŻDY JEST PODATNY
Ojciec Tomasz nie pozostawia złudzeń: „Na psychomanipulację podatny jest każdy, gdyż każdy ma jakieś niezrealizowane, często nawet nieuświadomione potrzeby. Sekty w procesie werbunku świadomie rozbudzają te potrzeby i oferują ich zaspokojenie, jednocześnie uzależniając”.
Stereotypem jest, że do sekt trafiają głównie ludzie chorzy lub słabi psychicznie, za wszelką cenę szukający bliskości. Sekty stawiają nie na ilość, ale na jakość. Zaskakująco dużo wśród członków grup destrukcyjnych jest osób o silnych, dynamicznych osobowościach. „Wśród osób angażujących się w działalność grup o charakterze destrukcyjnym jest wielu idealistów i altruistów, pragnących służyć ludzkości. Innych przyciągają pseudomistyczne doznania, pozornie, w formie „duchowego fast-foodu” zaspokajające głód duchowy” – mówi o. Franc.

BOMBARDOWANIE MIŁOŚCIĄ
Werbownicy sekt to nie magicy; po jednej rozmowie nie zostaniecie zahipnotyzowani i przemocą wciągnięci do sekty. Katalog ich metod jest obszerny, ale najpopularniejszych sposobów jest kilka. Najpierw zostaniecie zaproszeni na interesujący wykład, później na dwudniową sesję… Stopniowo będą prosić was o poświęcenie coraz większej ilości czasu. Jest to technika „stopy w drzwiach”. Najszerzej znana jest chyba metoda „bombardowania miłością”, stosowana wobec osób słabych i zagubionych. Osobę taką otacza się ogromną troską, zainteresowaniem i współczuciem, aby wciągnąć do grupy i odizolować od wrogiego rzekomo otoczenia.
Sekty stosują różnego typu kamuflaż, dlatego szukają nowych członków także na pielgrzymkach, festiwalach chrześcijańskich czy wśród studentów związanych z duszpasterstwami akademickimi.

RAZEM UWIELBIAMY JEZUSA
„Z początku mówią: ‘Nieważne, jak wierzysz, ważne, że razem uwielbiamy Jezusa’. Jest to mechanizm rozmycia różnic dla stworzenia poczucia jedności. Potem grupa zaczyna stopniowo podsuwać werbowanemu wątpliwości co do własnej wiary. Podkreśla i wyolbrzymia zgorszenia w Kościele katolickim, proponuje czytać Biblię bardzo subiektywnie i interpretuje ją według doraźnych celów, bez zwracania uwagi na kontekst redakcyjny czy historyczny” – opisuje ten mechanizm werbunku o. Franc. „Jedna z polskich grup interpretowała przypowieść o siewcy nie jako metaforę siania słowa Bożego, ale pieniędzy (dla grupy, rzecz jasna)”.
Skuteczności tej metody sprzyja niski poziom wiedzy religijnej wielu Polaków przy jednoczesnym wysokim poziomie emocjonalnego zaangażowania w wiarę. Sekty kamuflują się też w postaci stowarzyszeń działających na rzecz ekologii, dialogu międzykulturowego, „urzeczywistniania wartości uniwersalnych”, pokoju itp. Skłaniają do zaangażowania osoby, którym sprawy te leżą na sercu, a następnie niepostrzeżenie dokonują subtelnych manipulacji zmierzających do uzależnienia danej osoby od siebie i zmiany sposobu jej myślenia.

PRAWO JEST BEZRADNE
Jeśli sekty stanowią aż takie zagrożenie, jak się przed nimi bronić? Państwo nie może, rzecz jasna, po prostu zakazać nowym ruchom religijnym działalności – stanowiłoby to naruszenie jednego z podstawowych praw człowieka. Policja i sądy mogą wkroczyć do akcji w zasadzie tylko wtedy, gdy dochodzi do popełnienia przestępstwa lub gdy doszło do uprowadzenia osoby nieletniej. „Destrukcja to nie tylko przestępstwo – mówi o. Franc. – Destrukcja to również manipulacja. Osoba zmanipulowana nie jest w stanie przeciwstawić się liderowi grupy. Polskie prawo jest bezradne wobec zjawiska sekt – manipulację samą w sobie trudno udowodnić, nie jest ona zatem przestępstwem”.
Zjawisko sekt nie jest folklorem, domeną kolorowo ubranych ludzi palących kadzidełka. Guru wrocławskiej sekty „Antrovis”, wierzącej, że ze Ślęży zabierze ich statek kosmiczny, zniknął kilkanaście lat temu bez śladu. Jego wyznawcy twierdzą, że został teleportowany na Marsa. Brzmi to zabawnie, ale w rzeczywistości jest to tragedia – jego samego, jego rodziny i wszystkich, których omamił, ograbiając ich z majątku i niszcząc im psychikę.

Marek Misiak

JAK NIE DAĆ SIĘ ZWERBOWAĆ? – mówi o. Tomasz Franc

Po pierwsze, należy jak najszybciej zorientować się, z jaką grupą mamy do czynienia. Wiele grup twierdzi, że są tylko stowarzyszeniami, nienamawiającymi do zmiany wiary.
Po drugie, należy bardzo uważać na dostępne w prasie czy zwłaszcza na plakatach na wyższych uczelniach kursy samorozwoju, podejrzanie tanie kursy językowe czy terapie medycyny alternatywnej oraz terapie psychologiczne. Grupy destrukcyjne często traktują studentów jako grupę docelową. Native speakerzy na prowadzonych przez sekty kursach językowych są często misjonarzami danej grupy. Natomiast oszukańcze terapie psychologiczne, zamiast pomagać klientowi w usamodzielnieniu się, uzależniają od terapeuty, czyli w rzeczywistości lidera sekty.
Po trzecie, ważne są zdrowe, bliskie i ciepłe relacje z rodziną i przyjaciółmi i umiejętność uważnego słuchania i przyjmowania krytycznych uwag z ich strony, gdy sami jesteśmy zainteresowani jakąś grupą.
Po czwarte, bardzo istotny jest jasno określony światopogląd. Co to oznacza? Wiem, w co wierzę i dlaczego oraz jakimi wartościami kieruję się w życiu. Wtedy umiem świadomie odrzucać oferty ingerujące w moje doświadczenie wiary lub negujące je.
Po piąte, należy wyrabiać w sobie umiejętność krytycznego doboru informacji. W sytuacji kontaktu z nową grupą religijną oznacza to poznawanie grupy nie tylko na podstawie jej własnych materiałów i świadomość, że materiały te mogą kłamać lub przynajmniej nie podawać całej prawdy. Warto w tym miejscu wspomnieć, że dobrym miejscem do uzyskania takich informacji jest właśnie Dominikański Ośrodek Informacji o Nowych Ruchach Religijnych i Sektach. Ośrodek nie jest „centrum walki z herezją”. Jego celem w ogóle nie jest walka, lecz – jak wskazuje nazwa – informacja. Można tu uzyskać informacje na temat działających w Polsce i za granicą grup i zasięgnąć fachowej porady – psychologa, pedagoga, prawnika lub duszpasterza. Ośrodek pośredniczy też w kontaktach ze strażą miejską i policją. Każdy, kto ma poczucie, że on sam lub ktoś mu bliski wszedł w kontakt z grupą o niejasnych celach i strukturze, może zwrócić się do nas o pomoc.